Ludwik Waszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Waszkiewicz
Ilustracja
Ludwik Waszkiewicz w 1935 roku
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1888
Łódź, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 10 października 1976
Łódź, Polska
Poseł na Sejm Ustawodawczy, I, II, III IV kadencji (II RP)
Okres od 1919
do 1938
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Delegacja polska na rokowania o zawieszeniu broni i zawarciu pokoju z Rosją Sowiecką 1920. Od lewej siedzą: Władysław Kiernik, gen.Mieczysław Kuliński, Jan Dąbski, Stanisław Grabski, Leon Wasilewski. Stoją: Michał Wichliński, Witold Kamieniecki, Norbert Barlicki, Adam Mieczkowski, Ludwik Waszkiewicz.
Grób Ludwika Waszkiewicza na Starym Cmentarzu w Łodzi

Ludwik Waszkiewicz (ur. 23 lipca 1888 w Łodzi, zm. 10 października 1976 tamże) – archiwista, historyk dziejów Łodzi i okręgu łódzkiego, regionalista, działacz społeczny, publicysta, poseł na Sejm Ustawodawczy oraz I, II, III i IV kadencji w II RP.

Studia i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia historyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracował początkowo jako nauczyciel gimnazjalny w Łodzi. Równocześnie działał społecznie: był prezesem Związku Stowarzyszeń Polskiej Młodzieży Niepodległościowej i Zarzewia. Od 1910 w Polskich Drużynach Strzeleckich. Współpracował też z pismami: Zarzewie i Sprawa Robotnicza.

Po wybuchu I wojny światowej w latach 1914-1915 żołnierz Legionów. W latach 1917–1919 wykładał historię w Seminarium Nauczycielskim i w Gimnazjum im. M. Kopernika w Łodzi. Politycznie związany z Narodowym Związkiem Robotniczym (NZR), od 1920 w Narodowej Partii Robotniczej (NPR).

W wyborach w styczniu 1919 wybrany na posła do Sejmu Ustawodawczego. Pełnił funkcje: sekretarza klubu NZR i NPR, przewodniczącego komisji ochrony pracy i członka komisji spraw zagranicznych. We wrześniu 1920 delegowany do udziału w konferencji pokojowej w wojnie polsko-bolszewickiej w Rydze. Mandat poselski sprawował w latach 1919-1938, należąc do klubów: NZR, NPR (1920-1926), NPR-Lewicy (1928-1930) i BBWR (1930-1935). W Sejmie І і II kadencji wybrano go w okręgu nr 13, w IV kadencji w okręgu nr 17.

Po przewrocie majowym opowiedział się po stronie Józefa Piłsudskiego, utworzył wraz z Antonim Ciszakiem prosanacyjną NPR-Lewicę, był wiceprezesem partii. Od 1930 związał się z BBWR. Był działaczem Robotniczych Związków Zawodowych w Łodzi. W latach 1919–1922 i 1927–1936 członek Rady Miejskiej m. Łodzi.

Założyciel i wiceprezes Uniwersytetu Ludowego w Łodzi. Był inicjatorem zorganizowania w Łodzi archiwum jako placówki gromadzącej źródła historyczne oraz inspirującej i koordynującej badania naukowe dziejów okręgu łódzkiego. Od 1933 do wybuchu wojny kierował Archiwum Miejskim w Łodzi. W czasie okupacji przebywał w Warszawie, gdzie w latach 1941–1944 pracował jako archiwista w Archiwum Akt Dawnych. Należał do konspiracyjnej organizacji Polski Związek Wolności. Uczestnik powstania warszawskiego, po kapitulacji jeniec oflagu II C Woldenberg.

Powrócił z niewoli niemieckiej do Łodzi w lutym 1945 i objął stanowisko dyrektora Archiwum Miejskiego, którym kierował do 1949. Powtórnie pracował w latach 1957–1967 w tym samym archiwum – pod nazwą Archiwum Państwowe Miasta Łodzi i Województwa Łódzkiego.

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Przez wiele lat współpracował z Instytutem Historii Uniwersytetu Łódzkiego, m.in. w roku akademickim 1949/1950 prowadził wykłady zlecone z dziejów przemysłu włókienniczego w Królestwie Polskim. W latach 1945–1950 pełnił funkcję prezesa Oddziału Łódzkiego Polskiego Towarzystwa Historycznego. Jego zainteresowania historyczne koncentrowały się na dziejach powstania listopadowego i styczniowego w okręgu łódzkim, strajkach szkolnych w 1905 oraz instytucjach kulturalnych Łodzi do 1914.

Zgromadził obszerny materiał archiwalny do dziejów powstania styczniowego, który, niewykorzystany, spłonął podczas powstania warszawskiego.

Przygotowywał monografię powstania styczniowego w okręgu łódzkim, której nie ukończył. Opublikował jedynie kilka artykułów na ten temat, m.in. "Z dziejów powstania styczniowego w Łodzi i okolicy (Represje w łódzkim okręgu wojennym w świetle papierów naczelnika wojennego A. Broemsena)" – 1963.

W 1937 roku został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Działalność popularyzatorska[edytuj | edytuj kod]

W ramach popularyzacji dziejów Łodzi i regionu wygłosił wiele odczytów i opublikował bardzo wiele artykułów na łamach Dziennika Łódzkiego.

Pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]