Ludwik Franciszek Maciejowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Franciszek Maciejowski
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1883
Grybów
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 19141931 i 19391940
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Jednostki 9 i 20 Pułk Piechoty Austro-Węgier
1 Pułk Strzelców Podhalańskich
45 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych
71 Pułk Piechoty
25 Pułk Piechoty
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-czechosłowacka
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Złoty Medal Waleczności (Królestwa Serbii)

Ludwik Franciszek Maciejowski (ur. 26 listopada 1883 w Grybowie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ludwik Franciszek Maciejowski był synem Antoniego i Julii z domu Kuźniar, urodził się w Grybowie. W 1902 roku ukończył Seminarium Nauczycielskie w Sokalu. Następnie pracował jako nauczyciel. Przeszedł szkolenie wojskowe w armii Austro-Węgier i w 1912 roku został mianowany podporucznikiem rezerwy. Przed wybuchem I wojny światowej należał do Drużyn Bartoszowych.

W 1914 roku został powołany do armii Austro-Węgier. Służył w 9 pułku piechoty Austro-Węgier, a następnie w 20 pułku piechoty Austro-Węgier, był trzykrotnie ranny. Walczył na froncie włoskim. Należał do konspiracyjnej organizacji „Wolność” 1918. Na przełomie października i listopada 1918 roku brał udział w przejęciu władzy nad 20 pułkiem piechoty Austro-Węgier, a następnie doprowadzeniu pułku ze Słowenii do Nowego Sącza.

W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, wojnie polsko-czechosłowackiej oraz wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 1 pułku strzelców podhalańskich.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Do 1925 roku służył w 1 pułku strzelców podhalańskich, będąc m.in. dowódcą I baonu[1][2]. W 1924 roku został awansowany na stopień podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku. W 1925 roku został przeniesiony do 71 pułku piechoty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku, a następnie do 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem na takie samo stanowisko[3].

12 marca 1929 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 25 pułku piechoty w Piotrkowie[4]. 28 stycznia 1931 został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV[5]. W 1931 roku przeszedł do rezerwy. Po przejściu do rezerwy zamieszkał w miejscowości Stepań niedaleko Sarn. 21 września 1939 roku pod Maniewiczami dostał się do niewoli sowieckiej.

Ludwik Franciszek Maciejowski w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[6]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 376, 402.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 326, 344.
  3. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 61, 165.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 89.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 3.
  6. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  7. Bober 1929 ↓, s. 32.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 28 maja 1921 roku, s. 997.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]