Ludovico Calini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludovico Calini
kardynał prezbiter
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1696
Cazzago San Martino
Data i miejsce śmierci 9 grudnia 1782
Brescia
biskup Cremy
Okres sprawowania 1730–1751
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 17 grudnia 1718
Sakra biskupia 21 września 1730
Kreacja kardynalska 26 września 1766
Klemens XIII
Kościół tytularny S. Anastasiae
S. Stefano al Monte Celio
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 września 1730
Konsekrator Angelo Maria Quirini
Współkonsekratorzy Antonio Maria Pallavicini
Giusto Fontanini

Ludovico Calini (ur. 9 stycznia 1696 w Cazzago San Martino, zm. 9 grudnia 1782 w Brescii) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 9 stycznia 1696 roku w Cazzago San Martino, jako syn Vincenza i Teodory Gonzagi Martinengo[1]. Studiował na Papieskiej Akademii Kościelnej, gdzie uzyskał doktorat utroque iure[1]. 17 grudnia 1718 roku przyjął święcenia kapłańskie[2]. 11 września 1730 roku został wybrany biskupem Cremy, a dziesięć dni później przyjął sakrę[2]. W czasie zarządzania diecezją zwołał synod, a także był zaangażowany w spór dotyczący prawa przyjmowania Eucharystii w czasie mszy, co wywołało kontrowersje w całym kraju[1]. Z powodu konfliktu z wpływowym w Cremie rodem Griffani, Calini był zmuszony zrezygnować z biskupstwa w 1751 roku[1]. Jednocześnie został mianowany łacińskim patriarchą Antiochii[2]. Pomimo silnych tendencji antyjezuickich, Calini był znany z sympatii do tego zakonu, przez co był często atakowany przez jego przeciwników[1]. 26 września 1766 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny S. Anastasiae[2]. W 1767 roku został prefektem Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii[2]. Brał udział w procesie beatyfikacyjnym Jana de Palafoxa y Mendozy i głosował przeciwko wyniesieniu go na ołtarze[1]. Jego sprzeciw wywołał znacznie poruszenie, a był spowodowany wrogością Palafoxa y Mendozy względem jezuitów[1]. Tuż przed przejściem na emeryturę w 1780 roku, spotkał się z Piusem VI i wnioskował u niego przywrócenie zakonu, zarzucając Klemensowi XIV szaleństwo[1]. Calini Zmarł 9 grudnia 1782 roku w Brescii[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Ludovico Calini (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2018-09-19].
  2. a b c d e Ludovico Calini (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2018-09-19].