Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Główne Dowództwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flaga organizacji

Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Główne Dowództwo (arab. الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين – القيادة العامة) – palestyńska organizacja terrorystyczna.

Zbrojnym skrzydłem organizacji są Brygady Męczennika Dżihadu Dżibrila[1][2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Utworzony został w październiku 1968 roku przez rozłamowców z Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny Georgesa Habasza[3][4][5][6]. Założycielem i liderem LFWP-GD jest Ahmad Dżibril[3][6], polityk ten odszedł z LFWP w proteście przeciw nasilającym się w ruchu marksistowskim tendencjom[7] i opowiedział się za działaniami zbrojnymi bez formułowania ideologii[8]. Do utworzonej przez Dżibrila organizacji przystąpiło 25% członków LFWP[9].

Znany jest przede wszystkim z działalności terrorystycznej[4][10]. Działania zbrojne prowadzi z obszaru Libanu, gdzie znajdują się jego obozy treningowe[4].

W sierpniu 1969 roku formacje opuścili naseryści na czele z Ahmedem Zaarurem, secesjoniści założyli Organizację Palestyny Arabskiej, nowa formacja nie utrzymała się długo i w 1971 roku zgłosiła akces do al-Fatahu[11].

W 1975 roku LFWP–GD włączył się w wojnę domową w Libanie, w której poparł libańską lewicę zrzeszoną w Libańskim Ruchu Narodowym[12].

W 1976 roku w grupie doszło do kolejnego rozłamu, LFWP–GD opuścił Abu Abbas, który założył Front Wyzwolenia Palestyny[13]. Rozłam nastąpił po tym, gdy kierownictwo LFWP–GD poparło działania Sił Zbrojnych Syrii wymierzone w obozy Organizacji Wyzwolenia Palestyny w Libanie[14]. W kolejnych latach, a w szczególności w 1977 roku dochodziło do walk pomiędzy bojownikami LFWP–GD i Frontu Wyzwolenia Palestyny[14].

Szczególną aktywność wykazał w trakcie pierwszej intifady[10].

W 2006 roku u boku Hezbollahu uczestniczył w II wojnie libańskiej[15].

Od 2011 roku uczestniczy w syryjskiej wojnie domowej, w której wspiera siły prezydenta Baszszara al-Asada[16][17].

W październiku 2014 roku palestyńscy bojownicy starli się w libańskiej dolinie Bekaa z dżihadystami z Dżabhat an-Nusra[18].

W ostatnich latach prowadzi ostrzał rakietowy terytorium Izraela, pociski rakietowe odpalane są z terenu południowego Libanu[19][4].

Wybrane ataki przeprowadzone przez grupę[edytuj | edytuj kod]

  • W lutym 1970 roku terroryści zdetonowali ładunek wybuchowy podłożony w szwajcarskim samolocie. W zamachu zginęło 47 osób[20][5].
  • W maju 1970 roku bojownicy zaatakowali autobus jadący z moszawu Awiwim. 12 Izraelczyków zginęło[5].
  • W czerwcu 1971 roku terroryści próbowali wysadzić samolot linii El Al na lotnisku w Tel Awiwie[21].
  • We wrześniu 1971 roku bojownicy usiłowali wysadzić samolot linii El Al na lotnisku w Londynie[21].
  • 13 sierpnia 1977 roku aktywiści grupy przeprowadzili ataki bombowe na biura Frontu Wyzwolenia Palestyny w Bejrucie. W zamachach zginęło około 200 osób[14].
  • W 1983 roku fedaini porwali trójkę izraelskich żołnierzy, których w maju 1985 roku wymienili na 1150 Palestyńczyków więzionych w Izraelu[5].
  • W listopadzie 1987 roku terrorysta zaatakował obszar Izraela z wykorzystaniem paralotni (noc szybowców). W akcji zginęło sześciu izraelskich żołnierzy, a siedmiu zostało rannych. Atak dał początek pierwszej intifadzie[20][22][5].

Struktury i liczebność[edytuj | edytuj kod]

Siedziba ugrupowania mieści się w Damaszku[20]. LFWP-GD posiada bazy wojskowe w Libanie na terenie wzgórz Naameh i w dolinie Bekaa[18].

W 2015 roku Departamentu Stanu USA szacował liczbę członków formacji na kilkuset[19].

Największą popularnością cieszy się wśród palestyńskich uchodźców w Libanie, jest natomiast bardzo słaby w Autonomii Palestyńskiej[10][19][4].

Relacje z innymi grupami palestyńskimi[edytuj | edytuj kod]

Bojkotuje Organizację Wyzwolenia Palestyny, którą bezpowrotnie opuścił w proteście przeciwko dopuszczeniu przez OWP możliwości istnienia Izraela[22]. Główne Dowództwo LFWP szczególnie wrogo nastawione jest do al-Fatahu, umiarkowanej organizacji wiodącej w OWP przewodnią rolę[10].

Należy do Połączonych Sił Palestyńskich skupiających przeciwników porozumień z Oslo[23]. W przeszłości zrzeszony był we Froncie Odmowy i Palestyńskim Froncie Ocalenia Narodowego, koalicjach najbardziej radykalnych frakcji palestyńskich[24][25].

Sojusz z Hezbollahem[edytuj | edytuj kod]

Libański Hezbollah pozostaje bliskim sojusznikiem Głównego Dowództwa LFWP. Obie organizacje łączy nienawiść do Izraela oraz bliskie stosunki z rządem Syryjskiej Republiki Arabskiej[26]. Przykładem współdziałania grup terrorystycznych jest sprawa „Santorini”, łodzi wykorzystywanej do przemytu sprzętu wojskowego z Libanu do Strefy Gazy, skąd trafiał on do bojowników LFWP–GD na Zachodnim Brzegu i w północnym Izraelu. Wśród przemycanego sprzętu znalazły się wyrzutnie rakiet, pociski przeciwpancerne i rakiety przeciwlotnicze. Hezbollah zaangażował w przerzut co najmniej 25 bojowników i wydał na ten proceder dziesiątki tysięcy dolarów. Izraelczycy przechwycili „Santorini” w maju 2001 roku[26].

Wsparcie zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

Rząd Syrii zapewnia organizacji wsparcie finansowe i logistyczne, szkolenia oraz bezpieczne schronienie[27][4][20]. Wiadomo też, że grupa otrzymuje pomoc finansową ze strony Iranu[27].

Dawniej LFWP-GD mógł liczyć na wsparcie rządów Libii[20][28] i Iraku[29].

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

Wyznaje poglądy nacjonalistyczne i lewicowe[20]. Od lat 80. w doktrynie Frontu pojawiają się także wątki islamistyczne[28].

Celem Frontu jest utworzenie niepodległego państwa palestyńskiego. Jest on przeciwny wszelkim porozumieniom z Izraelem i dąży do całkowitego zniszczenia tego państwa[20][22][4]. LFWP–GD za jedyny instrument walki narodowowyzwoleńczej uznaje antyizraelskie działania zbrojne[26].

Od początku działalności, uznawany jest za sojusznika Syrii[10].

Jako organizacja terrorystyczna[edytuj | edytuj kod]

Znajduje się na listach organizacji terrorystycznych Departamentu Stanu USA[30], Kanady[31], Izraela[32], Unii Europejskiej[33] i Wielkiej Brytanii[34].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Reportaż o lewicowej organizacji terrorystycznej w Gazie przemienionej w islamistyczną – o Brygadach Męczennika Dżihadu Dżibrila (pol.). memri.org. [dostęp 2018-04-23].
  2. Jihad Jibril Brigades claim projectile attack (ang.). maannews.com. [dostęp 2018-04-23].
  3. a b Terroryzm s. 46
  4. a b c d e f g Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 125-126
  5. a b c d e f Popular Front for the Liberation of Palestine - General Command (ang.). jewishvirtuallibrary.org. [dostęp 2017-12-27].
  6. a b Ahmed Jibril and the PFLP-GC (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2017-09-11].
  7. Palestyńczycy. Ich życie i walka s. 234
  8. O rewolucję palestyńską, arabską, światową (pol.). instytut-brzozowskiego.pl. [dostęp 2018-04-22].
  9. Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne s. 21
  10. a b c d e Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne s. 24
  11. Intelligence Report (ang.). cryptome.org. [dostęp 2018-04-22].
  12. Liban s. 130-131
  13. Terroryzm s. 51
  14. a b c Palestinian Organizations (ang.). mideastweb.org. [dostęp 2018-04-20].
  15. PFLP claims losses in IDF strike on Lebanon base (ang.). fr.jpost.com. [dostęp 2018-04-20].
  16. Mohammed Suliman: PFLP on Defense in Gaza Over Ties to Assad (ang.). al-monitor.com.
  17. Palestinian faction leader Jibril leaves Damascus: rebels (ang.). reuters.com. [dostęp 2017-09-11].
  18. a b Naharnet Newsdesk: Report: Clashes between Palestinian Group, Nusra Front in Bekaa (ang.). naharnet.com. [dostęp 2018-04-20].
  19. a b c Country Reports on Terrorism 2015 Chapter 6. Foreign Terrorist (ang.). state.gov. [dostęp 2017-12-02].
  20. a b c d e f g Popular Front for the Liberation of Palestine - General Command (PFLP-GC) (ang.). globalsecurity.org. [dostęp 2017-09-11].
  21. a b Adam Krawczyk: Terroryzm ugrupowań fundamentalistycznych na obszarze Izraela w drugiej połowie XX wieku (ang.). sbc.org.pl. [dostęp 2017-12-25].
  22. a b c Terroryzm s. 52
  23. Homeless and neglected (ang.). gulfnews.com. [dostęp 2017-12-24].
  24. 6 Palestinian Units Unite to Oppose Arafat (ang.). articles.latimes.com. [dostęp 2017-12-24].
  25. Historical Dictionary of the Arab-Israeli Conflict s. 385
  26. a b c Rafał Ożarowski: Hezbollah i kwestia palestyńska (pol.). konflikty.pl. [dostęp 2018-03-11].
  27. a b Chapter 8 - Foreign Terrorist Organizations - US Department of State (ang.). state.gov. [dostęp 2017-12-01].
  28. a b Phillip Smyth: The Popular Front for the Liberation of Palestine-General Command (PFLP-GC) and the Syrian civil war (ang.). rubincenter.org. [dostęp 2017-11-16].
  29. Overview of State-Sponsored Terrorism (ang.). state.gov. [dostęp 2017-12-01].
  30. Foreign Terrorist Organizations (ang.). state.gov. [dostęp 2017-09-13].
  31. Currently listed entities (ang.). publicsafety.gc.ca. [dostęp 2018-03-19].
  32. List of Terrorist Organizations and Individuals (ang.). justice.gov.il. [dostęp 2018-03-19].
  33. Wykaz osób, grup i podmiotów objętych zaostrzonymi środkami z dziedziny współpracy policyjno-sądowniczej (czerwiec 2009) (pol.). lex.europa.eu. [dostęp 2017-09-13].
  34. Proscribed terrorist groups or organisations (ang.). gov.uk. [dostęp 2018-03-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • P R. Kumaraswamy: Historical Dictionary of the Arab-Israeli Conflict. Rowman & Littlefield, 2015. ISBN 978-1-4422-5169-4.
  • pod redakcją Bernard J. Albin i Grzegorz Tokarz: Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne. Wrocław: Arboretum, 2007. ISBN 83-60011-41-9.
  • Anna Bukowska: Palestyńczycy. Ich życie i walka. Warszawa: Czytelnik, 1988. ISBN 978-83-07-01403-6.
  • Wilhelm Dietl, Rolf Tophoven, Kai Hirschmann: Terroryzm. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 978-83-01-16019-7.
  • Robert M. Barnas: Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena. Wrocław: Kirke, 2001. ISBN 978-83-914970-4-3.
  • Danuta Madeyska: Liban. TRIO, 2003. ISBN 978-83-88542-62-6.