Ludwik Prądzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Prądzyński
Data i miejsce urodzenia 5 października 1956
Tuchomie
Zawód, zajęcie robotnik, związkowiec, rolnik
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Ludwik Prądzyński (ur. 5 października 1956 w Tuchomiu) – polski robotnik i związkowiec, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1982 Zasadniczą Szkołę Budowy Okrętów w Gdańsku. Pracował jako spawacz i monter kadłubów[1]. Od 1975 pozostawał zatrudniony w Stoczni Gdańskiej. Należał do aktywistów Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W sierpniu 1980 razem z Bogdanem Borusewiczem, Bogdanem Felskim i Jerzym Borowczakiem zainicjował strajk w Stoczni Gdańskiej. Po powołaniu NSZZ „Solidarność” został członkiem komisji zakładowej związku w SG. W związku z wprowadzeniem stanu wojennego internowano go na okres ponad siedmiu miesięcy (od 12 grudnia 1981 do 24 lipca 1982) w Strzebielinku[1].

Od 1984 do 1993 pracował w rodzinnym gospodarstwie rolnym rodziców w Kramarzynach, następnie powrócił do Stoczni Gdańskiej.

W 2000 wyróżniony tytułem honorowego obywatela Gdańska, w 2006 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Prądzyński Ludwik. gedanopedia.pl. [dostęp 2019-01-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]