Ludwik Orleański
| książę Orleanu | |
| Okres |
od 1392 |
|---|---|
| Poprzednik |
Tytuł utworzono |
| Następca | |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | |
| Data urodzenia | |
| Data śmierci | |
| Ojciec | |
| Matka | |
| Żona | |
| Dzieci |
? (córka), |
Ludwik I Orleański (ur. 13 marca 1372, zm. 23 listopada 1407) – książę Orleanu, syn króla Francji Karola V Mądrego[1] i Joanny de Burbon, pochodził z dynastii Walezjuszów.
W miarę jak potęgowała się choroba umysłowa (schizofrenia) jego starszego brata Karola VI Szalonego, Ludwik coraz zacieklej walczył z Janem bez Trwogi – księciem Burgundii – o regencję i opiekę nad swoimi bratankami. Miał nawet podobno romans z samą królową Izabelą Bawarską[potrzebny przypis]. Był przywódcą partii Armaniaków (franc. Armagnacs). Został zamordowany na ulicach Paryża na polecenie swojego konkurenta.
Potomstwo
[edytuj | edytuj kod]W 1389 r. Ludwik poślubił Walentynę Visconti, córkę Gian Galeazzo, księcia Mediolanu. Miał z nią:
- córkę (1390)
- Ludwika (1391–1395)
- syna (1392)
- Jana Filipa (ur. 1393 w Paryżu, zm. 1393 w Château de Vincennes)
- Karola, księcia Orleanu (1394–1465), ojca króla Ludwika XII
- Filipa, hrabia Vertus (1396–1420)
- Jana, hrabiego Angoulême (1404–1467), dziadka króla Franciszka I
- Marię (1401)
- Małgorzatę, hrabinę Vertus (1406–1466), żonę Ryszarda Bretońskiego, hrabiego Étampes
Z Mariette d'Enghien Ludwik miał nieślubnego syna:
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ludwik Orleański, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2022-01-05].