Ludwik Domoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Domoń
Ilustracja
Ludwik Domoń (po 1944)
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 7 sierpnia 1899
Ociesęki
Data i miejsce śmierci 23 maja 1977
Katowice
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki OZG nr 10
DOK IX
4 Pułk Piechoty Legionów
25 Dywizja Piechoty
18 Pułk Piechoty
6 Lwowska Dywizja Piechoty
18 Lwowski Batalion Strzelców
6 Lwowska Brygada Piechoty
Stanowiska szef sztabu dywizji
dowódca batalionu
zastępca dowódcy dywizji
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania włoska
bitwa o Monte Cassino
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości

Ludwik Domoń (ur. 7 sierpnia 1899 w Ociesękach, zm. 23 maja 1977 w Katowicach[1][2]) – podpułkownik dyplomowany piechoty Polskich Sił Zbrojnych, stryj Władysława Domonia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 sierpnia 1899. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika w korpusie oficerów zawodowych administracji dział gospodarczy ze starszeństwem z dniem 1 października 1920[3]. W 1924 pełnił służbę w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX, pozostając oficerem nadetatowym Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr 10[4]. W listopadzie 1924 został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 października 1920 i 19,6 lokatą z równoczesnym wcieleniem do 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach[5][6]. Ukończył IX Kurs Normalny od 2 listopada 1928 do 1 września 1930 w Wyższej Szkoły Wojennej. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty. W 1932 był oficerem 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu[7]. W marcu 1939 pozostawał w stanie nieczynnym[8].

Pod koniec lat 30. był prezesem lwowskiego oddziału POW i sekretarzem Sekretariatu Komitetu Porozumiewawczego Polskich Organizacji[9].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Od 1940 był osadzony w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu[10][11]. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, po czym wstąpił do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Od 8 kwietnia do 30 października 1942 w stopniu podpułkownika był dowódcą 18 Pułku Piechoty[12]. Później pełnił funkcję szefa sztabu 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. Wraz z 2 Korpusem Polskim Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie przebył szlak przez Bliski Wschód. Sprawował stanowisko dowódcy 18 Lwowskiego batalionu strzelców. W tej funkcji brał udział w kampanii włoskiej, uczestniczył w walkach w bitwie o Monte Cassino, gdzie został ciężko ranny[13][14]. Od 25 sierpnia do 15 października 1944 sprawował stanowisko zastępcy dowódcy 6 Lwowskiej Brygady Piechoty. Następnie od grudnia 1944 r. w Wyższej Szkole Wojennej w Peebles w Szkocji jako wykładowca i kierownik Katedry Taktyki Piechoty.[potrzebny przypis][15]

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. sejm-wielki.pl
  2. Marcin Wojciechowski Człowiek, który uniknął Katynia
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1207.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1188.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 119 z 7 listopada 1924 roku, s. 664.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 20, 246.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 492.
  8. a b c d Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 30.
  9. Odznaczenie. „Wschód. Prasowa Agencja Informacyjna”. Nr 1627, s. 1, 13 listopada 1937. 
  10. Jerzy Turski: Lista jeńców z obozu w Griazowcu. W: Zdzisław Peszkowski: Wspomnienia jeńca z Kozielska. Warszawa: Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1989, s. 67. ISBN 83-85015-66-3.Sprawdź autora rozdziału:1.
  11. Lista jeńców Kampanii Wrześniowej 1939, umieszczonych w obozie w Griazowcu. raportnowaka.pl. s. 7. [dostęp 2015-11-20].
  12. >Zbiorowa, Osiemnastacy w walce. 18 Lwowski Batalion Strzelców str. 1, 2, 1988.
  13. Zbigniew Wawer: Polska bitwa o Monte Cassino. onet.pl/, 2004-05-28. [dostęp 2016-04-18].
  14. Zbigniew Wawer: Monte Cassino 1944. Warszawa: Bellona, 2009, s. 122, 133. ISBN 978-83-11-11496-8.
  15. Jerzy Kirszak, Generał Roman Szymański. Żołnierz Pierwszej Kompanii Kadrowej zdobywca Monte Cassino str., 2019.
  16. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 246.
  17. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 73.
  18. Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militarii. stankiewicze.com. [dostęp 2016-04-18].
  19. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]