Luis Aparicio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Luis Aparicio
Luis Aparicio
łącznik
Pełne imię i nazwisko Luis Ernesto Aparicio Montiel
Pseudonim Little Louie
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1934
Maracaibo, Wenezuela
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 17 kwietnia 1956
Ostatni występ 28 września 1973
Statystyki
Średnia uderzeń 0,262
Home runy 83
Uderzenia 2677
RBI 791
Kariera klubowa
Lata Kluby
1956–1962 Chicago White Sox
1963–1967 Baltimore Orioles
1968–1970 Chicago White Sox
1971–1973 Boston Red Sox
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 1984
Głosów 84.62%
Metoda elekcji BBWAA

Luis Ernesto Aparicio Montiel (ur. 29 kwietnia 1934) – wenezuelski baseballista, który występował na pozycji łącznika.

W 1953 był w składzie reprezentacji Wenezueli na turnieju Baseball Amateur World Series, rozegranych we wrześniu i październiku w Caracas[1]. W listopadzie 1953 podpisał zawodowy kontrakt z klubem Gavilanes de Maracaibo[1]. Przed rozpoczęciem sezonu 1954 przeszedł do występującego w Major League Baseball Chicago White Sox[2]. Po odejściu z zespołu pierwszego łącznika Chico Carrasquela, 17 kwietnia 1956 zadebiutował w MLB w meczu przeciwko Cleveland Indians, zaliczając uderzenie[2]. W pierwszym sezonie występów w White Sox skradł najwięcej baz w American League (zwyciężał w tej klasyfikacji także w latach 1957–1964) i został wybrany najlepszym debiutantem w lidze[2]. W 1958 po raz pierwszy wystąpił w All-Star Game i po raz pierwszy otrzymał Złotą Rękawicę[2].

W 1959 White Sox po raz pierwszy od 1919 zdobyli mistrzostwo American League, jednak ulegli w World Series Los Angeles Dodgers 2–4; Aparicio zagrał we wszystkich meczach, uzyskując średnią uderzeń 0,308[3]. W tym samym roku w głosowaniu do nagrody MVP American League zajął 2. miejsce za kolegą z zespołu Nellie Foxem[2].

W styczniu 1963 w ramach wymiany zawodników przeszedł do Baltimore Orioles[2]. W sezonie 1966 zagrał we wszystkich spotkaniach World Series, w których Orioles pokonali Los Angeles Dodgers 4–0[4]. W latach 1968–1970 ponownie był zawodnikiem Chicago White Sox, zaś od 1971 do 1973 grał w Boston Red Sox[2]. Po zakończeniu kariery powrócił do Wenezueli, gdzie był menadżerem kilku zespołów[1].

W 1984 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame[5]. W tym samym roku numer 11, z którym występował został zastrzeżony przez klub Chicago White Sox, jednak za jego pozwoleniem w sezonie 2010 i 2011 z numerem tym występował łącznik Omar Vizquel[6][7].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
13× All-Star 1958, 1959¹, 1959², 1960¹, 1960², 1961², 1962¹
1962², 1963, 1964, 1970, 1971, 1972
[2]
Gold Glove Award 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1964, 1966, 1968, 1970 [2]
Zwycięzca w World Series 1966 [4]
AL Rookie of the Year 1956 [2]
Baseball Hall of Fame od 1984 [5]
# 11 zastrzeżony przez White Sox 1984 [6]

Przypisy

  1. a b c Luis Aparicio Biography (ang.). sabr.org. [dostęp 22 marca 2014].
  2. a b c d e f g h i j Luis Aparcio Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 22 marca 2014].
  3. 1959 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 22 marca 2014].
  4. a b 1966 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 22 marca 2014].
  5. a b Aparicio, Luis (ang.). baseballhall.org. [dostęp 22 marca 2014].
  6. a b White Sox Retired Numbers (ang.). chicago.whitesox.mlb.com. [dostęp 22 marca 2014].
  7. Omar Vizquel to wear Luis Aparicio's 11 (ang.). espn.com. [dostęp 22 marca 2014].