Ludwik Wodzicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Wodzicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 sierpnia 1834
Kraków
Data śmierci 11 sierpnia 1894
Poseł na Sejm Krajowego Galicji
Okres od 1865
do 1894
Marszałek Sejmu Krajowego Galicji
Okres od 1877
do 1880
Poprzednik Włodzimierz Dzieduszycki
Następca Mikołaj Zyblikiewicz

Ludwik Wodzicki (ur. 19 sierpnia 1834 w Krakowie, zm. 11 sierpnia 1894) – hrabia, konserwatywny polityk galicyjski, poseł I, II, III, IV, VI kadencji (1865-1894) Sejmu Krajowego Galicji, publicysta, właściciel Tyczyna

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem hrabiego Aleksandra Wodzickiego, uczestnika powstania listopadowego i Izabelli Jędrzejowicz. Uczył się w krakowskim gimnazjum św. Anny. Studiował w Krakowie, Paryżu i Wiedniu. Od 1860 r. popierał obóz Hotelu Lambert. Wziął udział w powstaniu styczniowym. Awansowany na porucznika, po klęsce jego oddziału schronił się na pół roku w Anglii. Wróciwszy do zaboru austriackiego, wybrany posłem. W latach 1867-1877 był posłem Rady Państwa w Wiedniu. W grudniu 1877 roku został powołny przez cesarza na dożywotniego członka Izby Panów. W 1877 r. został mianowany marszałkiem Sejmu Krajowego Galicji, funkcję tę pełnił do grudnia 1880 roku, kiedy został mianowany przez cesarza gubernatorem nowo powstałego Banku dla Krajów Koronnych (Laenderbanku). Jako polityk był zwolennikiem współpracy z Austrią i przeciwnikiem dalszej walki zbrojnej o niepodległość. Był współautorem anonimowych artykułów publikowanych w 1869 w Przeglądzie Polskim pod nazwą Teka Stańczyka. Po bankructwie Kirchmayera w 1870 roku został jednym ze współwłaścicieli krakowskiego Czasu. Zmarł w pociągu podczas podróży do Paryża. Pochowany 21 sierpnia 1894 roku w Tyczynie.[1]

W 1868 roku ożenił się z Jadwigą Zamoyską córką Jana.[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Telegramy własne "Czasu" Czas 1894 nr 189 z 22 sierpnia s.3
  2. Ludwik hr Wodzicki Czas 1894 nr 183 z 14 sierpnia s.3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]