Ludwik I de Burbon-Vendôme

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Louis Blanche2.jpg

'Ludwik de Burbon-La Marche'Ludwik I, hrabia Vendôme, (ur. 1376, zm. 21 grudnia 1446 w Tours) – drugi syn Jana I, hrabiego La Marche, i jego żony - Katarzyny de Vendôme. Hrabia Vendôme w latach 1393-1446. Jego starszym bratem był Jakub II, hrabia La Marche.

Wspierał Ludwika, księcia Orleanu i w zamian otrzymał ważne stanowiska na dworze królewskim - w 1408 został mianowany Wielkim Szambelanem Francji, a w 1413 - Wielkim Zarządcą Dworu Francji. Jako członek frakcji Armaniaków, był wielkim nieprzyjacielem frakcji Burgundczyków Jana bez Trwogi i dwukrotnie został przez nich uwięziony (w 1407 i 1412).

W 1414 poślubił Blankę de Roucy (zm. 1421), córkę Hugona II, hrabiego Roucy. Już rok później dostał się do niewoli Anglików po bitwie pod Azincourt i przebywał tam przez długi czas. W 1424 poślubił w Rennes, Joannę (Jeanne) de Laval (zm. 1468), córkę Gwidona XII, hrabiego Laval. Ich dziećmi byli:

Miał także nieślubnego syna, którego matką była Angielka - Sybil Boston. Syn urodził się podczas niewoli Ludwika:

W 1425 delfin Karol Walezjusz, mianował Ludwika hrabią Chartres. Ludwik wierny delfinowi popierał i przyłączył się do Joanny d’Arc. Razem walczyli w 1429 pod Orleanem, potem Ludwik dowodził oblężeniem Jargeau i asystował w czasie koronacji delfina na Karola VII w Reims. Był również obecny przy podpisywaniu pokoju w Arras (1435).


Poprzednik
Jan I z Katarzyną
Hrabia Vendome (z Katarzyną)
1393-1446
Następca
Jan VII