Ludwik Michalski (powstaniec)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ludwik Michalski (właśc. Ludwik Matyasek, ur. 25 sierpnia 1836 w Krakowie, zm. 26 lipca 1888 w Hilfikon (Szwajcaria)) – polsko-szwajcarski inżynier i przedsiębiorca, uczestnik powstania styczniowego.

Życiorys[edytuj]

Pracował jako urzędnik w fabryce maszyn rolniczych, w roku 1858 został wcielony do armii austriackiej. W październiku 1863 zdezerterował z armii i przyłączył się jako oficer do uczestników powstania styczniowego. Walczył w oddziale Franciszka Kopernickiego. Aby ukryć swoją tożsamość, przybrał nazwisko „Michalski”. Po upadku powstania zbiegł w sierpniu 1864 do Szwajcarii i zamieszkał w Zurychu.

Przy poparciu przewodniczącego komitetu wspomagającego polskich powstańców styczniowych, Gottfrieda Kellera, ukończył w roku 1868 studia inżynierskie na Politechnice Federalnej (ETH) w Zurychu.

Był współzałożycielem Zrzeszenia Studentów Polskich i Biblioteki Polskiej.

Wkrótce po uzyskaniu obywatelstwa gminy Stallikon w okręgu Affoltern kantonu zuryskiego wyjechał z żoną Anną Breker na Sumatrę. Sułtan Deli zlecił mu organizację korpusu gwardii na wzór europejski. Za swoje zasługi otrzymał znaczny obszar rolny, na którym założył plantację tytoniu, którą nazwał „Polonia”. Na części terenu plantacji znajduje się obecnie lotnisko Medan, zwane "Polonia International Airport”.

Żona Michalskiego Anna zmarła w roku 1869, zgodnie z jej wolą Michalski poślubił jej przyjaciółkę Annę Hottinger i został ojcem czworga dzieci.

W roku 1875 powrócił do Szwajcarii, zamieszkał początkowo w Zurychu, potem nabył za 70 tysięcy franków zamek Hilfikon, który w roku 1887 został siedzibą Ligi Polskiej, której był członkiem[1]. Finansował ukazujące się w Genewie „Wolne Słowo polskie"

Został członkiem wielu stowarzyszeń kulturalnych i naukowych. Przewodniczył zrzeszeniu organizacji polonijnych w Szwajcarii.

W ostatnich latach zachorował na płuca i leczył się w uzdrowiskach.

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 579.