Przejdź do zawartości

Ludwik Orleański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ludwik I Orleański
Ilustracja
ilustracja herbu
książę Orleanu
Okres

od 1392
do 1407

Poprzednik

Tytuł utworzono

Następca

Karol Orleański

Dane biograficzne
Dynastia

Walezjusze

Data urodzenia

13 marca 1372

Data śmierci

23 listopada 1407

Ojciec

Karol V Mądry

Matka

Joanna de Burbon

Żona

Walentyna Visconti

Dzieci

? (córka),
Ludwik,
? (syn),
Jan Filip,
Karol Orleański,
Filip,
Jan,
Maria,
Małgorzata;
nieślubne:
Jean de Dunois

Ludwik I Orleański (ur. 13 marca 1372, zm. 23 listopada 1407) – książę Orleanu, syn króla Francji Karola V Mądrego[1] i Joanny de Burbon, pochodził z dynastii Walezjuszów.

W miarę jak potęgowała się choroba umysłowa (schizofrenia) jego starszego brata Karola VI Szalonego, Ludwik coraz zacieklej walczył z Janem bez Trwogiksięciem Burgundii – o regencję i opiekę nad swoimi bratankami. Miał nawet podobno romans z samą królową Izabelą Bawarską[potrzebny przypis]. Był przywódcą partii Armaniaków (franc. Armagnacs). Został zamordowany na ulicach Paryża na polecenie swojego konkurenta.

Potomstwo

[edytuj | edytuj kod]

W 1389 r. Ludwik poślubił Walentynę Visconti, córkę Gian Galeazzo, księcia Mediolanu. Miał z nią:

Z Mariette d'Enghien Ludwik miał nieślubnego syna:

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Ludwik Orleański, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2022-01-05].