Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Dowództwo Generalne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny
Lider Ahmad Dżibril
Data założenia 1968
Adres siedziby Damaszek, Syria
Ideologia polityczna nacjonalizm
Liczba członków około 500

Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Dowództwo Generalne - lewicująca grupa palestyńskich nacjonalistów[1][2].

Historia[edytuj]

Utworzony został przez Ahmada Dżibrila w 1968 roku. Jego pierwotne struktury wywodziły się z członków Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny. W latach 70. uchodził za pioniera terrorystycznych metod działania palestyńskich nacjonalistów. Odpowiada za liczne zamachy na Bliskim Wschodzie i w Europie. W 1970 roku członkowie frakcji wysadzili w powietrze samolot należący do szwajcarskich linii lotniczych (zginęło 47 pasażerów i członków załogi). Według samego ugrupowania organizacja odpowiedzialna jest za pierwszy palestyński atak samobójczy przeciwko Izraelowi (1974 rok). W listopadzie 1987 roku z pomocą paralotni zaatakowała cele izraelskie (noc szybowców), ataki te dały początek pierwszej intifadzie[2][1][3]. Członkowie grupy według różnych źródeł współpracowali z członkami radykalnie lewicowych organizacji terrorystycznych z Europy i Japonii[1]. Do lat 90. uchodził za jednego z głównych graczy polityki palestyńskiej. Stracił wpływy po tym gdy Jasir Arafat ustanowił Autonomię Palestyńską. Licznie wziął udział w drugiej intifadzie, decydując się przy tym na ograniczenie terrorystycznej działalności[1]. W 2006 roku u boku libańskiego Hezbollahu walczył w II wojnie libańskiej przeciwko siłom izraelskim[4]. Wziął udział w walkach syryjskiej wojny domowej, w której to opowiedziała się po stronie rządowej[5].

Wspierany jest przez rząd Syrii i Iranu[2]. W przeszłości wsparcia grupie udzielała również Libia[1].

Działalność prowadzi z obszaru południowego Libanu i Syrii. Siedziba frakcji znajduje się w Damaszku[2][1]. Liczbę członków szacuję się na około 500 osób[6].

Ideologia[edytuj]

Zajmuje antyzachodni dyskurs. Pierwotnie zajmował pozycje marksistowskie. Od lat 80. wraz z korzystaniem z pomocy irańskiej zaczął korzystać z retoryki religijnej[1]. Obecnie wśród postulatów ruchu znajduje się wprowadzenie szariatu[6]. Przeciwnik rozmów pokojowych z Izraelem oraz krytyk działań OWP[2].

Przypisy