Ludowy Front na rzecz Demokracji i Sprawiedliwości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludowy Front na rzecz Demokracji i Sprawiedliwości
Ilustracja
Państwo  Erytrea
Skrót PFDJ
Lider Isajas Afewerki
Data założenia 1970

Ludowy Front na rzecz Demokracji i Sprawiedliwości (wcześniej Erytrejski Ludowy Front Wyzwolenia; skrót: PFDJ) – partia polityczna działająca w Erytrei. Ludowy Front na rzecz Demokracji i Sprawiedliwości jest jedyną legalnie działającą partii w Erytrei. Z partii pochodzi obecny prezydent i premier Isajas Afewerki. Dawniej najważniejsze stronnictwo uczestniczące w wojnie o niepodległość[1].

Historia[edytuj]

Partia wywodzi się z dowodzonej przez Isajasa Afewerki frakcji wewnątrz Erytrejskiego Frontu Wyzwolenia (ELF). Nosiła ona początkowo nazwę Erytrejski Front na Rzecz Niepodległości. Frakcja Afewerki grupowała głównie chrześcijan popierających socjalistyczny program ideologiczny. Grupa w praktyce działała niezależnie od ELF[2]. W 1970 roku frakcja przyjęła nazwę Erytrejskie Siły Wyzwoleńcze[3]. W styczniu 1972 roku w Bejrucie odbyło się spotkanie na którym zdecydowano o powołaniu Erytrejskiego Frontu Wyzwolenia - Ludowych Sił Wyzwolenia. W skład tejże organizacji weszła grupa Aferwerki oraz dwie inne frakcje ELF - Obelites i grupa Osmana Sabbe. Każda z frakcji która wstąpiła do tej koalicji zachowała dotychczasową nazwę. Współpraca pomiędzy byłymi frakcjami ELF nie trwała długo, wkrótce wystąpiły one przeciwko sobie i popadły w konflikt z macierzystą organizacją. Frakcja Aferwerki wyszła z konfliktu frakcyjnego zwycięsko, o ile Obelites i grupa Osmana Sabbe zostały rozbite przez ELF to socjaliści jeszcze bardziej poszerzyli swoje wpływy[2].

W 1973 roku grupy Isajasa Afewerki i Osmana Sabbe połączyły się tworząc Front Wyzwolenia Ludu Erytrei, który w 1977 roku przyjął ostateczną nazwę - Erytrejski Ludowy Front Wyzwolenia (EPLF). Grupa ta odcięła się od ELF i przyjęła taktykę ostrej walki politycznej oraz zbrojnej z tymże ugrupowaniem. Polityka ta okazała się skuteczna a EPLF stał się dominującym nurtem niepodległościowym[2]. Konkurencja między frakcjami dwukrotnie (w 1972 i 1974) doprowadziła do wzajemnych walk zbrojnych między organizacjami[3]. EPLF przyciągnęła oprócz chrześcijan także muzułmanów, którzy odcinali się od fanatyzmu religijnego. Hasła głoszone przez socjalistów erytrejskich stały się bardzo atrakcyjne wśród młodych i wykształconych mieszkańców kraju oraz emigracji erytrejskiej w Europie i Ameryce Północnej. Lewicowe postulaty przyczyniły się do poparcia Afewerki przez państwa socjalistyczne[2].

Od 1976 roku partia przybrała marksistowski charakter[3] (z maoistowskim wydźwiękiem). W 1977 roku przyjęła nazwę EPLF (Erytrejski Ludowy Front Wyzwolenia)[4]. W 1978 roku wraz z ELF uczestniczyła w rozmowach z rządem w Berlinie Wschodnim. Rozmowy nie przyniosły żadnego skutku, niemniej jednak przyczyniły się do sojuszu pomiędzy grupami ruchu oporu. W 1981 roku ponownie doszło do walk pomiędzy ELF a EPLF. Do 1983 roku ELF został praktycznie w całości rozbity przez konkurencyjne ugrupowanie[3]. EPLF kontynuował kampanię partyzancką samodzielnie. W 1987 roku jej przywódcy zrezygnowali z marksizmu na rzecz własnego wariantu rewolucyjnej lewicy[5][6]. W marcu 1988 roku oddziały ruchu zdobyły Afabet, kwaterę główną armii etiopskiej w Erytrei. Separatyści zdobyli sprzęt wojskowy, w tym około 60 czołgów. Na przełomie lat 80. i 90. EPLF zasilił szereg sił Etiopskiego Ludowo-Rewolucyjnego Frontu Demokratycznego który w pierwszej połowie 1991 roku zajął stolicę kraju[3]. Po upadku rządzącej dyktatury w 1993 roku w Erytrei odbyło się referendum niepodległościowe zakończone sukcesem separatystów[3].

Po uzyskaniu niepodległości przez Erytreę EPLF utworzył rząd tymczasowy. W 1994 roku doszło do zmiany nazwy na Ludowy Front na rzecz Demokracji i Sprawiedliwości[4]. Jako partia rządząca zrezygnowała z lewicowych pryncypiów[5][6].

Przypisy

  1. Eritrean People’s Liberation Front (EPLF) (ang.). britannica.com. [dostęp 2016-08-07].
  2. a b c d Geneza konfliktu etiopsko-erytrejskiego (pol.). Institute of Linguistics. [dostęp 2016-08-07].
  3. a b c d e f Przemysław Jabłoński Etiopia, Somalia. Konflikty końca ubiegłego stulecia dla portalu arabia.pl
  4. a b Erytrejski Ludowy Front Wyzwolenia (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2016-01-15].
  5. a b O'Kane, David; Hepner, Tricia (2011), Biopolitics, Militarism, and Development: Eritrea in the Twenty-First Century, Berghahn Books, s. xx-xxi
  6. a b Shinn, David Hamilton; Ofcansky, Thomas P.; Prouty, Chris (2004), Eritrean People's Liberation Front, Historical dictionary of Ethiopia, Scarecrow Press, s. 143