Ludwik Piotrowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Piotrowicz
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

19 sierpnia 1886
Nowy Wiśnicz

Data i miejsce śmierci

23 sierpnia 1957
Zakopane

Profesor
Specjalność: historia starożytna
Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Doktorat

1911

Habilitacja

1919

Profesura

1922

Uczelnia

Uniwersytet Jagielloński

Ludwik Marian Piotrowicz (ur. 19 sierpnia 1886 w Nowym Wiśniczu, zm. 23 sierpnia 1957 w Zakopanem) – historyk starożytności, autor licznych prac z zakresu archeologii, papirologii, dziejów starożytnego wschodu, ideologii politycznej, historii politycznej i społeczno-gospodarczej starożytnego Rzymu oraz historii Słowiańszczyzny[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był jednym dziewięciorga dzieci Sebastiana, urzędnika sądowego, i Marii z Mrugaczów. Ukończył gimnazjum w Bochni zdając maturę w 1905[2]. W latach 1905–1909 studiował na Wydziale Filozoficznym UJ filologię klasyczną oraz archeologię. W latach 1912–1914 wyjechał na studia uzupełniające do Berlina gdzie pogłębiał swoją wiedzę na temat historii starożytnej. W czasie I wojny światowej pracował w Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. W 1919 habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie pracy Plutarch a Appjan i w tym samym roku został powołany do pracy przy pierwszej odrodzonej Polsce Katedrze Historii Starożytnej na Uniwersytecie Poznańskim. W 1922 został kierownikiem katedry historii starożytnej UJ w Krakowie. Prezes Polskiego Towarzystwa Numizmatycznego i przewodniczący oddziału Polskiego Towarzystwa Archeologicznego w Krakowie, wydawca Wiadomości Numizmatyczno-Archeologicznych, tłumacz z łaciny i greki. Od 1935 był członkiem korespondentem PAU, a od 1945 członkiem czynnym. Od 1937 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Słownika Łaciny Średniowiecznej. Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa z 1938 został członkiem komitetu Polskiego Bloku Katolickiego[3].

Aresztowany przez Niemców 6 listopada 1939 w ramach Sonderaktion Krakau, więziony był w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen, po zwolnieniu w lutym 1940 wrócił do Krakowa i działał w Radzie Głównej Opiekuńczej jako jej prezes na terenie Krakowa. Wybór Ludwika Piotrowicza na członka czynnego Polskiej Akademii Umiejętności w 1945 stał się zaczątkiem gwałtownej kampanii prasowej, która wprost oskarżyła go o kolaborację. Powołana przez rząd specjalna komisja, która zjechała do Krakowa, formalnie oczyściła profesora z wszelkich zarzutów i w pełni go zrehabilitowała. Jednak trudne przejścia, u których podłoża leżały też zapewne względy polityczne, sprowadziły na niego kryzys zdrowotny. Dodatkowo Ministerstwo odmówiło zatwierdzenia profesora na stanowisko dziekana Wydziału Filozoficzno-Historycznego mimo formalnego wybrania go na to stanowisko przez Radę Wydziału. W latach 1947–1950 wykładał historię starożytną w Krakowskiej WSP[4]. Profesor zmarł w Zakopanem w wyniku rozległego wylewu, który go częściowo sparaliżował[5]. Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim[6]. Profesor był żonaty z Zofią Rozwadowską. Małżeństwo było bezdzietne, posiadaną kamienicę przy ul. Michałowskiego 9 w testamencie zapisali UJ.

Jego wychowankiem był Andrzej Kunisz[7].

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Stanowisko nomarchów w administracji Egiptu ptolemejskiego i rzymskiego, 1922
  • Plutarch a Appjan, 1922
  • Kult panującego w starożytności, 1923
  • Finanse cesarstwa rzymskiego w pierwszym jego okresie, 1925
  • Upadek Asyrii w świetle nowo odkrytej kroniki babilońskiej, 1928
  • Ziemia śląska w starożytności, 1929
  • Dzieje rzymskie, 1934
  • Położenie ludności rolniczej w okresie późnego cesarstwa rzymskiego, 1935
  • Goci i Gepidowie nad dolną Wisłą i ich wędrówka ku Morzu Czarnemu i Dacji, 1951
  • Atlas historii starożytnej, 1957
Przekłady

Był także encyklopedystą, który na prośbę Stanisława Kota napisał hasło rzymskie monety do Encyklopedii staropolskiej Brücknera wydanej w latach 1937–1939[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krótka biografia ze zdjęciem.
  2. Historia. 1lo.bochnia.pl. [dostęp 2014-10-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (18 października 2014)].
  3. Prezydium Polskiego Bloku Katolickiego. „Głos Narodu”, s. 9–10, nr 314 z 15 listopada 1938. 
  4. Leksykon Profesorów Akademii Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej 1946-2006, Kraków 2006, s. 445.
  5. Józef Wolski – Wspomnienie o prof. Piotrowiczu. [dostęp 2017-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-10)].
  6. Jan Wiktor Tkaczyński (red.), Pro Memoria III. Profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywający na cmentarzach Krakowa 1803-2017, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2018, s. 219, ISBN 978-83-233-4527-5.
  7. Żegnając Profesora Andrzeja Kunisza. us.edu.pl. [dostęp 2020-05-03].
  8. Herodian: Historia cesarstwa rzymskiego. Przekł. i komentarz Ludwik Piotrowicz, wstęp Józef Wolski. Wrocław: Ossolineum, 1963. ISBN 83-04-04670-9.
  9. Brückner t. II 1990 ↓, s. 1044.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]