Ludwik Żychliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Żychliński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1837
Wielkie Księstwo Poznańskie
Data śmierci ok. 1891

Ludwik Wincenty Dionizy Żychliński herbu Szeliga (ur. 1837 r. w Wielkim Księstwie Poznańskim, zm. ok. 1891 r.) – działacz niepodległościowy, pamiętnikarz, kronikarz, pułkownik, dowódca w powstaniu styczniowym, uczestnik wojny secesyjnej i powstania Polaków nad Bajkałem.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w starej herbowej rodzinie jako syn Franciszka Żychlińskiego i Ludwiki z Budziszewskich. Brał udział w wyprawie Giuseppe Garibaldiego na Sycylię (1860), następnie w latach 1862-1863 walczył po stronie Unii w amerykańskiej wojnie secesyjnej.

Do kraju wrócił w 1863 i walczył w powstaniu styczniowym, m.in. jako dowódca oddziału partyzanckiego imienia Dzieci Warszawy oraz jako naczelnik wojskowy w powiecie warszawskim i rawskim. Po powstaniu, został zesłany na Syberię, tam uczestniczył w powstaniu zabajkalskim (1866). Jego wspomnienia są z tego powstania są jednym z niewielu niepodważalnych i ważnych źródeł dla badaczy i historyków. Do kraju powrócił w 1868 roku. Zmarł prawdopodobnie w roku 1891 w rodzimej Wielkopolsce.

Jest autorem m.in.:

  • Pamiętników z wojny amerykańskiej 1862. (1863).
  • Wrażenia i przygody zesłanego w Sybir Wielkopolanina
  • Pamiętniki z wojny amerykańskiej 1862 r.
  • Pamiętniki byłego dowódcy Dzieci Warszawy...
  • Przygody Wielkopolanina w Azji i Ameryce

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]