Lutomia Górna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lutomia Górna
wieś
Ilustracja
Wieża kościoła
Państwo

 Polska

Województwo

 dolnośląskie

Powiat

świdnicki

Gmina

Świdnica

Liczba ludności (2022)

1025[1]

Strefa numeracyjna

74

Kod pocztowy

58-113[2]

Tablice rejestracyjne

DSW

SIMC

0856155

Położenie na mapie gminy wiejskiej Świdnica
Mapa konturowa gminy wiejskiej Świdnica, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Lutomia Górna”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Lutomia Górna”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Lutomia Górna”
Położenie na mapie powiatu świdnickiego
Mapa konturowa powiatu świdnickiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Lutomia Górna”
Ziemia50°45′08″N 16°31′08″E/50,752222 16,518889

Lutomia Górna (niem. Leutmmannsdorf[3]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Świdnica.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1973–1976 miejscowość była siedzibą gminy Lutomia. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest[4]:

  • plebania ewangelicka, obecnie dom nr 174, z drugiej połowy XVIII w.

inne zabytki:

  • wieża kościoła

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych, Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2022-10-03].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 694 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  3. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 166. [dostęp 2012-10-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-29)].