Ludwik Szenderowski (junior)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwik Szenderowski Jr
Data i miejsce urodzenia 30 czerwca 1905
Kowel
Data i miejsce śmierci 27 marca 1993
Warszawa
Wyznanie Ewangelikalizm
Kościół ZECh, ZKE

Ludwik Szenderowski (ur. 30 czerwca 1905 w Kowlu, zm. 27 marca 1993 w Warszawie) – polski duchowny protestancki, jeden z liderów Związku Ewangelicznych Chrześcijan (ZECh), a następnie Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego (ZKE), którego był współtwórcą.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

IPN 0259/595/1-3, materiały zgromadzone przez bezpiekę na temat Ludwika Szenderowskiego.

Przyszedł na świat w Kowlu. Był synem Ludwika Szenderowskiego Seniora, prezesa Zjednoczenia Ewangelicznych Chrześcijan i Baptystów w Polsce[1]. W okresie międzywojennym był aktywnym działaczem ZECh, w latach 1935-1939 był jego zwierzchnikiem[2].

W czasie II wojny światowej, jako ochotnik był uczestnikiem powstania warszawskiego w ramach 3. batalionu pancernego „Golski” odcinek „Topór” - Podobwód „Sławbor” - I Obwód "Radwan” Okręgu Warszawskiego AK[3]. Po wojnie uczestniczył w odbudowie ruchu ewangelikalnego w Polsce. Wspólnie ze Stanisławem Krakiewiczem zorganizował w dniach 24-26 maja 1947 r., „Konferencję Braterską” w Ustroniu, podczas której utworzono ZKE[4]. Aresztowany we wrześniu 1950 przez służbę bezpieczeństwa, podczas szeroko zakrojonej akcji wymierzonej w działaczy ewangelikalnych w Polsce związanych ze Zjednoczonym Kościołem Ewangelicznym, Zjednoczeniem Kościołów Chrystusowych i Kościołem Chrześcijan Wiary Ewangelicznej. Ludwik Szenderowski został skazany na 9 lat więzienia ze względu na rozległe kontakty ze współwyznawcami ze Stanów Zjednoczonych[5]. Na wolność wyszedł jako ostatni z grupy zatrzymanych w ramach akcji, został ułaskawiony dopiero 4 kwietnia 1955 roku[6]. Zmarł w 1993 r. Został pochowany na cmentarzu reformowanym przy ul. Żytniej w Warszawie[7].

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Uważał, że prawdziwe chrześcijaństwo istniało do edyktu mediolańskiego. Konstantyn Wielki połączył Kościół z państwem i miało to katastrofalne skutki[8]. Uważał, że w Rosji reformacja rozpoczęła się w roku 1813 z chwilą założenia Towarzystwa Biblijnego[9].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Евангельские христиане: возрожденное евангельское движение в исторической церкви: Исторический очерк (XIX–XX в.), Toronto: Kanadskij Soûz Evangel'skih Hristian, 1980.
  • Иван Проханов (Биографический очерк), Торонто: Евангельская вера, 1986.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan w Polsce (pol.). kech.pl. [dostęp 2014-03-18].
  2. Tomaszewski 2009 ↓, s. 98.
  3. Ludwik Szenderowski (pol.). www.44.pl. [dostęp 2014-03-18].
  4. Tomaszewski 2009 ↓, s. 25-28.
  5. Mironczuk 2006 ↓, s. 53.
  6. Mironczuk 2006 ↓, s. 63.
  7. Ludwik Szenderowski (pol.). www.grobonet.com. [dostęp 2014-03-18].
  8. Szenderowski 1931a ↓, s. 4-5.
  9. Szenderowski 1931b ↓, s. 5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ludwik Szenderowski (pol.). www.44.pl. [dostęp 2014-03-18].
  • Jan Mironczuk: Polityka państwa wobec Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w Polsce (1947-1989). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Semper, 2006. ISBN 83-89100-95-9.
  • Ludwik Szenderowski. Ewangelizacja i Ewangeliczni Chrześcijanie w Rosji. „Ewangeliczny Chrześcijanin”. Nr 2, s. 5-6, 1931. 
  • Ludwik Szenderowski. O historji Ewangelicznych Chrześcijan. „Ewangeliczny Chrześcijanin”. Nr 1, s. 3-7, 1931. 
  • Henryk Ryszard Tomaszewski: Zjednoczony Kościół Ewangeliczny 1947-1987. Warszawa: KOMPAS II, 2009. ISBN 978-83-925744-5-3.