Ludwik Szołdrski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Szołdrski
Herb
Łodzia
Rodzina Szołdrscy
Data i miejsce urodzenia 1675
Czempiń
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 1749
Czempiń
Ojciec Andrzej Szołdrski
Matka Zofia Radomicka
Żona

Marianna Bogumiła Unrug

Dzieci

3 synów i 4 córki, m.in.:
Franciszka Cecylia,
Wiktoria Ludwika Rozalia,
Władysław Józef,
Stefan

Ludwik Bartłomiej Szołdrski herbu Łodzia (ur. 1675 w Czempinie, zm. 18 kwietnia 1749 w Czempinie) – starosta generalny Wielkopolski, kasztelan gnieźnieński, wojewoda inowrocławski, wojewoda kaliski, wojewoda poznański.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny szlacheckiej. Urodził się jako syn Andrzeja (zm. 1703), kasztelana biechowskiego i Zofii Radomickiej, córki Kazimierza Władysława, kasztelana kaliskiego. Wnuk Stanisława Szołdrskiego (zm. 1645), sędziego grodzkiego poznańskiego. Prawnuk Macieja Szołdrskiego (zm. 1627), pisarza ziemskiego poznańskiego. Poślubił Mariannę Bogumiłę Unrug (zm. 1754). Z małżeństwa urodziło się 3 synów i 4 córki. Z nich troje zmarło we wczesnej młodości. Pozostali: Franciszka Cecylia Szołdrska (1714-1745), została późniejszą żoną Macieja Ponińskiego (zm. 1758), stolnika wschowskiego; Wiktoria Ludwika Rozalia Szołdrska (zm. 1775), została żoną Jana Prospera Załuskiego (zm. 1745), podkomorzego nadwornego koronnego; Władysław Józef Szołdrski (1703-1757), wojewoda inowrocławski; Stefan Szołdrski (1702-1737), starosta łęczycki.

Pełnione urzędy i zasługi[edytuj | edytuj kod]

Początkowo pełnił obowiązki stolnika wschowskiego (1710) i chorążego poznańskiego (1711-1717). W latach (1720-1722) pełnił obowiązki kasztelana gnieźnieńskiego. W latach (1722-1729) sprawował urząd wojewody kaliskiego, następnie na stanowisku wojewody inowrocławskiego (1729-1748) i wojewody poznańskiego (od 1748). Był starostą generalnym Wielkopolski.

Był konsyliarzem województwa poznańskiego w konfederacji sandomierskiej 1704 roku[1].

10 lipca 1737 roku podpisał we Wschowie konkordat ze Stolicą Apostolską[2].

Sławę i uznanie uzyskał jako czynny w działaniu polityk i urzędnik państwowy. Brał udział w sejmiku w Środzie 7 stycznia 1710 roku. Za zasługi otrzymał Order Orła Białego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Actum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s]
  2. Vetera monumenta Poloniae et Lithuaniae gentiumque finitimarum historiam illustrantia maximam partem nondum edita ex tabulariis Vaticanis, deprompta collecta ac serie chronologica disposita. T. 4, Ab Innocentio PP. XII usque ad Pium PP. VI 1697-1775.P.1-2, wydał Augustyn Theiner, Rzym 1864, s. 126.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Dunin-Borkowski "Allmanach błękitny" (Rodzina Szołdrskich herbu Łodzia, str. 919-925)