Lucjan Rudnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy pisarza. Zobacz też: Lucjan Zdzisław Rudnicki.
Grób Lucjana Rudnickiego na Powązkach Wojskowych w Warszawie

Lucjan Rudnicki ps. „Ludwik”, „Mały”, „Krawiec”, „Kazimierz Lubiński” (ur. 2 stycznia 1882 w Sulejowie, zm. 8 czerwca 1968 w Warszawie) – polski pisarz, działacz PPS, SDKPiL i KPP.

Życiorys[edytuj]

Był najstarszym z 9 dzieci Wojciecha i Klementyny z Okrasińskich. W roku 1898 przybył do Łodzi, gdzie podjął pracę w zakładach Heinzla i Kunitzera na Widzewie. Następnie w latach 1898-1906 uczestniczył w nielegalnej działalności antycarskiej i rewolucyjnej prowadzonej przez Polską Partię Socjalistyczną, za co był dwukrotnie więziony i zesłany na 3 lata do guberni archangielskiej. Zbiegł stamtąd i ukrywał się pod przybranym nazwiskiem. W marcu 1905 brał udział w VII Zjeździe PPS. W 1907 przeszedł z PPS do SDKPiL. Działał m.in. w Komitecie Warszawskim SDKPiL. W czasie I wojny światowej występował przeciwko Niemcom, za co w latach 1916-1918 był internowany w Szczypiornie, Havelbergu i Modlinie. Od grudnia 1918 do sierpnia 1938 członek Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (KPRP)/Komunistycznej Partii Polski (KPP). W pierwszej połowie 1919 z ramienia KPRP należał do warszawskiej Rady Delegatów Robotniczych, za co został osadzony w Modlinie. W połowie lat 20. publikował w prasie komunistycznej artykuły wymierzone w działalność PPS i PSL „Wyzwolenie”. W 1933 powrócił do Sulejowa. W styczniu 1942 wstąpił do PPR. Współpracował z GL i ZWM. Od stycznia do maja 1945 był burmistrzem Sulejowa i sekretarzem Komitetu Miejskiego PPR w tym mieście.

Po II wojnie światowej zajmował się głównie pracą pisarską. W grudniu 1948 był delegatem na I Zjazd PZPR, a w marcu 1954 – na III Zjazd PZPR. W latach 1952–1956 pełnił mandat posła na Sejm PRL I kadencji. W 1957 był współzałożycielem i członkiem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Ateistów i Wolnomyślicieli. Współpracował z Zakładem Historii Partii przy KC PZPR.

W 1951 otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia[1]. Był odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Orderem Sztandaru Pracy I klasy.

Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A28-Tuje-20)[2].

Życie prywatne[edytuj]

Żonaty z Marią Szukiewicz-Rudnicką (1887–1980), działaczką ruchu socjalistycznego i komunistycznego, uczestniczką rewolucji 1905 r. oraz zamachu na generał-gubernatora warszawskiego Skałona[3] oraz Sprawiedliwą wśród Narodów Świata[4]. Ich synem był profesor Konrad Rudnicki (1926-2013), jeden z czołowych polskich astronomów oraz duchowny Kościoła Starokatolickiego Mariawitów.

Dorobek literacki[edytuj]

Dorobek literacki Lucjana Rudnickiego nie jest znany w całości, gdyż część niedrukowanych utworów uległa zniszczeniu w 1939 roku,

  • własnym nakładem wydał Odrodzenie (1920),
  • cykl opowiadań Republika demokratyczna (1921),
  • Stare i nowe – pamiętniki (t.1 – 1948, t. 2 – 1950, t. 3 – 1960).

Przypisy

  1. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. 2, Warszawa 1998, s. 315.
  2. Tadeusz Sobieraj: Orły Niepodległości. Cmentarz Wojskowy na Powązkach w Warszawie w setną rocznicę jego powstania (1912–2012). Ząbki: Apostolicum, 2012, s. 97. ISBN 978-83-7031-808-6.
  3. Życie Warszawy”, nr 112 z 12 maja 1980, s. 10 (nekrolog).
  4. Rodzina Rudnickich, sprawiedliwi.org.pl [dostęp: 9 listopada 2011].

Bibliografia[edytuj]

  • Krzysztof Woźniakowski, hasło: „Rudnicki Lucjan (1882-1968)”, [w:] Polski Słownik Biograficzny t. 32, Wrocław–Warszawa–Kraków 1989-1991, s. 637-641.