Ludwik Slaski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Slaski (ur. 11 lipca 1898 w Broniszowie, zm. 24 stycznia 1976 w Poznaniu) – ziemianin, właściciel majątku Turnawiec, mgr inż. rolnik, oficer kawalerii, działacz społeczny i gospodarczy w kieleckiem, a po II wojnie światowej w Poznaniu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z gałęzi małopolskiej rodziny Slaskich herbu Grzymała. Był synem Juliusza Joachima Slaskiego, właściciela majątku Broniszów i jego drugiej zony Heleny z Woynarowskich herbu Strzemię.

W listopadzie 1918 r. przerwał studia na SGGW w Warszawie i wstąpił jako ochotnik do 9 pułku Ułanów Małopolskich. W pułku tym walczył w latach 1918–1920 w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-sowieckiej. Otrzymał odznaczenia: Krzyż Walecznych, Odznaka Honorowa „Orlęta”, Gwiazda Przemyśla, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 „Polska swemu Obrońcy”. W 1921 r. został przeniesiony do rezerwy w stopniu podporucznika kawalerii.

W latach międzywojennych gospodarował w swoim majątku Turnawiec i dzierżawionym majątku Michałowice. Pracował społecznie w Towarzystwie Organizacji i Kółek Rolniczych. W latach 1933-1939 był dyrektorem Kieleckiej Izby Rolniczej. Zmobilizowany w 1939 r. w stopniu rotmistrza rezerwy został komendantem Obrony Przeciwlotniczej Okręgu Kieleckiego. Po ewakuacji na wschód objął w Stanisławowie dowództwo szwadronu liniowego 9 pułku ułanów, na czele którego przekroczył 19 września granicę z Węgrami, gdzie został internowany. Po zwolnieniu z obozu jesienią 1940 r. wrócił do Turnawca. Wstąpił do Armii Krajowej, gdzie został kwatermistrzem 120 pułku piechoty w 106 Dywizji Piechoty AK. Organizował też zaczątek 9 pułku ułanów. Został awansowany do stopnia majora rezerwy i odznaczony Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami i Krzyżem Armii Krajowej.

Po II wojnie światowej, pozbawiony majątku w wyniku reformy rolnej, objął stanowisko Powiatowego Biura Rolnego w Rawiczu, a w styczniu 1946 r. dyrektora Działu Rolnego Państwowych Nieruchomości Ziemskich w Poznaniu. W 1948 został aresztowany i w 1949 po właczeniu do pokazowego procesu generalnego dyrektora PNZ Wilotda Maringe (byłych ziemian) skazany w 1951 r. na 10 lat pozbawienia wolności. Przebywał w więzieniach w Poznaniu, na Mokotowie w Warszawie, we Wronkach i w kopalni Andaluzja na Śląsku. Zwolniony w 1956, został wkrótce potem zrehabilitowany.

W latach 1956-1970 był weryfikatorem w Biurze Projektów Organizacji Gospodarstw Rolnych w Poznaniu. Na zakończenie pracy otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Po przejściu na emeryturę pisał wspomnienia ze swojego życia. Pozostawił ponad 1000 stron maszynopisów, złożonych w Dziale Rękopisów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu.

Jest pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ziemianie polscy XX wieku. Słownik biograficzny, cz. 2, Warszawa 1994.
  • Ludwik Slaski, Lata wykreślone z życia. Proces polityczny i więzienia PRL, Kraków: [s.n.], 1992, ISBN 83-85158-61-8, OCLC 834063455.
  • Slaski Ludwik, Wspomnienia z dawnych lat, Wydawnictwo Nowa Nidzica, 2010.
  • Stanisław M Przybyszewski, Ziemianie, pałace, dwory i dworki nad Nidzicą i Szreniawą, Kazimierza Wielka: Wydawnictwo „Nowa Nidzica”, 2007, ISBN 83-913972-2-X, OCLC 749938156.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]