Lupulina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lupulina
Struktura humulenu

Lupulina (syn. Gruczoły chmielowe, farm. LupulinumFP IV, Glandulae Lupuli, Pilus glandulosus Lupuli – FP III) – proszek zielonawożółty lub pomarańczowożółty, lepki, o charakterystycznej, silnej woni oraz gorzkim smaku. Składa się z otartych z owocostanów chmielu zwyczajnego gruczołów włosków wydzielniczych (oderwanych główek włosków gruczołowych). Lupulina powinna zawierać od 1% do 3% (według FP IV nie mniej niż 1%) olejku eterycznego, zawierającego charakterystyczne składniki: humulen, β-mircen, fernazen, β-kariofilen i in., garbniki, alkohole, m.in. mircenol i jego estry z kwasami izowalerianowym, pelargonowym, masłowym oraz octowym, związki żywicowe (~80%): humulon (czyli kwas α-goryczochmielowy), kohumulon, adhumulon, lupulon (czyli kwas β-goryczochmielowy), kolupulon, adlupulon, ksantohumol, hopanon, chalkony, flawonoidy i inne związki w tym fenoloketonowe i pochodne fluoroglucyny. Ponadto w surowcu występują woski, związki białkowe, tłuszcze oraz wiele innych związków w mniejszych ilościach.

Lupulina farmakologicznie wykazuje działanie zależne od dawki – uspokajające (0,25 g – 0,5 g) lub nasenne (1 g). Jest jednym z nielicznych roślinnych środków ziołowych posiadających specyficzne właściwości tłumiące popęd płciowy u człowieka. Z tego powodu może być stosowana w ziołolecznictwie (jako antiaphrodisiacum). Ponadto lupulina obniża ciśnienie tętnicze krwi, działa spazmolitycznie, moczopędnie, estrogennie, pobudza wydzielanie gruczołów trawiennych oraz wykazuje słabe działanie bakteriobójcze wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych[1].

Preparaty – Polska[edytuj | edytuj kod]

  • Lupulina kaps. 0,25 g x 30 szt. / Krakowskie Zakłady Zielarskie Herbapol.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. JC. Lewis, G. Alderton, JF. Carson, DM. Reynolds i inni. LUPULON AND HUMULON-ANTIBIOTIC CONSTITUENTS OF HOPS.. „J Clin Invest”. 28 (5 Pt 1), s. 916-9, Sep 1949. DOI: 10.1172/JCI102178. PMID: 16695762. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Farmakopea Polska III – 1954 r.
  • Farmakopea Polska IV, t. 2 – 1970 r.
  • Leksykon Leków, Tadeusz Lesław Chruściel, Kornel Gibiński, PZWL 1991 r.
  • Zielnik Klasztorny Ojców Bonifratrów, wyd. I, Warszawa 1992 r.
  • Poradnik Terapeutyczny, red. Piotr Kubikowski, wyd. II – PZWL 1969 r.
  • EB 6 (Ergänzungsbuch zum Deutschen Arzneibuch 6)

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.