Ludmiła Pawliczenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludmiła Pawliczenko
Людмила Михайловна Павличенко
major major
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1916
Imperium Rosyjskie Biała Cerkiew
Data i miejsce śmierci 10 października 1974
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1941-1942
Siły zbrojne Armia Czerwona
Jednostki 25 Dywizja Strzelecka
Główne wojny i bitwy Atak Niemiec na ZSRR: obrona Odessy,
obrona Sewastopola
Późniejsza praca historyk
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina

Ludmiła Pawliczenko (ur. 12 lipca 1916 w Białej Cerkwi – zm. 10 października 1974 w Moskwie) – Ukrainka, radziecki strzelec wyborowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pawliczenko urodziła się w Białej Cerkwi 12 lipca 1916 roku. W wieku 14 lat przeniosła się z rodziną do Kijowa, gdzie zapisała się do klubu strzeleckiego. W licznych zawodach strzeleckich zdobyła wiele medali. W 1937 roku rozpoczęła natomiast studia historyczne na Uniwersytecie Kijowskim i obroniła pracę magisterską w 1941 roku.

Ludmiła Pawliczenko na znaczku poczty ZSRR z 1976 roku

W czerwcu 1941 roku Pawliczenko była w pierwszej grupie ochotników zgłaszających się do walki z najeźdzcą. Dzięki swoim medalom z zawodów strzeleckich zdołała przekonać urzędników rekrutacyjnych do skierowania jej do oddziałów frontowych, została przydzielona do 25. Dywizji Strzeleckiej.

Swoje pierwsze trafienia zaliczyła w pobliżu Bielajewki, używając karabinu Mosin Nagant z lunetą o czterokrotnym powiększeniu. Następnie walczyła dwa i pół miesiąca w obronie Odessy, gdzie uzyskała 187 trafień. Gdy Rumuni zdobyli Odessę, została przeniesiona do Sewastopola. Podczas walk w Odessie została trzykrotnie ranna, za zasługi otrzymała awans na starszego sierżanta, a w czasie obrony Sewastopola na podporucznika. Została także skierowana do szkolenia innych snajperów. W maju 1942 roku miała już 257 trafień, ale w czerwcu została ciężko ranna w eksplozji pocisku moździerzowego i ewakuowana z Sewastopola do szpitala w Rosji. Wkrótce potem Sewastopol został zdobyty, a większość obrońców, w tym mąż Pawliczenko, zginęła.

Po rehabilitacji nie powróciła na front, ale została wysłana w podróż po Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, by wygłaszać odczyty wzywające do zaangażowania się w wojnę. Była pierwszym obywatelem radzieckim przyjętym przez prezydenta USA. Franklin Roosevelt wręczył jej rewolwer Colta, w Kanadzie podarowano jej strzelbę Winchester, którą można oglądać w Muzeum Broni w Moskwie. W czasie wizyty w USA zaprzyjaźniła się z Eleonorą Roosevelt.

Pawliczenko uzyskała po powrocie z USA stopień majora oraz została odznaczona orderem Złotej Gwiazdy Bohatera Związku Radzieckiego. Po wojnie zamieszkała w Moskwie, gdzie kontynuowała karierę naukową historyka i pracowała w Dowództwie Marynarki Wojennej.

Była jedną z 2000 kobiet-snajperów w Armii Czerwonej i jedną z 500, które przeżyły wojnę. Jej potwierdzona, całkowita liczba trafień w czasie II wojny światowej wynosiła 309, w tym 36 snajperów wroga.

Po śmierci jej imieniem nazwano ukraiński statek handlowy, została również przedstawiona na znaczkach radzieckiej poczty.

O wojennych losach Ludmiły Pawliczenko opowiada rosyjsko-ukraiński film "Bitwa o Sewastopol" ("Битва за Севастополь")[1], w ukraińskich kinach wyświetlany pod tytułem "Niezłomna" ("Незламна")[2]. Jego premiera miała miejsce 2 kwietnia 2015 roku, a rolę Pawliczenko zagrała rosyjska aktorka Yuliya Peresild.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Bitva za Sevastopol. filmweb.pl. [dostęp 2015-06-28].
  2. Незламна. nezlamna.com. [dostęp 2015-06-28].