Ludmiła Gurczenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludmiła Gurczenko
Ludmiła Gurczenko
Imię i nazwisko Ludmiła Markowna Gurczenko
Data i miejsce urodzenia 12 listopada 1935
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Charków, Ukraińska SRR
Data i miejsce śmierci 30 marca 2011
Rosja Moskwa, Rosja
Zawód aktorka
Lata aktywności od 1958
Strona internetowa

Ludmiła Markowna Gurczenko (ros. Людмила Марковна Гурченко; ur. 12 listopada 1935 w Charkowie, zm. 30 marca 2011 w Moskwie) – radziecka i rosyjska aktorka filmowa i teatralna oraz piosenkarka estradowa. Najpopularniejsza radziecka gwiazda ekranu lat osiemdziesiątych[1].

Biografia[edytuj]

Córka Marka Gawriłowicza Gurczenki i Jeleny Aleksandrowny Simonowej-Gurczenki. W 1953 roku wyjechała z rodzinnego Charkowa i rozpoczęła studia w moskiewskiej WGIK, które zakończyła dyplomem aktorskim w 1958 roku. W filmie zadebiutowała jeszcze w okresie studiów, grając w filmie Jana Frida Droga prawdy. W tym samym roku miała miejsce premiera filmu początkującego wówczas reżysera Eldara RiazanowaNoc sylwestrowa. U boku znanego aktora Igora Ilińskiego jedną z głównych ról zagrała Gurczenko. Film odniósł ogromny sukces i przyniósł sławę tak reżyserowi, jak i aktorce. W kolejnych filmach – Dziewczyna z gitarą i Roman i Francesca ujawniła także swój talent wokalny. Talent Gurczenko potwierdziła w filmach Syberiada Andrieja Michałkowa-Konczałowskiego i Dworzec dla dwojga Eldara Riazanowa. W swojej karierze zagrała ponad 70 ról filmowych.

Ma w swoim dorobku kilka albumów z ludowymi pieśniami rosyjskimi. W 2003 wydała wspomnienia Lusia, stop! (Люся, стоп!). W 1983 otrzymała tytuł Ludowej Artystki ZSRR.

W życiu prywatnym pierwszym mężem L. Gurczenko był scenarzysta Borys Andronikaszwili, z którym miała córkę Maszę. Drugim mężem aktorki był aktor Aleksander Fadiejew, trzecim – piosenkarz Iosif Kobzon, czwartym – muzyk Konstantin Kuperweis, a od 1992 producent Siergiej Senin.

Zmarła na atak serca[2]. Pochowana na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie[3].

Wybrana filmografia[edytuj]

Książki[edytuj]

Ludmiła Gurczenko była autorką powieści opartej na motywach biograficznych pt. Moje wzrosłoje dietstwo (Moje dorosłe dzieciństwo).

Przypisy

  1. Edward Pawlak, Barbara Pełka, Film radziecki w Polsce, Warszawa 1985, s. 260.
  2. Zmarła wielka gwiazda radzieckiego kina (pol.). onet.pl, 2011-03-31. [dostęp 2011-03-31].
  3. Новодевичье кладбище. Гурченко Людмила Марковна (1935-2011)
  4. Ryszard Koniczek, Film radziecki w Polsce 1926-1966, Warszawa 1968, s. 82.
  5. Ryszard Koniczek, Film radziecki w Polsce 1926-1966, Warszawa 1968, s. 87.
  6. Edward Pawlak, Barbara Pełka, Film radziecki w Polsce, Warszawa 1985, s. 162.
  7. Edward Pawlak, Barbara Pełka, Film radziecki w Polsce, Warszawa 1985, s. 168.
  8. Edward Pawlak, Barbara Pełka, Film radziecki w Polsce, Warszawa 1985, s. 132.

Bibliografia[edytuj]