Lunenburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia.
Lunenburg
Ilustracja
Państwo  Kanada
Prowincja Nowa Szkocja Nowa Szkocja
Populacja (2006)
• liczba ludności

2 317
Nr kierunkowy 902
Kod pocztowy B0J 2C0
Położenie na mapie Nowej Szkocji
Mapa lokalizacyjna Nowej Szkocji
Lunenburg
Lunenburg
Położenie na mapie Kanady
Mapa lokalizacyjna Kanady
Lunenburg
Lunenburg
44°22′34″N 64°18′33″W/44,376111 -64,309167
Strona internetowa
Portal Portal Kanada
Stare miasto Lunenburg[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Ilustracja
Widok na nabrzeże w Lunenburgu
Państwo  Kanada
Typ kulturowy
Spełniane kryterium IV, V
Numer ref. 741
Region[b] Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1995
na 19. sesji

Lunenburgkanadyjskie miasto portowe w Nowej Szkocji ze starówką wpisaną na listę UNESCO. Położone na południowym wybrzeżu prowincji, na półwyspie po zachodniej stronie Mahone Bay, ok. 90 km od Halifaxu. W 2006 r. liczyło 2 317 mieszkańców.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Widok na port w Lunenburgu

Lunenburg został założony w 1753 r. i nazwany dla uhonorowania króla Wielkiej Brytanii i Irlandii Jerzego II, który był także księciem Brunszwiku-Lunenburga. W przeszłości ważny port i ośrodek stoczniowy, obecnie siedziba niewielkich firm przemysłowych i handlowych, w tym High Liner Foods, największych niegdyś zakładów przetwórstwa rybnego w Kanadzie.

Ludzie i kultura[edytuj | edytuj kod]

Lunenburg to miejsce budowy szkunera Bluenose i jego następcy Bluenose II, który pozostaje ważną lokalną atrakcją turystyczną. Turystyka jest dziś najważniejszą gałęzią gospodarki w miasteczku, odwiedzanym co roku przez tysiące gości. W miasteczku funkcjonują liczne restauracje, kawiarnie, hotele i sklepy z pamiątkami, a także Atlantyckie Muzeum Rybołówstwa. Z Lunenburga pochodzi trio Air Traffic Control grające muzykę pop/rock.

Pierwotni mieszkańcy Lunenburga - głównie protestanccy Niemcy z południa Nadrenii, Szwajcarzy i Francuzi - przybyli tu w tej samej fali imigracyjnej, co Holendrzy z Pensylwanii. Byli "protestantami z zagranicy", zachęcanymi przez Brytyjczyków do osiedlania się w północnoamerykańskich koloniach. Niektórzy ich potomkowie wciąż mieszkają w Lunenburgu.

Obiekt światowego dziedzictwa[edytuj | edytuj kod]

Historyczne stare miasto Lunenburga w 1995 r. wpisano na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Pomogło to w ochronie i promocji unikalnej lokalnej zabudowy miejskiej, stanowiącej doskonały przykład brytyjskiej architektury kolonialnej w Ameryce Północnej.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]