Ludwik Karol Orleański (książę Nemours)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Portret Ludwika Karola autorstwa Franz Xavera Winterhaltera, Château de Compiègne

Ludwik Karol Filip Rafael Orleański franc. Louis Charles Philippe Raphael d'Orléans (ur. 25 października 1814, w Paryżu, zm. 26 czerwca 1896, w Wersalu) – drugi syn księcia Orleanu, późniejszego Króla Francuzów Ludwik Filip I i jego żony Marii Amelii Burbon-Sycylijskiej, książę Nemours.

Urodził się 25 października 1814, w Palais-Royal w Paryżu, jako syn Ludwika Filipa Burbona, ówczesnego księcia Orleanu, późniejszego Króla Francuzów, oraz Marii Amelii Burbon, księżniczki Obojga Sycylii, późniejszej królowej Francuzów. Miał dziewięcioro rodzeństwa. W wieku dwunastu lat został mianowany pułkownikiem pierwszego regimentu szaserzy, w 1830 został kawalerem Orderu św. Ducha i Parem Francji. W 1825 był brany pod do objęcia tronu greckiego, a w 1831 - do tronu belgijskiego.

26 kwietnia 1840 w Château de Saint-Cloud wziął ślub z Wiktorią Sachsen-Coburg-Kohary. Mieli razem czworo dzieci:

Popiersie autorstwa Auguste Clésinger (1845), Musée des Beaux-Arts de Besançon

W 1842 zmarł starszy brat księcia - Ferdynand Filip, książę Orleanu, a Ludwik Karol mógł zostać regentem w imieniu małoletnigo bratanka - Filipa. Regentem nie został, ponieważ nigdy nie lubił piastować funkcji publicznych, a jego wyniosłość i rezerwa uczyniły go niepopularnym.

W 1848, po wybuchu rewolucji, Ludwik Karol długo bronił Tuileries, aby ukryć fakt, że król uciekł, ale wzbraniał się przeciwko użyciu radykalnych środków przeciwko napierającemu tłumowi. Razem ze swoją bratową Heleną Luizą Mecklenburg-Schwerin i jej dwoma synami udał do parlamentu, ale rozdzielili ich buntownicy. Ludwik Karol uciekł, ponieważ przebrał się w mundur strażnika.

Książę wraz z rodziną udał się na emigrację do Anglii, gdzie zamieszkali już jego rodzice. W 1871 rodzinie królewskiej pozwolono powrócić do ojczyzny. W marcu 1872 Ludwikowi Karolowi przywrócono jego stopień wojskowy. Kiedy wycofał się z życia publicznego, został przewodniczącym Czerwonego Krzyża i funkcję tę sprawował do 1881. Zmarł 26 czerwca 1896, w Wersalu w wieku 82 lat.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik I Burbon-Orleański
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Filip Burbon-Orleański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Augusta Maria Joanna Badeńska
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Filip Józef Burbon-Orleański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Armand II Burbon-Conti
 
 
 
 
 
 
 
Ludwika Henrietta Burbon-Conti
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwika Elżbieta Burbon-Condé
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Filip
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Aleksander Burbon
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik de Penthièvre
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Wiktoria de Noailles
 
 
 
 
 
 
 
Ludwika Maria de Penthièvre
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Franciszek III d’Este
 
 
 
 
 
 
 
Maria Teresa Felicita d’Este-Modène
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Charlotta Aglaé Orleańska
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Karol Orleański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Filip V Hiszpański
 
 
 
 
 
 
 
Karol III Hiszpański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Farnese
 
 
 
 
 
 
 
Ferdynand I Burbon
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
August III Sas
 
 
 
 
 
 
 
Maria Amalia Wettyn
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Józefa Habsburżanka
 
 
 
 
 
 
 
Maria Amelia Burbon-Sycylijska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Leopold I Józef
 
 
 
 
 
 
 
Franciszek I Lotaryński
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Charlotta Orleańska
 
 
 
 
 
 
 
Maria Karolina Habsburg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karol VI Habsburg
 
 
 
 
 
 
 
Maria Teresa Habsburg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Krystyna von Braunschweig-Wolfenbüttel