Ludwik Badian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Badian (ur. 4 sierpnia 1928 we Lwowie, zm. 11 czerwca 1987 we Wrocławiu) - polski fizyk i materiałoznawca, profesor Politechniki Wrocławskiej, członek PAN.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Żelisława (urzędnika państwowego) i Marii z Eisnerów. Ukończył liceum matematyczno-fizyczne w Krakowie (1946), następnie studiował elektrotechnikę na Politechnice Wrocławskiej (1946-1950). W 1948 podjął pracę na tej uczelni; był asystentem, po obronie doktoratu (1961, praca Szerokopasmowe absorbeny mikrofalowe. Teoria, technologia i technika pomiarowa) adiunktem, wreszcie docentem (1967-1969) w Katedrze Wysokich Napięć. Od 1969 (do końca życia) kierował Zakładem Elektrofizyki i Elektrotechnologii Instytutu Podstaw Elektrotechniki i Elektrotechnologii, przez pewien czas także całym Instytutem (1971-1982, 1984-1985). W 1970 został profesorem nadzwyczajnym, w 1978 profesorem zwyczajnym. Od 1976 był członkiem-korespondentem PAN. Współpracował także z Przemysłowym Instytutem Telekomunikacji w Warszawie (1950-1964 asystent, 1964-1967 docent).

W pracy naukowej zajmował się fizyką dielektryków, podzespołami elektronicznymi, miernictwem elektrotechnicznym i materiałoznawstwem elektrycznym. Stworzył naukowe podstawy uruchomienia polskiego przemysłu radioceramicznego.

Od 1978 pełnił funkcję sekretarza Oddziału PAN we Wrocławiu; był również członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego. Za prace w dziedzinie dielektryków mikrofalowych otrzymał w 1964 nagrodę Wydziału IV PAN, w 1972 został wyróżniony nagrodą ministra nauki, szkolnictwa wyższego i techniki. Był odznaczony m.in. Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Działał w komisji uczelnianej PZPR na Politechnice Wrocławskiej.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Prace nad przygotowaniem dielektryków ceramicznych dla potrzeb techniki wielkiej częstotliwości (1956)
  • Mostek różnicowy do badania własności dielektryków w silnych polach elektrycznych (1957, z Józefem Rabiejem)
  • Poradnik materiałoznawstwa elektrycznego (1959, redaktor)
  • Mikrofalowe własności diody waraktorowej (1964)
  • Czwórnikowa metoda pomiaru dielektryków w paśmie mikrofalowym (1966)
  • Teoria dielektryków w dydaktyce materiałoznawstwa elektrycznego (1971)
  • Methode zur Untersuchung der Alterung in Dielektrika (1973)

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Biogramy uczonych polskich, Część IV: Nauki techniczne, Wrocław 1988