Ludmiła Murawska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ludmiła Murawska (ur. 20 grudnia 1935 w Warszawie) – polska malarka, aktorka.

Córka Juliana Murawskiego, inżyniera, urzędnika bankowego (zm. 1941) i Ludwiki z Heryngów, siostrzenica i wychowanka Ludwika Heringa.

W latach 1941-1944 uczyła się w prywatnej szkole Szachtmajerowej w Warszawie. Na początku powstania wypędzona z rodziną do obozu na Zieleniaku, potem w Pruszkowie, znalazła się następnie we wsi Mały Brzozów pod Milanówkiem, a wreszcie w Radomiu. W latach 1945-1950 mieszkała z matką Ludwiką, babką, wujem Ludwikiem i ciotką Lucyną Heryng w Łodzi i tam uczęszczała do szkoły podstawowej. Od dzieciństwa obcując, dzięki wujowi, ze sztuką, wcześnie objawiła talent malarski. W 1946 w konkursie „Przekroju” na rysunki dziecięce zasłynęła dojrzałością swych prac. Zaczęła malować pod opieką artystyczną Ludwika Heringa. Kształtował ją też wpływ sztuki i postaci Józefa Czapskiego, przyjaciela wuja.

Od 1948 r. otrzymywała stypendium artystyczne Ministerstwa Kultury i Sztuki, a następnie przydzielono jej mieszkanie w Warszawie, dokąd przeniosła się z rodziną we wrześniu 1950 r. Po uzyskaniu w 1952 r. matury w Liceum Ogólnokształcącym im. J. Sowińskiego studiowała na Akademii Sztuk Pięknych (dyplom 1958 r.) u Artura Nacht-Samborskiego. Uprawiała malarstwo i rysunek. Trzykrotnie usuwana z ASP z powodów ideologicznych, przywracana po interwencji ministra Sokorskiego, ale karana odbieraniem stypendium. W 1955 r. wraz z Ludwikiem Heringiem z inicjatywy Mirona Białoszewskiego weszła do zespołu Teatru na Tarczyńskiej jako aktorka i malarka scenografii, współtworząc z kolei Teatr Osobny (Białoszewski, Hering, Murawska) w mieszkaniu poety na pl. Dąbrowskiego w Warszawie.

W 1959 r. poznała Marcela Péju, dziennikarza i wydawcę, sekretarza generalnego pisma Sartre’a „Les Temps modernes”. Po latach związku uczuciowego poślubiła go w 1980 r. i zamieszkała z mężem w Paryżu, zachowując pracownię w Warszawie. Odbyła podróże artystyczne do Francji (1966) i do Włoch (1974). Maluje portrety, martwe natury, pejzaże. Wiele podróżuje, pisze wspomnienia.

Wybrane dzieła[edytuj]

Wystawy indywidualne (wybór)[edytuj]

  • Salon Debiutów przy Uniwersytecie Warszawskim
  • Centre de Civilisation Polonaise, Paryż 1966
  • Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych, Warszawa 1970
  • Galeria MPiK „Express Wieczorny”, Warszawa 1977

Wystawy zbiorowe (wybór)[edytuj]

  • Galerie Lambert, Paryż 1961
  • Malarstwo w XV-lecie PRL, Muzeum Narodowe, Warszawa 1962
  • Malarze Realiści, Zachęta, Warszawa 1962-1968
  • Warszawa w sztuce, Zachęta, Warszawa 1963, 1964
  • Młoda generacja, Biuro Wystaw Artystycznych, Sopot 1966
  • Festiwal Sztuk Pięknych, Zachęta, Warszawa 1971
  • Spotkania Krakowskie, Biuro Wystaw Artystycznych, Kraków 1971
  • Format człowiek, Galeria STU, Kraków 1976
  • Galeria Portretu, Warszawa 1980
  • Jesteśmy, Zachęta , Warszawa 1991

Bibliografia[edytuj]

  • Miron Białoszewski, Tajny dziennik, Kraków: Znak, 2012.
  • Miron. Wspomnienia o poecie. Oprac. Hanna Kirchner, Warszawa 1996.
  • Zofia Nałkowska: Dzienniki. VI:1945-1954. Część 2 (1949-1952), Czytelnik, Warszawa 2000 s. 367-368.