Ludwik Grohman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Grohman
Ilustracja
Data urodzenia 1828
Data i miejsce śmierci 1 lutego 1889
Łódź
Miejsce spoczynku cmentarz ewangelicko-augsburski przy ulicy Ogrodowej w Łodzi
Zawód fabrykant (włókiennictwo)
Małżeństwo Paulina Adelina Trenkler
Odznaczenia
Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Stanisława – II klasy

Ludwik Grohman (ur. 1828, zm. 1 lutego 1889 w Łodzi) – fabrykant i przemysłowiec[1].

Od 1827 roku, w Zgierzu, swoją manufakturę posiadał jego ojciec Traugott Grohmann. Po narodzinach Ludwika, założyciel rodu Grohmanów przeniósł się wraz z rodziną w 1841 r. na stałe do Łodzi[2], a w 1842 r. przejął w wieczystą dzierżawę posiadło wodno-fabryczne „Lamus” na Księżym Młynie. Tu wybudowano fabrykę tkanin bawełnianych.

Ludwik w miarę dorastania angażował się w działalność swojego ojca, a po jego śmierci w 1874 r. objął kierownictwo i przekształcił zakłady w firmę „Ludwik Grohman”[1]. Ożenił się z Pauliną Adeliną, córką kupca Karola Trenklera, co wzmocniło jego pozycję finansową. W latach 1861–1869 był radnym miejskim. W latach 80. zbudował okazałą willę przy ul. Tylnej. Dzięki częściowej polonizacji Ludwik zaczął nazwisko pisać Grohman (jedno „n” na końcu).

Grohman był założycielem pierwszej fabrycznej straży ogniowej w swojej fabryce i współzałożycielem Łódzkiej Straży Ogniowej Ochotniczej[1], w latach 1876–1888 pełnił funkcję prezesa i komendanta całej Łódzkiej Straży Ogniowej Ochotniczej.

Należał do przeciwników powstania styczniowego 1863 roku. Był jednym z autorów adresu dziękczynnego dla carskiego naczelnika wojennego okręgu łódzkiego, za zdławienie działań powstańczych.

Był współzałożycielem Banku Handlowego w Łodzi (1872), długoletnim prezesem zarządu, współzałożycielem Towarzystwa Kredytowego Miejskiego w Łodzi[1] (od 1881 r. prezesem dyrekcji). Był również współzałożycielem Łódzkiego Chrześcijańskiego Towarzystwa Dobroczynności (1885).

W październiku 1884 r. za gorliwość okazaną przy dziele budowy cerkwi św. Aleksandra Newskiego w Łodzi przy ul. Widzewskiej (ob. ul. Kilińskiego 56) został odznaczony orderem Świętej Anny III klasy[3]. W październiku 1888 r. otrzymał Order Świętego Stanisława II klasy za szczególną troskliwość o dobro instytucyj podległych ministeryum oświaty[4].

Zmarł w 1889 r. pozostawiając córkę Annę Melanię oraz pięciu synów: Henryka, Karola, Pawła, Alfreda i Leona, przygotowanych do przejęcia władzy i pokierowania rozwojem zakładów. Po śmierci ojca prowadzenie firmy przejął Henryk Grohman[1]. Grób rodziny Ludwika Grohmana znajduje się w części ewangelickiej Starego Cmentarza w Łodzi tuż obok kaplicy Scheiblera.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Leszek Skrzydło: Rody fabrykanckie. Łódź: Oficyna Bibliofilów, 1999, s. 35–43. ISBN 83-87522-23-6.
  2. Joanna Podolska: Łódź. Łódź: „Galaktyka”, 2006, s. 59. ISBN 83-87914-95-9.
  3. Kronika Łódzka. Jego Cesarska Mość.... „Dziennik Łódzki”. Rok I (nr 232), s. 2, kol. 4, 1884-10-16. Zdzisław Kułakowski (red.). Łódź: Zdzisław Kułakowski. ISSN 1898-3111. [dostęp 2015-10-24]. 
  4. Kronika Łódzka. Najwyższe odznaczenia. „Dziennik Łódzki”. Rok V (nr 236), s. 1, kol. 4, 1888-10-21. Antoni Chomętowski (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-03-11].