Ludo van Bogaert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludo van Bogaert (ur. 15 maja 1897 w Antwerpii, zm. 4 marca 1989 tamże) – belgijski neuropatolog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ludo van Bogaert urodził się w Antwerpii jako syn lekarza. Jego brat również wybrał studia medyczne. Uczył się w Notre-Dame College w Antwerpii, a w 1914 roku opuścił kupowaną Belgię i podjął studia na Uniwersytecie w Utrechcie. Jako osiemnastolatek zgłosił się na ochotnika do belgijskiej armii. Podczas działań wojennych był dwukrotnie ranny.

Po wojnie studiował na Université Libre w Brukseli, ukończył je z wyróżnieniem w 1922. Doznany na wojnie uraz rdzenia skierował jego zainteresowania w stronę neurologii. Przez rok pracował w Paryżu u Pierre Mariego w Salpêtrière, i w Hôpital de la Charité u Marcela Lebbego. Po powrocie do Antwerpii został asystentem w Szpitalu św. Elżbiety i później lekarzem w szpitalu Stuivenberg. od 1920 do 1939 prowadził prywatną praktykę. W 1933 przyjął ofertę zostania dyrektorem Bunge Research Institute. W czasie II wojny Instytut został zniszczony i po wojnie musiał zostać odbudowany. Po wojnie przedmiotem kontrowersji była przyjaźń van Bogaerta z niemieckimi neuropatologami Hugonem Spatzem i Juliusem Hallervordenem, zaangażowanymi w akcję przymusowej eutanazji w III Rzeszy.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Van Bogaert zajmował się przede wszystkim chorobami układu nerwowego, heredoataksjami i chorobami metabolicznymi, zwłaszcza lipidozami. Był autorem i współautorem 753 publikacji[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. E. Baeck, Ludo van Bogaert (1897–1989) and the Bunge Institute, „European Journal of Neurology”, 12 (3), 2005, s. 181–188, DOI10.1111/j.1468-1331.2004.00944.x, ISSN 1468-1331 (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jean-Jacques Martin, Ludo van Bogaert (1897–1989), „Journal of Neurology”, 247 (10), 2000, s. 814–815, DOI10.1007/s004150070103, ISSN 0340-5354 (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]