Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Główne Dowództwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flaga organizacji

Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Główne Dowództwo (arab. الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين – القيادة العامة) – palestyńska organizacja terrorystyczna.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstał w październiku 1968 roku w następstwie rozłamu w Ludowym Froncie Wyzwolenia Palestyny[1][2][3][4]. Jego twórcą i liderem jest Ahmad Dżibril[1][4].

Siedziba ugrupowania znajduje się w Damaszku[5]. Największą popularnością cieszy się wśród palestyńskich uchodźców w Libanie, lecz jest bardzo słaby w Autonomii Palestyńskiej[6][7][2].

Znany jest przede wszystkim z działalności terrorystycznej[2][6]. Działania prowadzane są z terenu Libanu, gdzie znajdują się obozy treningowe organizacji[2]. Uważa się, że formacja jako pierwsza z palestyńskich organizacji przeprowadziła ataki samobójcze[5]. Szczególnie aktywny był w trakcie pierwszej intifady[6]. W ostatnich latach prowadzi ostrzał rakietowy terytorium Izraela, pociski odpalane są z z południowego Libanu[7][2]. Od 2011 roku uczestniczy po stronie rządowej w syryjskie wojnie domowej[8][9].

Bojkotuje Organizację Wyzwolenia Palestyny (OWP), którą bezpowrotnie opuścił w proteście przeciwko dopuszczeniu przez OWP możliwości istnienia Izraela[10]. Należy do Połączonych Sił Palestyńskich[11], a w przeszłości zrzeszony był we Froncie Odmowy[12] i Palestyńskim Froncie Ocalenia Narodowego[13]. Współpracuje również z ekstremistycznym Hezbollahem[14].

W 1976 roku ugrupowanie opuścił Abu Abbas, który założył własną organizację o nazwie Front Wyzwolenia Palestyny[15].

Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupę[edytuj | edytuj kod]

  • W lutym 1970 roku terroryści zdetonowali ładunek wybuchowy w szwajcarskim samolocie. W zamachu zginęło 47 osób[5][3].
  • W maju 1970 roku bojownicy zaatakowali autobus z moszawu Awiwim. 12 Izraelczyków zginęło[3].
  • W czerwcu 1971 roku terroryści próbowali wysadzić samolot linii El Al na lotnisku w Tel Awiwie[16].
  • We wrześniu 1971 roku bojownicy usiłowali wysadzić samolot linii El Al na lotnisku w Londynie[16].
  • W 1983 roku fedaini porwali trójkę izraelskich żołnierzy, których w maju 1985 roku wymienili na 1150 Palestyńczyków więzionych w Izraelu[3].
  • W listopadzie 1987 roku terrorysta z pomocą paralotni zaatakował obszar Izraela (noc szybowców). W akcji zginęło sześciu izraelskich żołnierzy, a siedmiu zostało rannych. Atak dał początek pierwszej intifadzie[5][10][3].

Liczebność[edytuj | edytuj kod]

W 2015 roku Departamentu Stanu USA szacował liczebność grupy na kilkuset członków[7].

Wsparcie zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

Syria zapewnia bojownikom wsparcie finansowe i logistyczne, szkolenia oraz bezpieczne schronienie[17][2][5]. Otrzymuje także pomoc finansową z Iranu[17]. Dawniej mógł liczyć na wsparcie Libii[5][18] i Iraku[19].

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

Wyznaje poglądy nacjonalistyczne i lewicowe[5]. Od lat 80. w doktrynie Frontu pojawiają się także wątki islamistyczne[18].

Jego celem jest utworzenie niepodległego państwa palestyńskiego. Jest przeciwny wszelkim porozumieniom z Izraelem i dąży do całkowitego zniszczenia tego państwa[5][10][2].

Od początku działalności, uznawany jest za sojusznika Syrii i przeciwnika al-Fatahu[6].

Jako organizacja terrorystyczna[edytuj | edytuj kod]

Znajduje się na liście organizacji terrorystycznych Departamentu Stanu USA[20] i Unii Europejskiej[21].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Terroryzm s. 46
  2. a b c d e f g Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 125-126
  3. a b c d e f Popular Front for the Liberation of Palestine - General Command (ang.). jewishvirtuallibrary.org. [dostęp 2017-12-27].
  4. a b Ahmed Jibril and the PFLP-GC (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2017-09-11].
  5. a b c d e f g h Popular Front for the Liberation of Palestine - General Command (PFLP-GC) (ang.). globalsecurity.org. [dostęp 2017-09-11].
  6. a b c d Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne s. 24
  7. a b c Country Reports on Terrorism 2015 Chapter 6. Foreign Terrorist (ang.). state.gov. [dostęp 2017-12-02].
  8. Mohammed Suliman: PFLP on Defense in Gaza Over Ties to Assad (ang.). al-monitor.com.
  9. Palestinian faction leader Jibril leaves Damascus: rebels (ang.). reuters.com. [dostęp 2017-09-11].
  10. a b c Terroryzm s. 52
  11. Homeless and neglected (ang.). gulfnews.com. [dostęp 2017-12-24].
  12. Historical Dictionary of the Arab-Israeli Conflict s. 385
  13. 6 Palestinian Units Unite to Oppose Arafat (ang.). articles.latimes.com. [dostęp 2017-12-24].
  14. Rafał Ożarowski: Hezbollah i kwestia palestyńska (pol.). konflikty.pl. [dostęp 2017-12-09].
  15. Terroryzm s. 51
  16. a b Adam Krawczyk: Terroryzm ugrupowań fundamentalistycznych na obszarze Izraela w drugiej połowie XX wieku (ang.). sbc.org.pl. [dostęp 2017-12-25].
  17. a b Chapter 8 - Foreign Terrorist Organizations - US Department of State (ang.). state.gov. [dostęp 2017-12-01].
  18. a b Phillip Smyth: The Popular Front for the Liberation of Palestine-General Command (PFLP-GC) and the Syrian civil war (ang.). rubincenter.org. [dostęp 2017-11-16].
  19. Overview of State-Sponsored Terrorism (ang.). state.gov. [dostęp 2017-12-01].
  20. Foreign Terrorist Organizations (ang.). state.gov. [dostęp 2017-09-13].
  21. Wykaz osób, grup i podmiotów objętych zaostrzonymi środkami z dziedziny współpracy policyjno-sądowniczej (czerwiec 2009) (pol.). lex.europa.eu. [dostęp 2017-09-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • P R. Kumaraswamy: Historical Dictionary of the Arab-Israeli Conflict. Rowman & Littlefield, 2015. ISBN 9781442251694.
  • pod redakcją Bernard J. Albin i Grzegorz Tokarz: Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne. Wrocław: Arboretum, 2007. ISBN 8360011419.
  • Wilhelm Dietl, Rolf Tophoven, Kai Hirschmann: Terroryzm. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 9788301160197.
  • Robert M. Barnas: Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena. Wrocław: Kirke, 2001. ISBN 9788391497043.