Luigj Bumçi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Luigj Bumçi
ilustracja
Kraj działania  Albania
Data i miejsce urodzenia 6 listopada 1872
Szkodra
Data i miejsce śmierci 1 marca 1945
Kallmet
Ordynariusz diecezji Lezha
Okres sprawowania 1911-1944
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 3 maja 1903
Sakra biskupia 18 września 1911
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 10 grudnia 1911
Konsekrator Jak Sereggi
Współkonsekratorzy Primo Bianchi
Bernardin Shllaku

Luigj Bumçi (ur. 6 listopada 1872 w Szkodrze, zm. 1 marca 1945 we wsi Kallmet[1]) – albański duchowny katolicki i polityk, biskup, ordynariusz diecezji Lezha.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny kupieckiej ze Szkodry, był synem Gjona Bumçiego i siostrzeńcem Pashko Vasy. Po ukończeniu szkoły handlowej pracował jako kupiec[2]. W wieku dwudziestu lat wstąpił do seminarium katolickiego w Szkodrze, a następnie wyjechał do Rzymu, gdzie 3 maja 1903 został wyświęcony na księdza[1].

Po święceniach pracował w parafiach Shkrel, Pentar i Juban, a następnie został przeniesiony do Szkodry. We wrześniu 1911 otrzymał sakrę biskupią i trzy miesiące później został ordynariuszem diecezji Lezha[2].

Działalność niepodległościowa[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1914 wspólnie z Prenkiem Bib Dodą dowodził oddziałem Mirdytów, którzy dotarli do Durrësu, aby wspierać władcę Albanii Wilhelma Wieda[3]. Związany z albańskim ruchem narodowym, w grudniu 1918 wszedł w skład Rządu Tymczasowego, tworzonego w Durrësie[2]. W czasie obrad konferencji pokojowej w Paryżu przewodniczył delegacji albańskiej. Wracając z Paryża odwiedził Rzym i spotkał się z papieżem Benedyktem XV, z którym rozmawiał o kwestiach albańskich[1].

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 1920 wziął udział w obradach konferencji działaczy narodowych w Lushnji[2]. Tam też otrzymał stanowisko regenta w nowo utworzonej Radzie Regencyjnej, złożonej z przedstawicieli największych wspólnot wyznaniowych[2]. Działalność polityczna Bumçiego wywołała zaniepokojenie Stolicy Apostolskiej, nakaz wycofania się z aktywności politycznej i skupienia na sprawach diecezji. Mimo zakazu Bumçi czynnie poparł spiskowców, którzy w grudniu 1921 obalili rząd Pandeliego Evangjeliego[2]. W grudniu 1922 został pozbawiony stanowiska w Radzie Regencyjnej przez Ahmeda Zogu i zmuszony do wyjazdu z kraju. W tym czasie jego rezydencja biskupia została zniszczona przez Mirdytów[2]. W 1924 powrócił do kraju i do obowiązków duszpasterskich.

Ostatnie lata życia[edytuj | edytuj kod]

W czasie włoskiej okupacji Albanii starał się kształtować nastroje pro-włoskie wśród katolików w północnej części kraju[2]. W 1944 został pozbawiony godności ordynariusza. Schwytany przez partyzantów komunistycznych został przez nich skatowany i zmarł kilka dni później w rezydencji biskupiej w Kallmet[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Azem Qazimi: Fjalor Enciklopedik i Viktimave te Terrorit Komunist, vol.5.. Tirana: 2016, s. 215-216. ISBN 978-9928-168-01-6. (alb.)
  2. a b c d e f g h A Biographical Dictionary of Central and Eastern Europe in the Twentieth Century. New York & London: M.E. Sharpe, 2008, s. 58-59. ISBN 978-1-317-47594-1.
  3. Owen Pearson: Albania in the Twentieth Century, A History: Volume I. New York: I.B. Tauris, 2005, s. 67. ISBN 978-1-84511-013-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A Biographical Dictionary of Central and Eastern Europe in the Twentieth Century. New York & London: M.E. Sharpe, 2008, s. 58-59. ISBN 978-1-317-47594-1.