Ludwik Hełmski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwik Hełmski
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1883
Lubla
Data i miejsce śmierci 14 czerwca 1938
Katowice
Zawód urzędnik, prawnik
Narodowość polska
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Wydział Wydział Prawa
Pracodawca Miasto Gniezno, Śląski Urząd Wojewódzki w Katowicach (II RP)

Ludwik Hełmski, także Ludwik Głód (ur. 2 sierpnia 1883 w Lubli zm. 14 czerwca 1938 w Katowicach[1]) – polski urzędnik państwowy II RP, burmistrz Gniezna.

W 1905 po zdaniu matury i ukończeniu nauki w gimnazjum w Jaśle wyjechał do ojca do USA, a po jego śmierci w 1908 powrócił do kraju. Rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Podjął pracę w krakowskim magistracie. W 1916 otrzymał powołanie do armii austriackiej, a w 1918 wstąpił w szeregi wojska polskiego. Po zwolnieniu z wojska wrócił do pracy w krakowskim magistracie. 14 Stycznia 1920 Rada Miasta Gniezna wybrała L Hełmskiego burmistrzem, na dwunastoletnią kadencję. Od 9 lutego 1922 został zawieszony w prawach burmistrza na skutek oskarżenia o bezprawne używanie naukowego stopnia doktora. Wkrótce zrzekł się stanowiska i wrócił do Krakowa. W maju 1923 podjął pracę w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach na stanowisku Naczelnika Wydziału Pracy i Opieki Społecznej, członek Zarządu Zakładu Ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa w Chorzowie

Przypisy

  1. Polska Zachodnia (Katowice 1926) 1938-06-17 R.13 nr 164 str.4 (nekrolog). Biblioteka Cyfrowa Uniwersytetu Wrocławskiego.[dostęp 2015-03-31]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Gniezna i Ziemi Gnieźnieńskiej praca zbiorowa, Gniezno 2011, wyd. Towarzystwo Miłośników Gniezna, ​ISBN 978-83-932928-0-6