Ludwik Hammerling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Hammerling

Ludwik Mikołaj Hammerling (ur. 23 marca 1874, zm. 27 kwietnia 1935 w Nowym Jorku) – przedsiębiorca, właściciel ziemski, senator I kadencji w II RP z okręgu Lanckorony z PSL „Piast”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był pochodzenia żydowskiego. W 1886 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych gdzie udzielał się w polityce po stronie Republikanów w Pensylwanii i Nowym Jorku.[1] W 1908 założył firmę medialną American Association of Foreign Language Newspapers w Nowym Jorku. Znany jako Louis N. Hammerling, żeby dostać obywatelstwo amerykańskie złożył fałszywe dokumenty, które stwierdziły, że urodził się na Hawajach. Jego obywatelstwo amerykańskie zostało anulowane w 1924.[1]

Wrócił do Polski w 1921, trzy lata po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Został wybrany do senatu w I kadencji w 1922. Jako właściciel majątku Brody w powiecie wadowickim był gospodarzem spotkania, w którym w 1923 przywódcy PSL „Piast”, Związku Ludowo-Narodowego i Chrześcijańskiej Demokracji negocjowali pakt lanckoroński, w efekcie którego doszło do powstania pierwszego rządu Chjeno-Piasta. Sąd marszałkowski zarzucił Hammerlingowi, że w czasie pobytu w USA nie przyznawał się do polskości i prowadził akcję korzystną dla Niemiec[2].

W 1928 powrócił na stałe do Stanów Zjednoczonych z paszportem dyplomatycznym.

Zmarł 27 kwietnia 1935 w wyniku wypadku lub samobójstwa – wypadł z 18. piętra budynku[3].

Żonaty z Klarą Szechter, a następnie z Zofią z Brzezickich, właścicielką znanego w Krakowie Hotelu Pod Różą. Z pierwszą żoną miał troje dzieci: Maxa, Emmanuela i Jamesa Hammerlinga. Z drugą żoną miał syna Louisa Hammerlinga.[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c "18-Story Fall Kills Louis N. Hammerling", New York Times, 28 kwietnia 1935.
  2. Andrzej Albert, Najnowsza historia Polski 1914-1993, t. I, Warszawa 1995, s. 178.
  3. Z drapacza chmur na bruk, [w:] „Światowid”, 1935, nr 18.