Lunapark (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lunapark
The Funhouse
Gatunek horror
Rok produkcji 1981
Data premiery Ziemia 13 marca 1981 r.
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 96 minut
Reżyseria Tobe Hooper
Scenariusz Lawrence Block
Główne role Elizabeth Berridge
Muzyka John Beal
Zdjęcia Andrew Laszlo
Scenografia Mort Rabinowitz
Montaż Jack Hofstra
Produkcja Steven Bernhardt,
Derek Power
Wytwórnia Mace Neufeld Productions
Universal Pictures
Dystrybucja Universal Pictures

Lunapark (tytuł oryg. The Funhouse) – amerykański horror filmowy z 1981 roku, wyreżyserowany przez Tobe’a Hoopera do scenariusza Lawrence’a Blocka, opartego na powieści Deana R. Koontza pod tytułem Tunel Strachu, opublikowanej w roku 1980.

Wpisuje się w nurt popularnego w latach 80. podgatunku slasher.

Obsada[edytuj]

  • Elizabeth Berridge – Amy Harper
  • Cooper Huckabee – Buzz Klemmet
  • Largo Woodruff – Liz Duncan
  • Miles Chapi – Richie Atterbury
  • Jeanne Austin – pani Harper
  • Jack McDermott – pan Harper
  • Shawn Carson – Joey Harper
  • Kevin Conway – Conrad Straker
  • Sylvia Miles – Madame Zena
  • William Finley − Marco Wspaniały
  • Wayne Doba – Gunther Straker

Fabuła[edytuj]

Filmem żądzą standardowe reguły slashera: fabuła skupia się na grupce nastolatków, wśród których wyróżnia się główna bohaterka – niepozorna „final girl”. Opozycją do jej archetypu jest druga z dziewcząt, blondwłosa piękność, niestroniąca od używek. By dopełnić slasherowej tradycji, twórca osadził akcję utworu w odizolowanej miejscówce – zamkniętym na noc lunaparku, gdzie bohaterowie są prześladowani i kolejno mordowani. Pojawia się również motyw kary: Amy, Liz, Buzz i Richie wiedzą, że przyjemności, którym się oddają, są niedopuszczalne, lecz jednocześnie, chcą ich doświadczyć. W jednej ze scen Amy i Liz zostają ostrzeżone przez dziwaczną kobietę, która powtarza im, że „Bóg je obserwuje” (cytat „God is watching you!”). Nastoletnia Amy Harper umawia się na pierwszą randkę z chłopakiem, Buzzem. Wbrew ostrzeżeniom ojca Amy, para, wraz z przyjaciółmi – Liz i Richie'm, rusza do lunaparku, by spędzić wieczór na beztroskiej zabawie. Na miejscu okazuje się, że to nie koniec przyjemności – po wypaleniu marihuany i uczestnictwie w kilku atrakcjach zorganizowanych przez właścicieli Wesołego Miasteczka, młodzi decydują się spędzić tu całą noc. Nikt nie zwraca uwagi na fakt, że jakiś czas temu na miejscu zdarzeń znaleziono zwłoki dwóch młodych skautek.

Po zamknięciu jednego z upiornych domów, Amy i Buzz oraz Lizz i Richie, uprawiają w nim seks. Po odbyciu stosunków, są świadkami morderstwa na zapoznanej wcześniej wróżbitce, Madame Zenie. Przyjaciele usiłują uciec z budynku, lecz drzwi frontowe są zamknięte. Właściciel lunaparku okazuje się być ojcem mordercy Madame Zeny, a on sam – zdeformowanym genetycznie, opóźnionym w rozwoju mężczyzną, imieniem Gunther. Rozmowie Gunthera z ojcem bohaterowie przyglądają z ukrycia, lecz po upuszczeniu zapalniczki przez Richie'go, zostają nakryci. Rozpoczynają się bezskuteczne próby odnalezienia wyjścia z upiornego domu, lecz wkrótce jako pierwszy ginie Richie. Liz zostaje schwytana przez Gunthera, wpadając przez drzwi w podłodze do piwnicy. Dziewczyna stara się zwieść mordercę, oferując mu seks, lecz, gdy dźga go nieoczekiwanie nożem w plecy, ten zabija i ją.

Okazuje się, że Gunther i jego ojciec Conrad są beznamiętnymi psychopatami, a ich chorobę ukształtowały zawiłe powiązania rodzinne. Conrad, próbując zastrzelić Amy, ginie z rąk Buzza, lecz wkrótce bohater zostaje zabity przez pojawiającego się niepostrzeżenie Gunthera. W ucieczce przed Guntherem, Amy odnajduje zwłoki Liz. Dziewczyna trafia do pomieszczenia, w którym znajduje się maszyneria hydrauliczna i ogromne zębatki, zasilające wyposażenie lunaparku. Po odnalezieniu kryjówki swojej ofiary, Gunther próbuje zabić ją łomem, lecz w starciu z dziewczyną, trafia na bezpiecznik elektryczny, który paraliżuje go prądem. Obracający się dookoła łańcuch zwieńczony ostrym hakiem, nadziewa na siebie Gunthera i kieruje go ku dwóch głównym kołom zębatym. Gunther chwyta Amy i usiłuje zabrać ją ze sobą, by w rezultacie również zginęła. W ostatniej chwili dziewczynie udaje się wydostać z jego sideł.

Ostatnia scena ukazuje Amy o świcie, opuszczającą otwarty ponownie upiorny dom.

Nawiązania[edytuj]

W filmie pojawiają się nawiązania do innych horrorów:

  • Halloween (1978) – w scenie otwierającej film kilkuletni brat głównej bohaterki nakłada na twarz maskę, a kamera z tej perspektywy wodzi przed siebie, zupełnie jak w klasyku Johna Carpentera.
  • Psychoza (Psycho, 1960) – również w pierwszej scenie kamera ukazuje główną bohaterkę biorącą prysznic oraz skradającą się za nią postać z nożem w dłoni, niewidoczną za prysznicową kotarą.
  • Narzeczona Frankensteina (The Bride of Frankenstein, 1935) – w jednej ze scen państwo Harper, rodzice Amy, oglądają fragment filmu.

Wydanie filmu[edytuj]

Światowa premiera projektu miała miejsce 13 marca 1981 w Stanach Zjednoczonych. W pierwszy weekend wyświetlania filmu zainkasował on 2,765,456 dolarów amerykańskich (przy seansach w ośmiuset czternastu kinach), a w sumie zarobił niewiele ponad pięć milionów USD więcej (dokł. 7,886,857). Krytyk filmowy Gene Siskel, współpracujący z dziennikiem Chicago Sun-Times, polubił Lunapark i wydał mu pozytywną recenzję.

Ścieżka dźwiękowa autorstwa Johna Beala spotkała się z uznaniem krytyki i do dziś pozostaje obiektem zainteresowania wśród kolekcjonerów kompaktów z muzyką filmową[1][2].

Remake[edytuj]

Eli Roth, twórca kontrowersyjnego horroru Hostel (2006), zapowiedział chęć nakręcenia remake'a filmu. Bliższe informacje dotyczące projektu nie są znane, na razie pewne jest, że Roth negocjuje warunki powstania filmu ze studiem Universal Pictures. O swoich planach reżyser opowiedział w wywiadzie dla magazynu Fangoria[3].

Przypisy

  1. „The Funhouse Soundtrack”. Soundtrack.net. (ang.) [dostęp 2010-05-15]
  2. „The Funhouse”. TerrorTrap.com. (ang.) [dostęp 2010-05-15]
  3. Marcin Moszyk (2009-06-10). "Eli Roth i remake Lunaparku?. Internetowa Baza Filmowa (fdb). [dostęp 2009-08-02]

Linki zewnętrzne[edytuj]