Ludwik Lichodziejewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Lichodziejewski
Ilustracja
Jako z-ca d-cy ORP Piorun
komandor porucznik komandor porucznik
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1904
Bobrujsk
Data i miejsce śmierci 27 kwietnia 1974
Chicago
Przebieg służby
Lata służby 1930 - 1946
Siły zbrojne Marynarka Wojenna II Rzeczypospolitej; Polska Marynarka Wojenna
Stanowiska d-ca "Kujawiaka"
i "Błyskawicy"
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Medal Morski Distinguished Service Order (Wielka Brytania) Atlantic Star (Wielka Brytania)

Ludwik Lichodziejewski (ur. 25 maja 1904 w Bobrujsku, zm. 27 kwietnia 1974 w Chicago) – komandor porucznik, uczestnik II wojny światowej, dowódca niszczycieli ORP „Kujawiak” i ORP „Błyskawica”, kawaler Orderu Virtuti Militari.

W rodzinnym Bobrujsku ukończył szkołę podstawową. Po wojnie polsko-bolszewickiej przeniósł się do Warszawy, gdzie ukończył gimnazjum i studiował w SGGW. Później podjął naukę w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Toruniu, którą ukończył w 1928 roku, uzyskując stopień porucznika marynarki.

Bezpośrednio po szkole pływał na okrętach rzecznych wchodzących w skład Flotylli Pińskiej.

W chwili wybuchu II wojny światowej był zastępcą dowódcy na ORP „Grom”, funkcję tę sprawował do lutego 1940. Potem pływał na ORP „Burza”, OF „Medoc” (francuskim okręcie pod polską banderą) i ORP „Piorun”.

5 maja 1941 objął dowództwo na ORP „Kujawiak”, dowodził nim, pływając głównie po kanale La Manche i Morzu Śródziemnym do 16 czerwca 1942 roku, kiedy okręt zatonął po wejściu na minę w okolicy Malty podczas próby ratowania załogi tonącego okrętu brytyjskiego HMS „Badsworth”; zginęło wówczas 12 marynarzy „Kujawiaka”.

Od 14 lipca 1942 do 24 czerwca 1943 oraz od 4 stycznia 1945 do listopada 1945 był dowódcą ORP „Błyskawica”, biorąc udział w działaniach na Morzu Śródziemnym, Morzu Północnym i na Atlantyku.

W 1947 roku przeszedł do cywila, a w 1950 roku wyjechał z Anglii do Stanów Zjednoczonych, gdzie do maja 1953 roku pływał na statkach handlowych.

Jego zabalsamowane ciało zostało po latach sprowadzone do Polski i złożone na starym cmentarzu na Oksywiu w Gdyni.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]