Ludwik Malinowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Malinowski
Lew
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia

18 sierpnia 1889
Ksawerów

Data i miejsce śmierci

18 czerwca 1962
Niemodlin

Przebieg służby
Siły zbrojne

Odznaka legionu puławskiego.jpg Legion Puławski
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
AK DYSK.png Armia Krajowa
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie

Jednostki

1 Pułk Ułanów Krechowieckich
27 Wołyńska Dywizja Piechoty
1 Armia Wojska Polskiego

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Walecznych (1943–1989) Krzyż Partyzancki Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za wyzwolenie Warszawy” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”
Grób Ludwika Malinowskiego
Grób Ludwika Malinowskiego (pośrodku)
Inskrypcje na grobie Ludwika Malinowskiego

Ludwik Malinowski ps. „Lew” (ur. 18 sierpnia 1889 we wsi Ksawerów, zm. 18 czerwca 1962 w Niemodlinie[1]) – polski legionista, komendant cywilnej obrony Przebraża, partyzant AK, oficer Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 18 sierpnia 1889 roku we wsi Ksawerów pod Łodzią. Podczas I wojny światowej dołączył ochotniczo do 1 pułku Ułanów Krechowieckich, podczas walk został ranny. W 1919 roku zamieszkał w Przebrażu na Wołyniu, gdzie pracował we własnym gospodarstwie rolnym. Był członkiem Koła Rezerwistów. W 1942 roku jego dwóch synów zostało wywiezionych przez Niemców do pracy przymusowej do Niemiec.

Na początku 1943 roku we wsi powstała samoobrona, ale nie była ona dobrze zorganizowana i dowodzona. Dopiero 8 kwietnia 1943 roku po okrutnym mordzie Ukraińskiej Powstańczej Armii na Polakach w sąsiedniej wsi Dobra zorganizowano dowództwo samoobrony. Komendantem cywilnym został wtedy jednogłośnie wybrany Ludwik Malinowski[2]. Następnie wybrano go również przewodniczącym Rady Starszej, która stanowiła samorząd Przebraża. Dzięki biegłej znajomości języka niemieckiego oraz funkcji, jakie sprawował, odgrywał on istotną rolę w kontaktach półlegalnej samoobrony z Niemcami. Jego rolą było przekupywanie niemieckich urzędników, pozyskiwanie broni i żywności dla samoobrony oraz ukrywanie przed Niemcami realnej siły samoobrony z Przebraża.

 Osobny artykuł: Obrona Przebraża.

Przebraże szybko stało się miejscem schronienia dla wielu Polaków (w szczytowym momencie nawet blisko 10 tys.[3]) uciekających z innych miejscowości przed mordami UPA. Ludwik Malinowski zajmował się m.in. organizacją i rozdzielaniem żywności, noclegów, lekarstw, rozsądzaniem sporów.

12 sierpnia 1943 roku został aresztowany przez policjantów ukraińskich. Prowadzony na rozstrzelanie do lasu w Chołopinach, uratował się dzięki dobrej znajomości niemieckiego i pobłażliwości Niemca dowodzącego patrolem[4]. Umieszczony w więzieniu został odbity przez oddział samoobrony z Przebraża. 30 sierpnia wziął osobiście udział w walkach obronnych samoobrony w Przebrażu. Atak UPA został odparty, dzięki czemu ocalała schroniona tam polska ludność cywilna.

W 1944 walczył w stopniu sierżanta w szeregach 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej[5]. Po rozbrojeniu jednostki przez Sowietów walczył w szeregach brygady „Grunwald”[6] a następnie (w stopniu porucznika[6]) w 1 Armii Wojska Polskiego. Jako żołnierz zwiadu konnego brał udział w walkach o Wał Pomorski, bitwie o Kołobrzeg i w operacji berlińskiej.

Po wojnie wraz z innymi rodzinami z Kresów Wschodnich osiadł w Niemodlinie.

W latach 50. XX wieku był aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa za przynależność do Armii Krajowej, a także za fałszywe oskarżenie o współpracę i działanie na rzecz Niemiec.

Zmarł 18 czerwca 1962 roku w Niemodlinie. Jego grób znajduje się na miejscowym cmentarzu.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

14 października 2007 roku na placu Obrońców Przebraża w Niemodlinie odsłonięto pomnik poświęcony Ludwikowi Malinowskiemu[7].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Malinowski otrzymał w 1943 konspiracyjnie wykonane odznaczenie niezgodne ze wzorem przyjętym przez rząd emigracyjny. Egzemplarz znajduje się obecnie w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Data urodzenia i śmierci spisana z nagrobka Ludwika Malinowskiego.
  2. Henryk Cybulski, Czerwone noce, 1974, s. 201.
  3. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, s. 651-652.
  4. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo
  5. Administrator, M litera - MACEGONIUK, 27wdpak.btx.pl [dostęp 2016-09-28] [zarchiwizowane z adresu 2016-10-02].
  6. a b c d Z. Krotke, Polski Krzyż Zasługi 1923-2000, s. 396.
  7. Pomnik dla obrońcy Przebraża, brzeg24.pl [dostęp 2016-09-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]