Ludwik Mateusz Dembowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Mateusz Dembowski herbu Jelita (ur. w 1768 w Dębowej Górze, zm. w 1812 w Valladolid) – oficer polski, generał francuski i podróżnik, brat Jana Dembowskiego.

Od 1784 oficer wojsk koronnych. Walczył przeciwko interwencji rosyjskiej 1792 i w powstaniu kościuszkowskim 1794.

Po upadku insurekcji kościuszkowskiej wyjechał do Francji i w 1796 wstąpił do Armii Alpejskiej gen. Kellermana. Wziął udział w kampaniach włoskich. Służył w Legionach Polskich pod dowództwem Jana Henryka Dąbrowskiego, po czym został wysłany wraz z armią francuską do San Domingo.

Brał udział w interwencji francuskiej w Hiszpanii. Ostatnio zastępca szefa sztabu korpusu ekspedycyjnego.

Generał z 1810. Za wybitne zasługi bojowe uzyskał donacje i tytuł barona cesarstwa.

Bronił traktowanej ludności i popadł w konflikt z francuskim komendantem miasta Valladolid. Poległ z nim w pojedynku.

W 1806 otrzymał Krzyż Kawalerski, a w 1810 Krzyż Oficerski Orderu Legii Honorowej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Jeziorowski: The Napoleonic Orders. Ordery Napoleońskie. Warszawa 2018, s. 149

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk P. Kosk – Generalicja polska, tom I, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001, ​ISBN 83-87103-81-0​.