Luigi Longo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Luigi Longo
Luigi Longo 1979.jpg
Luigi Longo, fotografia z 1979 r.
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1900
 Włochy Fubine
Data i miejsce śmierci 16 października 1980
 Włochy Rzym
Przewodniczący WPK
Okres od 1964
do 1972
Przynależność polityczna Włoska Partia Komunistyczna
Poprzednik Palmiro Togliatti
Następca Enrico Berlinguer
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Wielka Wstęga Orderu Zasługi PRL Order Bohatera Jugosławii Order Lenina
Plik:Luigi Longo (Timbre URSS).jpg
Znaczek pocztowy ZSRR z wizerunkiem Luigi Longo

Luigi Longo (pseud. Gallo) (15 marca 1900 Fubine16 października 1980 Rzym) – włoski i międzynarodowy działacz ruchu robotniczego, uczestnik wojny domowej w Hiszpanii i II wojny światowej, poseł do parlamentu Włoch.

Urodził się w miejscowości Fubine, gdzie spędził lat młodości. Następnie podjął studia na Politechnice w Turynie, gdzie wstąpił do Włoskiej Partii Socjalistycznej.

W trakcie swojej działalności związał się z działaczami lewego skrzydła partii – Antonio Gramsci i Palmiro Togliatti. W 1921 roku był uczestnikiem kongresu Włoskiej Partii Socjalistycznej, w trakcie którego doszło do podziału partii. Działacze, którzy odeszli z partii utworzyli Włoską Partię Komunistyczną. Wśród jej założycieli był Luigi Longo.

Został wtedy przywódcą młodzieżówki partii – Włoskiej Komunistycznej Federacji Młodzieży. Jako zdecydowany przeciwnik Mussoliniego musi w 1922 roku opuścić Włochy udając się na emigrację do Francji. W 1927 roku wszedł w skład kierownictwa Włoskiej Partii Komunistycznej i kierował jej nielegalną działalnością. W trakcie pobyty we Francji kilkakrotnie udaje się do Moskwy. W 1933 roku wchodzi w skład kierownictwa Kominternu. W 1934 roku uczestniczył w rozmowach, a następnie podpisał porozumienie między Włoską Partią Komunistyczną a Włoską Partią Socjalistyczną.

Po wybuchu hiszpańskiej wojny domowej w 1936 roku udaje się do Hiszpanii, gdzie jest organizatorem, a następnie w latach 1936 – 1939 inspektorem generalnym brygad międzynarodowych wtedy używa pseudonimu Gallo. Po zakończeniu wojny w Hiszpanii wraca do Francji, gdzie zostaje zatrzymany i internowany w obozie w Vernet. Przebywa tam w latach 1939 – 1941, kiedy zostaje przekazany do Włoch. We Włoszech zostaje on internowany w obozie w Ventotene. W obozie tym przebywa do momentu upadku Mussoliniego i opuszcza obóz 25 lipca 1943 roku

Po zajęciu północnych Włoch przez Niemców i powstaniu tam Republiki Salò Longo stanął na czele organizowanych przez Włoską Partię Komunistyczną brygad im. Garibaldiego, które w krótkim czasie stały się główną siłą włoskiego ruchu oporu. Po utworzeniu w 1944 roku dowództwa wszystkich oddziałów wojskowych na terenach okupowanych przez Niemców – CVL (Corpo Vollontari della Liberta – Korpus Ochotników Wolności) wspólnie z Ferruccio Parrim jest faktycznym ich dowódcą.

W 1945 roku zostaje zastępcą sekretarza generalnego Włoskiej Partii Komunistycznej, a od 1946 roku posłem do parlamentu.

W 1964 roku po śmierci Palmiro Togliattiego zostaje najpierw sekretarzem generalnym, później przewodniczącym Włoskiej Partii Komunistycznej. Funkcję tę pełni do 1972 roku, gdy ustępuje ze stanowiska z uwagi na stan zdrowia, a na swoje miejsce wyznacza Enrico Berlinguera. Jest jednak aż do śmierci w 1980 roku honorowym przewodniczącym partii. Zmarł w Rzymie.

Autor książki pt. Le Brigate Internazionali in Spagna. W Polsce książka Luigi Longo Brygady Międzynarodowe w Hiszpanii została wydana w 1961 przez wydawnictwo Książka i Wiedza w 1961[1].

Przypisy

  1. Longo 1961 ↓, s. 3-4.

Bibliografia[edytuj]

  • Luigi Longo: Brygady Międzynarodowe w Hiszpanii. Warszawa: Książka i Wiedza, 1961.