Lubięcin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lubięcin
wieś
Ilustracja
Wiatrak koźlak w Lubięcinie
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat nowosolski
Gmina Nowa Sól
Strefa numeracyjna 68
Kod pocztowy 67- 108[1]
Tablice rejestracyjne FNW
SIMC 0912215
Położenie na mapie gminy wiejskiej Nowa Sól
Mapa konturowa gminy wiejskiej Nowa Sól, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Lubięcin”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Lubięcin”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, plisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Lubięcin”
Położenie na mapie powiatu nowosolskiego
Mapa konturowa powiatu nowosolskiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Lubięcin”
Ziemia51°53′16″N 15°52′37″E/51,887778 15,876944

Lubięcin (niem. Liebenzig[2]) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Nowa Sól, 19 km na północny wschód od Nowej Soli.

W latach 1973–1976 miejscowość była siedzibą gminy Lubięcin. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Lubięcin[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0912190 Drogoniów przysiółek
0912244 Radosławice przysiółek
0912250 Stawy przysiółek

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • Wieś powstała prawdopodobnie przed 1201 rokiem.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[5]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pod wezwaniem Serca Jezusowego, szachulcowy, salowy, zbudowany w 1747 roku, przebudowany w 1862 roku. Dawny zbór ewangelicki. Wystrój wnętrza barokowy
  • plebania, drewniana, zbudowana w pierwszej połowie XIX wieku
  • kościół cmentarny, dawny parafialny pod wezwaniem św. Katarzyny, drewniany, powstał w początkach XVIII w. na bazie starszego, wymienionego w źródłach w 1372 roku, przebudowany w 1820 roku
  • szkoła, z pierwszej połowy XIX wieku
  • domy nr 85, nr 102
  • wiatrak koźlak, drewniany, z 1817 roku
  • wiatrak koźlak, drewniany, z 1705 roku, przebudowany w 1879 roku
  • wiatrak koźlak, drewniany, z XIX wieku

inne zabytki:

  • dzwonnica z XIX wieku, dzwon z 1793 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 46. [dostęp 1.2.13].