Ludwik VIII Lew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik VIII Lew
ilustracja
Król Francji
Okres panowania od 1223
do 1226
Poprzednik Filip II August
Następca Ludwik IX Święty
Dane biograficzne
Dynastia Kapetyngowie
Data i miejsce urodzenia 5 września 1187
Paryż
Data i miejsce śmierci 8 listopada 1226
Château de Montpensier-en-Auvergne
Miejsce spoczynku Bazylika Saint-Denis
Ojciec Filip II August
Matka Izabella z Hainaut
Żona Blanka Kastylijska
Dzieci Filip
Ludwik IX Święty
Robert I d’Artois
Filip
Jan
Alfons z Poitiers
Filip Dagobert
Izabela
Stefan
Karol I Andegaweński

Ludwik VIII Lew (ur. 5 września 1187 w Paryżu, zm. 8 listopada 1226 w Château de Montpensier-en-Auvergne) – król Francji w latach 1223-1226. Syn Filipa II Augusta z dynastii Kapetyngów i Izabelli z Hainaut.

Książę Ludwik[edytuj | edytuj kod]

W 1216 angielscy baronowie zbuntowali się przeciwko rządom króla Jana bez Ziemi i zaproponowali tron angielski Ludwikowi. Inwazja Anglii spotkała się z niewielkim tylko oporem, Ludwik wkroczył do Londynu, gdzie w maju 1216 został proklamowany (lecz nie koronowany!) królem Anglii w katedrze św. Pawła. 14 czerwca zdobył Winchester i kontrolował ponad połowę królestwa Anglii. W 1217 stopniowo utracił poparcie wspierających go baronów i na mocy traktatu z Lambeth zmuszony został do rezygnacji z roszczeń do korony angielskiej na rzecz Henryka III.

Król Ludwik[edytuj | edytuj kod]

Koronacja Ludwika i Blanki Kastylijskiej

Ludwik objął tron francuski po śmierci swojego ojca, Filipa II Augusta, 14 lipca 1223. Koronacja jego i jego żony – Blanki Kastylijskiej nastąpiła 6 sierpnia 1223, w katedrze w Reims. Jako król kontynuował konflikt z Plantagenetami, zdobywając na nich Poitou i Saitonge w 1224.

1 listopada 1223 Ludwik wydał edykt zabraniający arystokracji francuskiej pożyczania pieniędzy od Żydów. Egzekwowanie tego edyktu było jedną z przyczyn długoletniego konfliktu z Tybaldem IV, hrabią Szampanii.

W 1225 synod w Bourges ekskomunikował hrabiego Tuluzy Rajmunda VII i ogłosił krucjatę przeciwko niemu. Król Ludwik chętnie przyłączył się do krucjaty, pragnąć umocnić i rozszerzyć władzę królewską w Langwedocji. Hrabia Foix, Roger Bernard II próbował mediacji pomiędzy monarchą a wyklętym arystokratą, ale Ludwik odrzucił rozwiązania dyplomatyczne na rzecz siłowych. W lipcu 1226 król dotarł do Awinionu i zdobył miasto po trzymiesięcznym oblężeniu. Chory na dyzenterię, umarł we wsi Montpensier w Owerni 8 listopada 1226.

Grób króla znajduje się w bazylice Saint-Denis. Następcą został jego syn, Ludwik IX Święty.

Małżeństwo i potomstwo[edytuj | edytuj kod]

W wieku trzynastu lat poślubił 23 maja 1200 Blankę Kastylijską, córkę króla Alfonsa VIII, z którą miał liczne potomstwo:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]