Lubuski Teatr im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lubuski Teatr im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze
Ilustracja
Budynek teatru
Typ teatru teatr dramatyczny
Kierownictwo
artystyczne
Robert Czachowski
(od 2007)
Data powstania 1951
Państwo  Polska
Lokalizacja al. Niepodległości 3–5
65-048 Zielona Góra
brak współrzędnych
Strona internetowa teatru

Lubuski Teatr im. Leona Kruczkowskiegoteatr dramatyczny w Zielonej Górze założony w 1951, od 1964 nosi imię Leona Kruczkowskiego.

Historia budynku[edytuj | edytuj kod]

Budynek powstał w 1931 roku. Projekt jest dziełem berlińskiego architekta Oskara Kaufmanna, twórcy Volksbühne. Był obiektem wielofunkcyjnym, przystosowanym do wystawiania dzieł zarówno dramatycznych, muzycznych, baletowych, a także oper i wyświetlania filmów. Utrzymywał się dzięki dotacjom z budżetu miasta oraz wpływom z działalności kinowej. Po przebudowie w czasach powojennych jego rolę zredukowano tylko do funkcji teatru.

Teatr[edytuj | edytuj kod]

Do początku lat 40. w teatrze wystawiano tylko liczące się przedstawienia dramatyczne i muzyczne, bazowano na teatrach z Berlina, Głogowa, Zgorzelca i Wrocławia. Po II wojnie światowej na krótko teatr otwarto w 1945 roku, po czym został on zamknięty na sześć lat. W roku 1951 zaczął działać Miejski Teatr Zielonogórski, w którym występowały przede wszystkim dwa zespoły – "Teatr Kolejarza" i "Nowa Reduta". Uroczyste otwarcie nastąpiło 24 listopada 1951 sztuką "Zemsta" Aleksandra Fredry. 18 grudnia 1964 Państwowy Teatr Ziemi Lubuskiej zaczął funkcjonować jako Lubuski Teatr im. Leona Kruczkowskiego.

Opera[edytuj | edytuj kod]

Przedstawienia operowe w Zielonej Górze organizowane były na zasadzie[styl do poprawy] impresariatu; działalność operową rozpoczęto wystawieniem 1 kwietnia 1931 "Madame Butterfly". Wystawił ją wrocławski teatr operowy, tytułową partię śpiewała wrocławianka Lydia Pfieffer-Clomb. Opery wystawiały teatry operowe z Berlina, Wrocławia, Drezna itp. Po wojnie wielofunkcyjną salę przebudowano do roli zwykłego teatru, m.in. mocno redukując liczbę miejsc na widowni (z 725 do 385), oraz pozbywając się potrzebnego dla scen operowych orkiestronu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Opaska, Stadthalle Oskara Kaufmanna w Zielonej Górze, "Kwartalnik Architektury i Urbanistyki" 2002, z. 4, s. 342-360

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]