Lwówek Śląski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: Lwówek Śląski (ujednoznacznienie).
Lwówek Śląski
Na fotografiach (zgodnie z ruchem wskazówek zegara): Kościół Wniebowzięcia NMP, Baszta Lubańska, Kamienice w rynku, Pałac Płakowice,  Urząd Gminy i Miasta, Ratusz Miejski
Na fotografiach (zgodnie z ruchem wskazówek zegara): Kościół Wniebowzięcia NMP, Baszta Lubańska, Kamienice w rynku, Pałac Płakowice, Urząd Gminy i Miasta, Ratusz Miejski
Herb Flaga
Herb Lwówka Śląskiego Flaga Lwówka Śląskiego
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat lwówecki
Gmina Lwówek Śląski
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1217
Burmistrz Mariola Szczęsna
Powierzchnia 16,65 km²
Wysokość 205-292 m n.p.m.
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

9 059[1]
544,1 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 75
Kod pocztowy 59-600
Tablice rejestracyjne DLW
Położenie na mapie powiatu lwóweckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu lwóweckiego
Lwówek Śląski
Lwówek Śląski
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Lwówek Śląski
Lwówek Śląski
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Lwówek Śląski
Lwówek Śląski
Ziemia51°06′37″N 15°35′05″E/51,110278 15,584722
TERC
(TERYT)
5020112034
Hasło promocyjne: Lovenberg – miasto miłości
Urząd miejski
al. Wojska Polskiego 25a
59-600 Lwówek Śląski
Strona internetowa
BIP

Lwówek Śląski (wymowa i, pol. hist. Lwów[2][3][4], też Lwów Śląski, niem. Löwenberg in Schlesien Löwenberg i, łac. Leopolis) – miasto leżące na Dolnym Śląsku, w woj. dolnośląskim, w powiecie lwóweckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Lwówek Śląski, Agatowa Stolica Polski[5]. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. jeleniogórskiego. Miasto leży nad Bobrem oraz jego dopływami: Płóczką, Srebrną i Widnicą, na granicy Pogórza Izerskiego i Kaczawskiego.

Według danych z 31 marca 2011 miasto miało 9462 mieszkańców. Znajduje się ok. 20 km na płd. od Bolesławca i 35 km na płn. od Jeleniej Góry. Jedno z najstarszych miast na Dolnym Śląsku. W mieście istnieje przypuszczalnie najstarszy browar w Polsce, „Browar Lwówek[6].

Spis treści

Nazwa miasta[edytuj]

Polska nazwa Lwow oraz niemiecka Lewenberg wśród innych nazw śląskich miejscowości w urzędowym pruskim dokumencie z 1750 roku wydanym w języku polskim w Berlinie[7].

Najstarszą zanotowaną w historycznych dokumentach nazwą miasta jest Lwow, która wymieniona została w 1158 roku i oznaczała „miasto lwa”. Pochodzi od polskiej nazwy drapieżnego kota lwa. W swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku w 1888 roku wymienił ją wraz ze znaczeniem „Stadt des Leo oder Lew” śląski językoznawca Heinrich Adamy[2].

W dziele Matthäusa Meriana pt. „Topographia Bohemiae, Moraviae et Silesiae” z 1650 roku miejscowość wymieniona jest pod nazwami Lemberg oraz Lewenberg[8]. W 1750 roku polska nazwa „Lwow” oraz niemiecka Lewenberg wymieniona jest w języku polskim przez Fryderyka II pośród innych miast śląskich w zarządzeniu urzędowym wydanym dla mieszkańców Śląska[9].

Polską nazwę Lwia Góra oraz niemiecką Lewenberg w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa[10]. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wydany pod koniec wieku XIX wymienia dwujęzyczne nazwy miejscowości – polską Lwów oraz niemieckie Loewenberg, Lemberg[3]. Obecna nazwa obowiązuje od 7 maja 1946[11].

Historia[edytuj]

[12]

Lwówek Śląski należy do grupy najstarszych miast Dolnego Śląska. Miejscowi kronikarze podają jako datę rozpoczęcia budowy książęcego zamku w Lwówku rok 1140[13]. Brak jest jednak na to datowanie wiarygodnych źródeł. Według dokumentu znanego z odpisu z 1407 r., w roku 1209 książę Henryk l Brodaty nadał Lwówkowi prawo warzenia piwa i prawo mili[14]. Już we wczesnym średniowieczu Lwówek stał się lokalnym centrum gospodarczym i ośrodkiem osadnictwa wiejskiego. Jego rozwój przyspieszyło także dogodne położenie przy znanym szlaku handlowym zwanym Królewską Drogą (Via Regia) oraz eksploatacja złota na obszarze dawnych Płakowic. Czynniki te przyczyniły się do wczesnej lokacji – już w 1217 roku Henryk l Brodaty nadał Lwówkowi Śląskiemu prawa miejskie wzorowane na magdeburskich. Data ta pochodzi wprawdzie ze sfałszowanego przywileju lokacyjnego, ale dokument ten opierał się istniejących w mieście zapisach, zawierających decyzje i nadania książęce od czasów Henryka Brodatego aż do Bolesława Rogatki[15]. Henryk Brodaty miał zwyczaj wydawać uprawnienia i posiadłości bez dokumentów. Później, gdy pisemna dokumentacja okazała się potrzebna, mieszczanie zestawili swoje nadania w popularnej formie przywileju lokacyjnego[16]. Zasadźcami i pierwszymi znanymi wójtami Lwówka byli Tomasz i Hartlieb. Tomasz towarzyszył później Henrykowi Pobożnemu w walce z Mongołami i poległ pod Legnicą[17]. Hartlieb prawdopodobnie założył również Skorzynice (niem. Hartliebsdorf)[18].

Lokacja i związane z nią przywileje spowodowały szybki rozwój miasta. Lwówek nie tylko rozwijał się gospodarczo -wzrosła także jego rola jako ośrodka władzy – w 1243 roku książę Bolesław Rogatka zorganizował w mieście pierwszy na Śląsku turniej rycerski, a w latach 1278-1286 Lwówek był siedzibą kolejnego z Piastów świdnicko-jaworskich, Bernarda Zwinnego i stolicą samodzielnego księstwa. W następnym okresie miasto stało się integralną częścią księstwa świdnicko-jaworskiego i dzieliło jego losy. Stopniowo, w miarę wyczerpywania się złóż złota, podstawą utrzymania mieszkańców stało się rzemiosło, głównie sukiennictwo i tkactwo, handel oraz obróbka kamienia budowlanego.

W 1329 roku miasto liczyło około 11 tysięcy mieszkańców i należało do najludniejszych ośrodków miejskich na Śląsku. W miarę rozwoju miasta lwóweccy mieszczanie uzyskiwali różne przywileje; prawo do organizacji targów i jarmarków, handlu solą, bicia własnej monety itd. We Lwówku istniało kilka cechów, z których najbardziej znaczącym był cech skupiający sukienników.

W 1392 roku, po śmierci księżnej Agnieszki, Lwówek przeszedł pod panowanie czeskie. Sto lat później, w 1498 roku, król czeski Władysław Jagiellończyk nadał Lwówkowi herb, który, z wyjątkiem krótkiej przerwy, jest używany do dnia dzisiejszego.

Na początku XVII wieku miasto liczyło ponad 8 tysięcy mieszkańców. Funkcjonowało w nim 450 warsztatów sukienniczych, które wspaniale prosperowały.

Wojna Trzydziestoletnia (1618-1648)[edytuj]

Kres prosperity przyniosła wojna trzydziestoletnia (1618-1648), w trakcie której Lwówek został spustoszony i dokumentnie zniszczony. Zniszczenia wojenne, straty ludnościowe oraz pożary w latach 1659 i 1704, spowodowały, że prawie przez cały wiek XVIII miasto wegetowało. Niewielkie ożywienie gospodarcze nastąpiło pod koniec XVIII wieku. Lwówek, liczący wówczas nieco ponad 2600 mieszkańców, skorzystał z koniunktury, jaka zapanowała w Prusach. Rozwój gospodarczy został zahamowany w trakcie wojen napoleońskich.

W okolicach zostały rozegrane dwie bitwy podczas kampanii śląskiej Wojny VI Koalicji, obie przegrane przez Francuzów.

Wojna Babska[19][edytuj]

Na przełomie XVI i XVII wieku zaczęła się kontrreformacja na Śląsku. Kościół katolicki rozpoczął działania uderzające w protestantów, gdyż pragnął odzyskać dawne wpływy. Szukając wparcia sięgnęli m.in. po pomoc władców europejskich. Protestanci z Czech, oburzeni takim postępowaniem wyrzucili 23 maja 1618 r. w Pradze królewskich przedstawicieli przez okno. Wydarzenie to stało się początkiem powstania zbrojnego przeciw rodowi Habsburgów, które doprowadziło do wielonarodowego konfliktu zbrojnego, zwanego wojną 30-letnią. 

Przez pierwsze lata różne wojska, pojawiające się od czasami nad Bobrem i Kwisą oczekiwały tymczasowego kwaterunku oraz wyżywienia. Pod koniec lat 20. pojawił się na ziemi lwóweckiej dragonów pruskich gen. Lichtensteina. Efektem ich pobytu była przymusowa katolicyzacja ewangelickich świątyń oraz wygnanie z miast i wsi protestanckich duchownych. Dopełnieniem tych działań była

Ten artykuł jest częścią cyklu artykułów o Lwówku Śląskim
Herb Lwówka Śląskiego
POL Lwówek Śląski COA.svg Herb Lwówka Śląskiego
POL Lwówek Śląski COA.svg Flaga Lwówka Śląskiego
POL Lwówek Śląski COA.svg Hejnał Lwówecki
POL Lwówek Śląski COA.svg Lwóweckie Lato Agatowe
POL Lwówek Śląski COA.svg Ratusz w Lwówku Śląskim
POL Lwówek Śląski COA.svg Placówka Historyczno-Muzealna w Lwówku Ślaskim
POL Lwówek Śląski COA.svg Browar Lwówek
POL Lwówek Śląski COA.svg Dekanat Lwówek Śląski
POL Lwówek Śląski COA.svg Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lwówku Śląskim
POL Lwówek Śląski COA.svg Parafia św. Franciszka z Asyżu w Lwówku Śląskim
POL Lwówek Śląski COA.svg LKS Czarni Lwówek Śląski

decyzja starosty księstwa, który kilka razy wysyłał zakon jezuitów do Lwówka Śląskiego. Oprócz codziennych mszy w obydwu kościołach mieli

wywierać nacisk na rajców, by wszyscy urzędnicy miejscy przyjmowali komunię świętą. Po kilku dniach przyszedł czas na członków cechu rzeźników i piekarzy, którzy wraz z rodzinami musieli udawać się do kościołów katolickich i aktywnie uczestniczyć w mszach. Takie doprowadziły do opuszczenia miasta przez część mieszczan, gdyż woleli wynieść się, niż być zmuszanymi do zmiany wyznania. Z tego powodu dragoni pruscy prawie każdego dnia wykonywali patrole w celu schwytania i doprowadzenia do miasta uciekinierów, zmuszając ich do nawrócenia.

Quote-alpha.png
„W styczniu 1631 r. starosta księstwa powołał na stanowisko miejskiego proboszcza w Lwówku, Korneliusza Erdmanna. Był to jednak złośliwy i kłótliwy klecha, który w już kwietniu z ambony krzyczał, że to kobiety wywołały wojnę religijną w Europie! Zapewne stwierdził tak, gdyż tutejsze mieszczki silnie trwały przy nauce protestanckiej, podczas gdy ich bojaźliwi mężowie, po zastraszeniu, szybko wracali na łono Kościoła katolickiego. Duchowny nie potrafił przewidzieć, jak bardzo ryzykowne potrafi być zadzieranie z niewiastami. Wkrótce potem wrogi im proboszcz doprowadził do zebrania rady miejskiej w ratuszu, gdzie miano zastanowić się nad tym, jak złamać upór lwóweckich kobiet. Rajcom przewodniczył królewski sędzia, który chciał pokazać pozostałym, jakim panem jest w swoim domu. Za pośrednictwem zbrojnego sługi kazał przyjść do ratusza swojej własnej żonie, a ponadto połowicy burmistrza i żonom rajców. Liczono, że po ich nawróceniu, reszta szybko się podda. Nie przewidział jednak tego, że jego własna żona zamknie reprezentanta władz w jednym z pomieszczeń w domu, po czym wezwie wielka grupę kobiet z miasta! Niebawem w ratuszu stawiło się ponad 260 niewiast, z żoną sędziego na czele. Ich wściekłe miny oraz trzymane kamienie, broń i potrząsanie pękami kluczy, tak bardzo wystraszyły grupę mężczyzn, że radni dali drapaka! Z proboszczem na czele pośpiesznie wymknęli się przez tylne i od lat nieużywane przejście, wzbijając w górę tylko stary kurz. Z ratusza uciekł również starosta księstwa, Henryk von Bibran. Zaciekły wróg protestantów miał wyskoczyć przez okno, pod którym czekał jego koń. Chwilę później pogalopował do Płakowic, by się schronić w zaprzyjaźnionym pałacu Schaffgotschów. Co ciekawe; rozwścieczone kobiety nie wróciły do swych domów, lecz zamknęły się w ratuszu. Następnie uchwaliły, że aż do śmierci pozostaną przy religii protestanckiej. Po zawarciu tego przymierza skierowały się do okien, by krzyczeć i pomstować na swoich mężów. Używały przy tym takich epitetów, że żaden z nich bardzo długo nie odważył się pokazać na ulicy. Następnego dnia lwóweckie mieszczki wzięły w niewolę katolickiego klechę, który znów grzmiał z ambony. By nie doszło do jeszcze bardziej dramatycznych wydarzeń - burmistrz, na żądanie swej żony, wysłał do proboszcza wiadomość grożąc mu surowymi konsekwencjami, jeśli ten nie pozostawi kobiet w spokoju. W wielkim strachu duchowny przystał na to, dzięki czemu mieszczki w wielkim triumfie powróciły do swych domów. Walka o wolność wyznania została wygrana…”
Obraz upamiętniający „Babską Wojnę” znajdujący się w Sali Ławy lwóweckiego ratusza

Podczas kilkunastu miesięcy w okolicach Lwówka Śląskiego pojawiały się różne oddziały, co doprowadzało do tego, że miastem na przemian władali protestanci lub katolicy. Najgorszy okres nastąpił wiosną 1640 r. Szwedzki komendant nakazał wówczas przygotować przedpole do walki obronnej. Dla zrealizowania tego planu wyburzono znaczną część budynków położonych przy (obecnie nieistniejącej) Bramie Złotoryjskiej. Następnie wokół murów obronnych, bram, wież, a także bastei przygotowywano wilcze szańce, w których umieszczano rowy strzelnicze. Do jednych z największych walk o miasto doszło dnia 16 lipca, jednak stacjonującym tutaj żołnierzom udało się je przetrwać. Szwedzi przebywali we Lwówku Śląskim do 1642 r. Wówczas to nad Bobrem przebywało 5 regimentów wojsk cesarskich. Dnia 6 lutego przystąpiono do oblężenia miasta. Dziewięć dni później wojska katolickie wkroczyły do podbitego miasta. Wielu mieszczan sądziło, iż po tych wydarzeniach nastanie spokój w zniszczonym przez działania wojenne Lwówku Śląskim. Niestety, pod koniec września tego samego roku pod miastem znów pojawiły się szwedzkie oddziały. Po zniszczeniu części zabudowań miasta, na skutek ostrzału z Góry Szpitalnej na południu miasta i pokonaniu wojsk cesarskich na szańcach, oddziały szwedzkie wkroczyły do miasta dokonując rozlicznych grabieży posesji prywatnych, jak i budynków publicznych. Dnia 1 grudnia 1643 r. miało miejsce kolejne oblężenie Lwówka Śląskiego, jednak tym razem pod murami stanęli cesarscy rajtarzy oraz piechota. Po zaopatrzeniu wojsk w artylerię, przystąpiono do kilkudniowego ostrzału miasta. Skutkiem ubocznym tych działań wojennych było zniszczenie wielu zabytkowych budynków oraz pożary trawiące poszczególne ulice. Wystraszone kobiety i dzieci chroniły się w kościołach, zaś mężczyźni zostali zagonieni do zasypywania i naprawy wyrw w murach miejskich po ostrzale artyleryjskim. Po tygodniu krwawego oblężenia miasto wywiesiło białą flagę.

W 1648 r. po podpisaniu pokoju westfalskiego w Osnabrück kończącego wojnę 30-letnią, znaczna część Lwówka Śląskiego znajdowała się stanie kompletnej ruiny, a ponadto część mieszczan wyemigrowała z miasta. Z prężnego ośrodka produkcyjno-handlowego i jednego z bardziej liczących się miast na Dolnym Śląsku Lwówek Śląski zmienił się w prowincjonalny ośrodek jedynie o znaczeniu lokalnym. Długie dekady musiały upłynąć zanim opanowano gwałtowny wzrost przestępczości, zaczęto uprawiać porzucone ziemie i odbudowano domy…

Wydarzenia, które miały miejsce we Lwówku Śląskim podczas wojny trzydziestoletniej wiosną 1631 r. określa się w niemieckiej i polskiej literaturze mianem „Babskiej wojny” (niem. Der Weiberkrieg). Jedną z ciekawszych pozostałości po religijnym buncie odważnych kobiet jest obraz umieszczony w Sali Ławy lwóweckiego ratusza upamiętniający owe wydarzenia[20].

Bitwy nad Bobrem[edytuj]

W roku 1813, w czasie wojen napoleońskich, wojska francuskie stoczyły nad Bobrem w okolicy Lwówka Śląskiego (Płakowice) dwie bitwy. Po stronie Napoleona walczyły wojska polskie. Pierwsza bitwa nad Bobrem 22 sierpnia zakończyła się zwycięstwem Napoleona nad wojskami pruskimi. Jednak już siedem dni później 29 sierpnia miała miejsce druga bitwa nad Bobrem, która przyniosła Francuzom klęskę. Dywizjon generała Puthoda, który nie brał udziału w bitwie nad Kaczawą wycofywał się w kierunku Jeleniej Góry, aby tam przeprawić się na lewy brzeg Bobru. Wezbrana rzeka pozrywała jednak mosty i Francuzi ruszyli w dół rzeki. W Płakowicach chcieli zbudować przeprawę, ale wzburzone wody im to uniemożliwiły. Naciskani przez korpus Langerona Francuzi podjęli próbę przebycia rzeki wpław. Skończyło się to tragicznie. W nurtach Bobru zginęło 2000 żołnierzy w tym generał i pułkownik. Przez rzekę podobno udało przeprawić się jedynie 40 żołnierzom[21]. Przez kilka następnych dni ciała topielców były wyrzucane na brzegi rzeki. Pochowano je w zbiorowej mogile na łące pod Brunowem[22].[2]

Pierwsza bitwa nad Bobrem (21.08.1813)[edytuj]

Pierwsza bitwa nad Bobrem, 21 sierpnia 1813 r. wstępne natarcie wojsk Armii Bobru (Marszałek Macdonald) dowodzonych przez Generała Lauristona[23] zakończyło się taktyczną porażką na skutek silnego ostrzału artylerii Armii Śląskiej dowodzonej przez Gebharda Blüchera zlokalizowanej na wzgórzach w okolicach Płakowic oraz Brunowa. Na skutek tej bitwy ucierpiało też same miasto ostrzeliwane przez wojska pruskie by zmusić Francuzów do ataku przez rzekę Bóbr w miejscu bardziej dogodnym dla obrońców, końcowo wojska Pruskie wycofały się na skutek ataku flankowego w okolicach Wlenia przez brygadę stacjonującą wcześniej w okolicach Lubania i Lubomierza oraz szybki atak w okolicach Brunowa, a także zgodnie z wytycznymi z Trachenbergu. Te okoliczności spowodowały że pomimo przegranej potyczki, Francuzi odnieśli zwycięstwo strategiczne poprzez sforsowanie Bobru[24].

Druga bitwa nad Bobrem (29.08.1813)[edytuj]

Uwięzienie dywizji pod dowództwem generała Jacquesa Pierre Louis Puthoda, koło Płakowic w rozlewisku rzeki Bóbr. Lwówek Śląski, 29 sierpnia 1813 r.

Druga bitwa nad Bobrem (29 sierpnia 1813 roku)[25] miała miejsce na skutek porażki wojsk francuskich w bitwie nad Kaczawą. Brygada dowodzona przez generała Jacquesa Pierre Louis Puthoda wycofująca się w okolice Lwówka Śląskiego, została zaatakowana przez przednią straż Blüchera, poszukując przeprawy przez rozlewisko wezbranego Bobru, otoczona, ostrzelana lekką artylerią w dużej mierze została zmuszona do poddania się do niewoli po ataku na bagnety. Sam Puthoud wraz z grupką żołnierzy i oficerów przeprawił się wpław i uszedł. W bitwie zginęło, utopiło lub poddało się blisko 3000 żołnierzy, z czego blisko 1000 znalazło śmierć w wodach rzeki[24]. Niektóre źródła podają również informacje że w tym czasie w mieście broniły się oddziały francuskie, najprawdopodobniej próbujące przyjść z odsieczą oddziałom Pacthouda, bitwa zakończyła się porażką Francuzów, którym co prawda udało się utrzymać miasto, ale nie mieli wpływu na przebieg działań za rzeką[23].

W pobliżu miało też miejsce mniejsze starcie wojsk generała von Yorck’a a wojskami kontyngentu Wirtembergii, wojska von Yorck’a przeprawiły się przez młyńską odnogę Bobru w wiosce Żerkowice (w pobliżu zakładu wytwarzania oklein), a po spotkaniu silnego oporu w potyczce, wycofały[26].

Często jest mylnie podawane że Napoleon przebywał we Lwówku w tym okresie, co jest skutkiem odezwy do żołnierzy Generała Blüchera[24], oraz przeświadczeniem Generała Langerona że to cała armia Napoleona atakuje, co spowodowało jego przyspieszone wycofanie z okolic Pielgrzymki po napotkaniu przedniej straży wojsk francuskich, pomimo wyraźnych rozkazów że ma wioskę utrzymać. Niewykluczone też że wojska francuskie miały rozkaz informować wroga[26], że to Cesarz osobiście dowodzi aby zdemoralizować przeciwnika lub zmusić do bezładnego wycofania co nie pozwoliłoby Armii Śląska na wzięciu udziału w działaniach w Saksonii (rozkazy Macdonalda były aby unikał bitwy chyba że będzie pewny że jest w stanie ją wygrać – Macdonald dał się więc złapać we własną pułapkę, zaatakował bo był pewien że Armia Śląska jest w słabej dyspozycji na skutek zachowania Langerona który wycofywał się dość bezładnie). Sam Blücher około 24 sierpnia zdał sobie sprawę że Napoleon najprawdopodobniej odmaszerował z jednym z korpusów w kierunku Chojnowa[26], a na skutek sprzeczek z Langeronem i von Yorckiem zdecydował się wydać bitwę w okolicach Jawora (bitwa nad Kaczawą).

W rzeczywistości Cesarz był wtedy w okolicach Zittau, a następnie zebrał swoje oddziały z okolic Lubania i Zgorzelca i ruszył z odsieczą na Drezno[27][28].

Informacje zawarte w odezwie Blüchera były później wielokrotnie powtarzane przez innych autorów.

XIX wiek[edytuj]

Lwówek Śląski, pocztówka z XX w.

Dopiero w drugiej połowie XIX nastąpiło pewne ożywienie gospodarcze. Lwówek uzyskał połączenie kolejowe ze Złotoryją (1884) i Gryfowem Śląskim (1885) oraz znacznie później z Jelenią Górą (1909). W mieście i okolicy zaczęła rozwijać się turystyka wspierana przez aktywne koło Towarzystwa Karkonoskiego (Riesengebirgsverein – RGV), a dzięki kapeli dworskiej, koncertującej w pałacu Hohenzollernów, stał się centrum kulturalnym. Także w tym okresie rozwija się przemysł spożywczy – w mieście powstaje między innymi nowoczesny browar Hohbergów oraz wytwórnia wódek. Następuje dalszy rozkwit lokalnych kamieniołomów, powstaje kopalnia gipsu i anhydrytu.

W okresie międzywojennym nadzieje na bardziej aktywny rozwój nie spełniły się. Wprawdzie liczba ludności wzrosła do ponad 6 tysięcy, ale zmalała liczba zakładów przemysłowych i rzemieślniczych. Procesu degradacji gospodarczej miasta nie zdołał nawet zatrzymać specjalny program pomocy prowincjom wschodnim Rzeszy Niemieckiej wdrożony w 1937 roku. W czasie II wojny światowej pogłębił się zastój gospodarczy miasta, które w 1945 r. zostało zniszczone w 40%.

Lwówek Śląski, został zdobyty przez wojska radzieckie 16 lutego 1945 roku, został na mocy ustaleń konferencji poczdamskiej przekazany Polsce. Dotychczasową ludność miasta wysiedlono do Niemiec. Już w maju 1945 miasto staje się ośrodkiem polskiej administracji powiatowej, funkcję tę pełni do czerwca 1975 roku i ponownie od roku 1999. Ponadto od 1973 roku jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej, obejmującej aktualnie miasto Lwówek Śląski i 28 wsi.

Przynależność miasta do poszczególnych państw i księstw[edytuj]

Lwówek Śląski jako miasto składowe księstw i państw na przestrzeni wieków
Lata Państwo Księstwo
1172 - 1201 Polska Polska POL województwo dolnośląskie COA.svg Księstwo Śląskie, Dzielnica Bolesława I Wysokiego
1201 - 1238 Polska Polska POL województwo dolnośląskie COA.svg Księstwo Śląskie, Dzielnica Henryka I Brodatego
1238 - 1241 Polska Polska POL województwo dolnośląskie COA.svg Księstwo Śląskie, Dzielnica Henryka II Pobożnego
1241 - 1273 Polska Polska POL księstwo legnickie COA.svg Księstwo Legnickie, Dzielnica Bolesława II Rogatki
1273 - 1278 Polska Polska POL księstwo legnickie COA.svg Księstwo Legnickie, Dzielnica Henryka V Brzuchatego
1278 - 1281 Polska Polska POL księstwo jaworskie COA.svg Księstwo Jaworskie, Dzielnica Bolka I Surowego
1281 - 1285[29] Polska Polska POL Lwówek Śląski COA.svg Księstwo Lwóweckie, Dzielnica Bernarda Zwinnego
1285 - 1301 Polska Polska POL księstwo jaworskie COA.svg Księstwo Jaworskie, Dzielnica Bolka I Surowego
13051 - 1312 Polska Polska POL ksiestwo swidnickie COA.svg Księstwo świdnicko-jaworskie, Dzielnica Bernarda Świdnickiego
1312 - 1346[30] Polska Polska POL ksiestwo swidnickie COA.svg Księstwo świdnicko-jaworskie, Dzielnica Henryka I Jaworskiego
1346 - 1368[31] Polska Polska POL ksiestwo swidnickie COA.svg Księstwo świdnicko-jaworskie, Dzielnica Bolka II Małego
1368 - 1392 Brak[32] POL ksiestwo swidnickie COA.svg Księstwo świdnicko-jaworskie, księżna Agnieszka Habsburg[33]
1392 – 1742[34] Czechy Czechy
1742 – 1871[35] Królestwo Prus Prusy
1871 - 1918 III Rzesza Cesarstwo Niemieckie
1918 - 1933 Niemcy Republika Weimarska
1933 – 1945 III Rzesza III Rzesza
od 1945 Polska Polska
1regencję w latach 1301-1305 w księstwie jaworsko-świdnickim objęła matka, wraz z ze swoim bratem margrabią Brandenburgii Hermanem

Ludność[edytuj]

Mury obronne i strażnica
Rok 1329 1543 1740 1784 1797 1816 1825 1840 1861 1871 1885 1905
Liczba ludności[36] ok. 11.000 4.100 1.495 2.397 3.928 3.684 3.552 3.770 4.628 4.798 4.720 5.682
Rok 1920 1941 1945 1950 1960 1970 1978 1988 1999 2000 2006 2016
Liczba ludności 6.319 6.063 6.238 3.411 5.517 6.714 7.776 9.312 9.249 10.045 9.687 8940
  • Wykres liczby ludności miasta Lwówek Śląski na przestrzeni 2 ostatnich stuleci

Piramida wieku mieszkańców Lwówka Śląskiego w 2014 roku[1].
Piramida wieku Lwowek Slaski.png

Lwówek Śląski jest 40. miastem w województwie dolnośląskim, pod względem liczby mieszkańców (na całkowitą liczbę 91 miast). Szczegółowe dane z 30 czerwca 2014 r.[37]

Lwówek Śląski jest 44. miastem w województwie dolnośląskim, pod względem powierzchni (na całkowitą liczbę 91 miast). Szczegółowe dane z 30 czerwca 2014 r.

Lwówek Śląski jest 54. miastem w województwie dolnośląskim, pod względem gęstości zaludnienia (na całkowitą liczbę 91 miast). Szczegółowe dane z 30 czerwca 2014 r.

Środowisko naturalne[edytuj]

Kamienny most na Bobrze
Pogórze Izerskie w okolicach Lwówka Śląskiego
Góra Jaglarz w Płakowicach

Miasto jest położone na Pogórzu Sudeckim na wysokości od 205 do 299 m n.p.m. (wzgórze Skałka), między Wzgórzami Dwóch Dębów na północy, a Górą Szpitalną (265 m n.p.m.) na południu. Miasto leży nad rzeką Bóbr i trzema jej dopływami, które zasilają ją w granicach miasta: Płóczką, Srebrną i Widnicą. Dodatkowo na terenie miasta znajduje się kilka strug. Lwówek Śląski czerpie wodę pitną z obszaru terenów wodonośnych zasilanych wodami podziemnymi. Miasto posiada oczyszczalnię ścieków przy wyjeździe w kierunku Bolesławca. Południowo-wschodnia część miasta graniczy z Parkiem Krajobrazowym Doliny Bobru, w którym znajduje się masyw skalny Szwajcaria Lwówecka.

Fauna[edytuj]

We Lwówku Śląskim zarejestrowano obecność ponad wielu gatunków ptaków, z których większość ma tu swoje miejsca gniazdowania. Podobnie jak w innych miastach polski, najliczniejsze są gołębie. Inne spotykane gatunki to: wróbel, mazurek, czyżyk, gawron, wrona, kawka, sroka, jaskółka, łabędź niemy, kaczka krzyżówka, mewa śmieszka, sikorka, szpak, zięba, sójka, gil, kukułka, dzięciołek, dzięcioł duży, puchacz.

Ponadto na terenie miasta żyją szczury, jeże, lisy, dziki, wiewiórki, sarny, bobry, borsuki.

Klimat[edytuj]

Lwówek Śląski według podziału Gumińskiego należy do podsudeckiej dzielnicy rolniczo-klimatycznej. Według rejonizacji pluwiotermicznej Polski Schmucka położony jest w obrębie podgórskiego regionu klimatycznego. W regionie występują warunki pośrednie pomiędzy klimatem Sudetów a Niziny Śląskiej. Decydujący dla klimatu jest wpływ polarno-morskich mas powietrza znad Oceanu Atlantyckiego. Mniejszy wpływ mają masy powietrza polarno-kontynentalne docierające znad Europy północno-wschodniej. Najcieplejszym miesiącem jest lipiec ze średnią temperaturą 17 °C a najzimniejszym styczeń z temperaturami na poziomie od −2 do −3 °C. Średnie roczne temperatury leżą w granicach od 6 do 8 °C. Opady atmosferyczne wynoszą rocznie, średnio pomiędzy 600 a 900 mm. Maksimum opadów przypada w lipcu (128 mm) i sierpniu (110 mm), minimum w lutym (59 mm), w marcu i listopadzie po 65 mm. Lato i zima mają zbliżoną długość – około 12 tygodni. Śnieg pada zwykle od początku listopada do kwietnia. Potencjalnie śnieg może padać 160-170 dni. Przeciętna liczba dni z tym opadem wynosi 45. Okres wegetacyjny ma długość pomiędzy 180 a 200 dni[38].

Średnia temperatura i opady dla Lwówka Śląskiego
Miesiąc Sty Lut Mar Kwi Maj Cze Lip Sie Wrz Paź Lis Gru Roczna
Rekordy maksymalnej temperatury [°C] 14.5 16.3 20.4 28.4 30.2 34.2 35.9 35.9 28.5 25.1 17.2 13.3 35,9
Średnie temperatury w dzień [°C] 1.3 2.7 7.4 13.3 18.7 21.3 23.4 23.3 18.3 13.0 6.3 2.6 12,6
Średnie dobowe temperatury [°C] -1.3 -0.5 3.2 8.0 13.1 15.9 17.8 17.5 13.2 8.6 3.5 0.2 8,3
Średnie temperatury w nocy [°C] -4.1 -3.6 -0.4 3.0 7.4 10.6 12.4 12.0 8.7 4.8 0.8 -2.4 4,1
Rekordy minimalnej temperatury [°C] -26.3 -23.9 -14.6 -6.9 -2.9 1.3 5.1 3.9 -0.1 -6.0 -13.5 -22.9 -26,3
Opady [mm] 43 36 44 36 53 66 90 75 52 37 44 48 623
Średnia liczba dni z opadami 12 10 11 8 10 12 12 11 10 8 10 12 126
Źródło: Na podstawie 35-lecia 1979-2013[39]

Parki i skwery[edytuj]

 Zobacz też: Szwajcaria Lwówecka.
Parki i skwery
Nazwa Lokalizacja
Park Krajobrazowy Doliny Bobru przy ul. Jaśkiewicza
Park na Bucholcu przy ul. Kombatantów
Park Jordanowski (Miejski) przy ul. Partyzantów
Planty Miejskie wokół murów obronnych, przy al. Wojska Polskiego
Skwer imienia Aleksandra hrabiego Fredry przy ul. Zwycięzców[40]
Skwer imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego przy ul. Sienkiewicza
Skwer imienia Żołnierzy Wyklętych przy ul. Jana Pawła II
Skwer Miast Partnerskich przy ul. Brodatego
Skały Kawalerskie przy ul. Jastrzębiej[41]
Skały Panieńskie przy ul. Polnej
Szwajcaria Lwówecka przy ul. Jaśkiewicza

Zabytki, architektura i urbanistyka[edytuj]

We Lwówku Śląskim mimo zniszczeń wojennych i powojennych dewastacji (75%[42] budynków) zachowała się część budowli w stanie pierwotnym, bądź odrestaurowano je po wojnie. Do wyróżniających się należą: gotycko-renesansowy ratusz w Rynku, XIII-wieczny późnogotycki Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (przy nim kaplica św. Krzyża z 1496 roku), Budynek Caritasu będący dawną siedzibą zakonu Joannitów; Klasztor i Kościół św. Franciszka z Asyżu; neogotycka Kaplica Cmentarna i Cmentarz Komunalny; Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych z początku XX wieku; Baszta Lubańska i Bolesławiecka; zespół budynków Dworca Kolejowego z 1885; gmach Urzędu Miasta i Gminy; Średniowieczne Mury Obronne; Urząd Pocztowy, wieże ciśnień przy ul. Rzecznej; osiedle domków jednorodzinnych przy ulicy Jana Pawła II. Oprócz tego w mieście zachowało się wiele zabytkowych kamienic reprezentujących style historyczne pochodzących z XIX i początków XX wieku, które władze samorządowe starają się w ramach specjalnych programów rewitalizacyjnych sukcesywnie poddawać renowacjom.

Jako jedno z nielicznych miast w Europie Lwówek Śląski ma niemalże w pełni zachowane średniowieczne mury obronne.

Lwówecki ratusz z XIII wieku jest jednym z najstarszych ratuszy w Polsce. Wielokrotnie przebudowywany jest to obecnie zabytek 1-szej klasy[43].

Zabytki wg rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa[edytuj]

Lista zabytków według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa[44]
Miejsce Opis Lokalizacja
Lwówek Śląski
Stare Miasto Stare Miasto w obrębie średniowiecznych murów obronnych w granicach al. Wojska Polskiego
Kościół Wniebowzięcia NMP z około 1300 r., XV w. i XVI wieku ul. Kościelna
Kaplica Świętego Krzyża późnogotycka kaplica św. Krzyża zbudowana w 1496 roku na czas przebudowy kościoła parafialnego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny[45] ul. Kościelna
Kościół św. Franciszka z Asyżu ul.Szkolna 2
Zespół klasztorny franciszkanów w Lwówku Śląskim zespół obiektów franciszkańskich ul.Szkolna 2
Dawna Komandoria Joannitów - ul. Kościelna
Kościół Ewangelicki pozostała jedynie wieża kościoła ewangelickiego zwana Czarną Wieżą ul. Bronisława Malinowskiego
Cmentarz komunalny - al. Wojska Poskiego
Planty Miejskie park miejski ciągnący się wzdłuż średniowiecznych murów obronnych i al. Wojska Polskiego al. Wojska Polskiego
Mury obronne średniowieczne mury obronne al. Wojska Polskiego,

ul. Murarska

Baszta Bramy Lubańskiej wzniesiona w XIII w., miała strzec wjazdu do miasta od strony zachodniej ul. Orzeszkowej
Baszta Bramy Bolesławieckiej wzniesiona w XIII w., miała strzec wjazdu do miasta od strony północnej ul. Bolesława Chrobrego
Ratusz w Lwówku Śląskim  gotycko-renesansowy budynek wzniesiony w latach 1522-1524 pl. Wolności
Dom z 1799 r. - ul. Jakuba Jaśkiewicza 29
Zabytkowy dom - ul. Elizy Orzeszkowej 1
Domy mieszkalne z połowy XVI w., XVIII w. - ul. Szpitalna 1 i 3
kramy miejskie w rynku - Dom Ław Chlebowych i Obuwniczych (z końca XV w., z początku XX w.) - pl. Wolności
Kamienica na placu Wolności - pl. Wolności 7
Domy w Bloku Ratuszowym - pl. Wolności 22-28
Blok Ratuszowy i pierzeje, łącznie 26 domów - pl. Wolności 8, 15-23, 25, 30-37, 55, 60-62, 65-69, 77-80
Domy na Placu Wolności - pl. Wolności 66-69
Miejsce Opis Lokalizacja
Lwówek Śląski (Płakowice)
Pałac Płakowice jedna z największych renesansowych budowli obronnych na Śląsku Płakowice, ul. Pałacowa 4
Wartościowe obiekty, które nie są zabytkami według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa[44]
Miejsce Opis Lokalizacja
Lwówek Śląski
Neorenesansowy Pałac Hohenzollernów obecny Urząd Gminy i Miasta Lwówek Śląski al. Wojska Polskiego 25
Browar Lwówek działający browar przemysłowy produkujący piwo ul.Romualda Traugutta 7
Krzyż Pokutny krzyż pokutny znajdujący się na terenie miasta Lwówek Śląski przy wyjeździe z miasta w stronę Bolesławca
Zbór Betania Kościoła Zielonoświątkowego jedyny zbór zielonoświątkowy w Lwówku Śląskim ul. Stogryna
Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych szkoła powstała z połączenia Liceum Ogólnokształcącego im. Henryka Brodatego i Zespołu Szkół Zawodowych ul. Henryka Brodatego 1
Kamienny Most na Bobrze most na rzece Bóbr w Lwówku Śląskim ul. kpt. Stanisława Betleja
Szwajcaria Lwówecka zgrupowanie piaskowcowych form skalnych, znajdujące się na terenie Parku Krajobrazowego Doliny Bobru ul. Jaśkiewicza

Atrakcje turystyczne Lwówka Śląskiego[edytuj]

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lwówku Śląskim[edytuj]

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Kościół zbudowany ok. 1300 roku przez Joannitów, w miejscu stojącego tu już w XII wieku kościoła drewnianego. Murowany z kamienia ciosowego, z masywną fasadą zwieńczoną dwoma wieżami rozdzielonymi portalem z czerwonego piaskowca z ok. 1300 roku. We wnętrzu kościoła wiele cennych elementów wyposażenia min.; w przedsionku lewego wejścia do kościoła, najstarszy na Śląsku drewniany krzyż z 1410 roku ; obraz „Koronacja Matki Boskiej” z 1771 roku ; kamienna renesansowa chrzcielnica z 1560 roku ; 40-głosowe organy z XVIII wieku ; drewniana ambona ; trzy kamienne ołtarze ; ołtarz Matki Boskiej Ostrobramskiej ; oraz konfesjonały.

Kościół Ewangelicki[edytuj]

Wieża po nieistniejącym kościele ewangelickim

Kościół Ewangelicki z poł. XVIII w., XIX w., obecnie istnieje tylko wieża. Wieża z 1846 r. jest jedyną pozostałością po nieistniejącym już kościele.

Wieża z 1846 r. jest jedyną pozostałością po nieistniejącym już kościele.

Kaplica Świętego Krzyża[edytuj]

Późnogotycka Kaplica św. Krzyża zbudowana w 1496 roku na czas przebudowy kościoła parafialnego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Postawiono ją na miejscu ówczesnej kaplicy cmentarnej pw. Św. Szczepana i Wawrzyńca. Do czasu wybudowania kościoła w kaplicy odbywały się msze. W 1682 roku została odbudowana po wcześniejszym zniszczeniu i zwrócona fundatorowi, którego w niej później pochowano. Po spaleniu podczas wielkiego pożaru miasta w 1752 roku kaplica została ponownie odbudowana w 1755 roku. Trzyosiowe wnętrze budowli pokrywa sklepienie sieciowe z 1496 roku (data na zworniku), wsparte na wspornikach wyciętych w części na kształt ludzkich głów. Całość jest nakryta czterospadowym dachem zwieńczonym barokową sygnaturką z małym dzwonem. Z czasu budowy kaplicy pochodzi też znajdujący się na północnej ścianie niewielki gotycki portal ostrołukowy. Okna kaplicy rozszerzają się na zewnątrz. Część z nich ma zachowane maswerki. Na wyposażenie wewnętrzne składają się klasycystyczny, drewniany ołtarz z trzeciego kwartału XVIII wieku z obrazem Ukrzyżowania, dwa rokokowe epitafia z XVIII wieku i płyta nagrobna z ok. 1500 roku[46].

Kościół św. Franciszka z Asyżu

Kościół św. Franciszka z Asyżu[edytuj]

Kościół budowany w latach 1264-1320, pierwotnie jednonawowy. W XV wieku dobudowano nawę południową, a następnie północną. W 1810 roku po kasacie zakonu, zespół klasztorny przeszedł we władanie państwa pruskiego. Od XIX wieku często zmieniali się włodarze zespołu klasztornego. W latach 1873-1875 budynek klasztorny przebudowano i nadano mu obecny wygląd. W latach 1905-1945 w murach kościelnych mieściło się Muzeum Historyczne Powiatu Lwóweckiego. Po wojnie w budynku siedzibę miała straż pożarna, a potem urządzono magazyn materiałów budowlanych i składnicę maszyn rolniczych.

Zespół klasztorny franciszkanów w Lwówku Śląskim[edytuj]

Zespół Klasztorny z XIII-XIV w.

Dawna Komandoria Joannitów[edytuj]

Dawna Komandoria Joannitów

Barokowa komandoria joannitów zbudowana została w 1728 r. przez miejscowego komtura zakonu hr. Jana Józefa von Götzen na miejscu poprzedniej renesansowej komandorii. Świadczy o tym piękny barokowy portal z kartuszem herbowym z 1728 r. Budynek komandorii został przebudowany w 1752 r. oraz w 1782 r., kiedy otrzymał obecny wygląd. Potwierdza to znajdujący się nad oknem I piętra kartusz herbowy hrabiego Józefa Wenegerskiego, składający się z herbu, krzyża i orderu joannitów. Od momentu powstania, aż do kasaty tego zakonu rycerskiego w r. 1810, budowla znajdowała się w posiadaniu joannitów. Po sprzedaży majątku joanitów przez komisarza pruskiego, włascicielem byłej komandorii stał się żydowski kupiec – Dawid Meier Löwenberg. W budynku przebywały znakomite osobistości, m.in. 23 maja 1813 r. kwaterował car Rosji Aleksander I. Przebywali w nim również generałowie i oficerowie sztabowi wojsk napoleońskich. Od 1860 r. w obiekcie mieścił się szpital w którym pracowały siostry Boromeuszki z Trzebnicy. Następnie od początku XX wieku do 1945 r. mieściło się w nim przedszkole katolickie. Po wojnie budynek wykorzystywała parafia, m.in. odbywały się w nim lekcje religii. Obecnie w dawnej komandorii znajduje się Ośrodek Kolonijno-Szkoleniowy „Caritas”.

Cmentarz komunalny[edytuj]

Mauzoleum Hohbergów na cmentarzu komunalnym

Cmentarz komunalny znajduje się przy ul. Wojska Polskiego, po południowej stronie miasta, poniżej Szpitalnej Góry (256 m n.p.m.). Założono go w XV wieku, kiedy zabrakło miejsc do pochówku na cmentarzach przykościelnych. W I połowie XVI w. wzniesiono na nim kościół cmentarny św. Mikołaja, który wielokrotnie niszczony podczas wojen i odbudowywany, ostatecznie został zniszczony przez żołnierzy szwedzkich w czasie wojny trzydziestoletniej. Dopiero w XIX w. pobudowano neogotycką kaplicę cmentarną, do dzisiaj użytkowaną. Główne wejście na cmentarz prowadzi od ul. Wojska Polskiego przez kamienny mostek nad rzeką Płóczką, lewym dopływem Bobru. Na bramie cmentarza i ścianach kaplicy cmentarnej znajdują się epitafia z XVII i XVIII w.; część z nich przeniesiono z kościoła franciszkańskiego. Dużo starych grobowców zachowało się na starym południowym i zachodnim murze cmentarza. Są tu epitafia z XVII i XVIII w., ale także groby poległych w czasie I wojny światowej oraz zmarłych w latach 30-tych XX w. Najbardziej okazałym grobowcem jest mogiła rodu Hohberg, która znajduje się w centralnej części cmentarza. Wykonana jest w formie okrągłej otwartej kaplicy wspartej na doryckich kolumnach z napisem przed wejściem „Familie Hohberg”. Pochowani są w niej byli właściciele lwóweckiego browaru, m.in. Julius Hohberg (1839-1907), który nabył browar miejski w 1861 r., a w latach 1882-1892 zbudował nowy duży zakład, Edward Hohberg (1872-1935), Paweł Hohberg (1873-1940). Po wielu mogiłach zaginął ślad. Nie zachowały się groby wybitnych postaci pochodzących ze Lwówka, np. Moritza Hanemanna (1808-1875) – pierwszego muzyka kapeli królewskiej oraz Hansa Pfuhla (1846-1914) – wybitnego artysty rzeźbiarza, autora wielu monumentalnych kompozycji rzeźbiarskich, m.in. w Berlinie, Atenach, Poznaniu. W niewielkiej odległości od kaplicy cmentarnej znajduje się pomnik osadników wojskowych z dwoma mieczami i napisem „W hołdzie osadnikom wojskowym, kombatantom II wojny światowej w roku 40-lecia PRL 19 maja 1984 – Społeczeństwo miasta i gminy Lwówka Śl.”

Planty Miejskie[edytuj]

Planty Miejskie

Lwówek Śląski to jedno z najstarszych miast Dolnego Śląska. W średniowieczu należał do najlepiej rozwijających się ośrodków miejskich. Jego założenie urbanistyczne w drugiej połowie XIII wieku otoczyły kamienne obwarowania. W XV stuleciu poprzedził je drugi ciąg murów. Pomiędzy nimi znajdowała się fosa. Obwarowania straciły na znaczeniu w XVIII wieku. W następnym stuleciu rozpoczęto sukcesywną ich rozbiórkę. W drugiej połowie XIX wieku zasypano fosę. Władze miejskie podjęły wówczas decyzję o przekazaniu tego terenu pod ciąg spacerowy. W 1870 r. wzdłuż wewnętrznego muru obronnego oddano do użytku miejskie planty. Teren zasypanej w większości fosy obsadzono drzewami i krzewami, wytyczono ścieżki i ustawiono ławki. Mieszkańcy zyskali doskonałe miejsce do spacerów i wypoczynku. Zieleń doskonale uzupełniła pozostawione elementy obwarowań, które w pierwszej połowie XX wieku odnowiono i poddano częściowej rekonstrukcji. Planty i dziś stanowią ozdobę Lwówka Śląskiego. 22 czerwca 1995 r. podjęto decyzję o objęciu plant ochroną konserwatorską.

Mury obronne[edytuj]

Fragment murów obronnych

Lwóweckie mury obronne składają się z dwóch pierścieni otaczających miasto i zachowały się niemal w całości. Należą one do najciekawszych na Dolnym Śląsku. Najciekawsze zachowane odcinki murów przy wieżach bramnych – Bolesławieckiej i Lubańskiej.

Baszta Lubańska[edytuj]

Baszta Lubańska

Zbudowana w XIII wieku jako jedna z trzech wież broniących bram miejskich. Wielokrotnie przebudowywana. XVI-wieczne błędy konstrukcyjne sprawiły, że w 1616 r. runęła. Remont wieży przerwała wojna trzydziestoletnia, więc dopiero w 1661 r. osadzono na niej barokowy hełm. W 1752 r. wieżę strawił pożar, podobnie jak większą część miasta. Po 32 latach odbudowy uzyskała swój stan podobny do dzisiejszego. W 1809 r. w wieżę uderzył piorun, oszczędzając budowlę, zniszczył jedynie barokowy hełm, który szybko odrestaurowano. Około 1935 r. dokonano kompleksowej, lecz niezbyt wiernej rekonstrukcji wieży i przybramnego odcinka murów, odtwarzając średniowieczny pomost i kryty ganek straży. Podczas II wojny światowej przechowywano w wieży zbiory biblioteki wrocławskiej. Po wojnie zabytkiem opiekowali się harcerze, a po remoncie z lat 1966-1977 utworzono tu Izbę Pamięci. Obecnie wieża znajduje się pod opieką lwóweckiego Oddziału PTTK.

Baszta Bolesławiecka[edytuj]

Baszta Bolesławiecka

Wieża Bramy Bolesławieckiej, mniejsza od Lubańskiej, powstała w XIII wieku, przebudowana w wieku XVI. Swoją górną część straciła podczas wojny 1641 r. Po odbudowaniu urządzono tu więzienie z izbą tortur i lochem głodowym. Strawiona przez pożar w 1752 roku, straciła barokowy chełm i odtąd popadała w ruinę. W 1905 wykuto w przyziemiu wieży dolne wejście, natomiast loch głodowy wykorzystywano do przechowywania lodu. Prace mające na celu odbudowę wieży prowadzono w latach 1959-1960, wówczas wieża została przykryta płaskim dachem. Ponowna konserwacja dokonana przez Powiatowy Ośrodek Sportu, Turystyki i Wypoczynku miała miejsce w latach 1971-1972, prowadzono prace adaptacyjne do celów użytkowych i turystycznych. Nowy (obecny) hełm przykrył wieżę w 1986 roku.

Ratusz w Lwówku Śląskim[edytuj]

Ratusz z XIII wieku, jeden z najstarszych w Polsce – widok od północnego zachodu
Sień w ratuszu

Ratusz pierwotny wzniesiono w połowie XIII w., co potwierdzają wzmianki z wieku następnego.

Najstarsze partie budowli obecnej pochodzą z ok. 1480 r. obok wieży dostawionej do nich w latach 1500-1504. Obecną formę otrzymał ratusz po przebudowie w latach 1522-1524, projektowanej niewątpliwie przez Wendela Roskopfa przy współpracy monognamisty T.L., a obejmującej dekoracyjne sklepienia parteru, oraz po dalszych pracach przy elewacjach rozpoczętych ok. 1546 r. Ostatnia przebudowa z lat 1902-1905 powiększyła obiekt o handlowe podcienia w parterze i nową klatkę schodową od północy. Częściowo spalony w 1945 r., został odbudowany w latach 1955-1958. Obecnie jest to budynek murowany na rzucie prostokąta, dwukondygnacjowy, dwutraktowy, z wieżą od zachodu. Fasady wschodnia i zachodnia ujęte są w pary szczytów o geometrycznych podziałach wewnętrznych. Fasadę południową akcentuje portal i szereg zdwojonych okien prostokątnych o ozdobnych obramieniach z kanclowanych pilastrów o roślinnej i maszkaronowej dekoracji. We wnętrzach szereg sal nakrytych skomplikowanymi w rysunku żeber sklepieniami sieciowymi oraz obszerna sień z centralnym filarem. Zgromadzono tu w pocz. XX w. szereg płyt nagrobnych z dawnego klasztoru franciszkańskiego z najciekawszą z nich – płytą księcia Henryka jaworskiego i jego żony Agnieszki, pochodzącą z ok. 1350 r. Pierwszym budynkiem pełniącym funkcję ratusza miejskiego był piętrowy Dom Kupców, wzniesiony na placu targowym w połowie XIII wieku, za czasów panowania Bolesława Rogatki. Ostatni wielki remont z przebudową dokonano w latach 1902-1905, pod okiem Hansa Poelziga. Wtedy też stworzono reprezentacyjną siedzibę burmistrza – obecnie Sala Ślubów oraz zamontowano wewnątrz wszystkie płyty epitafijne, przeniesione z klasztoru franciszkanów. Na trzecim co do wielkości rynku w Polsce, stoi gotycko-renesansowy ratusz lwówecki. Jest to budowla dwukondygnacyjna, na rzucie wydłużonego czworoboku, nakryta wysokim dachem dwuspadowym. Do elewacji zachodniej dostawiona jest kamienna wieża, o podstawie kwadratowej z galerią, z której wyłania się część walcowa z czterema zegarami, a wyżej część ośmioboczna z małymi otworami okiennymi, zwieńczona hełmem z prześwitem. W rozczłonkowanej bryle można dostrzec najstarszą cześć budowli – fragmenty dawnego Domu Kupców, z połowy XIII wieku. Jest to zachodnia cześć ratusza, przylegająca do wieży, z łukowymi oknami. Na północnej ścianie tego budynku, w płytkiej wnęce, zamontowano rzeźbę XVI wiecznego lwa, z łacińskim napisem: „który tłumaczy się: „sprawiedliwy jak lew”. Do Domu Kupców przylega budynek Ławy Sądowej. Jego szczyt widoczny jest tylko w połowie, gdyż drugą, południową stronę fasady, zasłoniła wieża, dostawiona później. Renesansowa elewacja południowa jest najefektowniejszą elewacją lwóweckiego ratusza. Ciekawe obramienia okienne, wzorowane na dojrzałym rzymskim renesansie, są czymś tak wyjątkowym na Śląsku, co każe przypuszczać, że twórcami tej kamieniarki musiał być zapewne jakiś mistrz włoski. Do dziś robią wrażenie podwójne renesansowe okna parteru. To właśnie południowy portal z bogatym obramieniem, od XVI wieku był głównym wejściem do ratusza. Główne wejście od strony południowej wiedzie przez renesansowy, efektowny portal do obszernej sieni, która była węzłowym miejscem ruchu wewnętrznego. Stąd można było wejść do winiarni w piwnicach, do Mieszczańskiej Sali Obrad lub schodami na piętro, do Ławy Sądowej i Sali Rajców. W sieni znajdują się dwie prostokątne, kamienne płyty nagrobne członków rodu rycerskiego – Talkenbergów. Obie płyty pochodzą z franciszkańskiego kościoła klasztornego. Nad schodami do piwnicy, średniowiecznej winiarni, znajdują się dwie kamienne rzeźby. Jedna z nich przedstawia męską postać z cyrklem w dłoniach i monogramem T.L. Co może symbolizować domniemanego budowniczego, ostatnio zidentyfikowanego, jako Tomas Lindener. Druga rzeźba przedstawia parę młodych w objęciach, ze splecionymi dłońmi. Z lewej strony sieni znajduje się wejście do Mieszczańskiej Sali Obrad. Było to największe pomieszczenie budynku, a jego główną ozdobą pozostało dziś sklepienie sieciowe Schody z sieni wiodą na pierwsze piętro, gdzie znajdują się następne trzy płyty epitafijne. Najefektowniejszą salą pierwszego pietra jest Sala Ślubów, wyłożona ciemnym drewnem, z drewnianym pseudosklepieniem. W rogach sali stoją cztery ozdobne filary, do których przylegają metalowe, ornamentowe kraty podtrzymujące spływy łuków sklepienia. Wnętrze ozdobione jest wieloma snycerskimi detalami oraz interesującymi neogotyckimi witrażami. Z Salą Ślubów sąsiadują pomieszczenia obecnie wykorzystywane jak Biblioteka Miejska. Na zachodniej stronie korytarza, od strony południowej, znajduje się pomieszczenie Ławy Sądowej. Na ścianie wschodniej zachowało się malowidło z uskrzydlonymi, kobiecymi alegoriami. Z ławy Sądowej przechodzi się do sali tortur i usytuowanego w najniższej kondygnacji wieży lochu więziennego. Naprzeciwko Ławy Sądowej znajdują się dwa pomieszczenia, w których eksponuje się dziś zbiory tworzonego muzeum lwóweckiego, którym zarządza obecnie Lwówecki Ośrodek Kultury[47][48].

Codziennie w południe we lwóweckim rynku wybrzmiewa melodia hejnału lwóweckiego granego z wieży ratusza.

Neorenesansowy Pałac Hohenzollernów[edytuj]

Pałac Hohenzollernów - obecny Urząd Miasta i Gminy Lwówek Śląski

Pałac z drugiej poł. XIX w., siedziba władz miejskich i powiatowych. W latach 50. XIX stulecia Lwówek Śląski stał się prawdziwą potęgą na koncertowej mapie Śląska, a nawet Europy. Wszystko za sprawą wielkich miłośników muzyki, księcia Konstantyna von Hohenzollern-Hechingen (chrześniaka samego Napoleona Bonaparte), oraz jego żony Amalii. W 1851 r. pochodzący z Wirtembergii książę osiadł w odziedziczonym po matce pałacu w niedalekiej Skale, sprowadzając ze sobą własną orkiestrę symfoniczną. Po przeprowadzce, zgodnie z obowiązującą wśród ówczesnej arystokracji modą, zapragnął wybudować rezydencję zimową. Tak doszło do powstania we Lwówku Śląskim klasycystycznego pałacu, którego głównym, reprezentacyjnym pomieszczeniem była sala koncertowa. Z występami gościli w niej jedni z największych kompozytorów tamtej epoki: Liszt, Wagner i Berlioz. Na koncertach obowiązywały eleganckie stroje: panie pojawiały się w kosztownych sukniach, panowie we frakach. Czasami książę po powrocie do Skały chciał jeszcze posłuchać kwartetu smyczkowego. Zespół dowożono wówczas specjalnym powozem zwanym „harfą”. Obecnie w pałacu mieści się siedziba władz gminnych i powiatowych, więc sala koncertowa zamiast melomanom służy urzędnikom jako miejsce obrad, a jedynym śladem po Hohenzollernach jest umieszczony nad wejściem kartusz herbowy księcia, trzymany przez stojące po bokach psy.

Basteja Archonattiego[edytuj]

Basteja Archonattiego

Basteja Archonattiego w Lwówku Śląskim to dawny element średniowiecznych fortyfikacji miejskich. W XVI wieku została przebudowana i dostosowana do ówczesnych wymogów wojennych.

Basteja do dziś posiada otwory strzelnicze dostosowane do broni palnej i armat[49].

Browar Lwówek[edytuj]

Tradycje warzenia piwa w Lwówku Śląskim sięgają co najmniej roku 1209, kiedy to Henryk Brodaty nadał miastu przywilej „mili piwnej”. Oprócz mieszczan korzystał z niego także miejscowy zakon joannitów. Ich wyrób nie cieszył się jednak najlepszą opinią – aż do dnia, gdy po mieście rozeszła się wieść, że dotychczasowy cienkusz nabrał nieoczekiwanie znakomitego smaku. Podobno w kadzi utopił się jeden z mnichów. Czy później korzystano z tej przypadkowo odkrytej „receptury”, nie wiadomo. Lwóweckie tradycje piwowarskie podtrzymuje do dziś browar wybudowany pod koniec XIX wieku przez Juliusa Hohberga na dawnych terenach zamkowych. W 1999 r. podupadającą firmę przejął niemiecki przedsiębiorca, który zmodernizował zakład, zachowując tradycyjne metody produkcji z wykorzystaniem oryginalnych przedwojennych kadzi i otwartych basenów fermentacyjnych. Na efekty nie trzeba było długo czekać – w ciągu następnych lat piwo ze Lwówka zdobyło uznanie największych smakoszy, potwierdzone licznymi nagrodami. Niestety poza regionem trudno je dostać, dlatego warto odwiedzić działający przy browarze sklep firmowy, w którym można nabyć także pamiątkowe kufle i inne piwne gadżety. Dla grup zorganizowanych istnieje możliwość zwiedzenia zakładu.

Krzyż Pokutny[edytuj]

Krzyż Pokutny

Krzyż Pokutny znajduje się przy wjeździe do miasta od strony Rakowic Wielkich.

Zbór Betania Kościoła Zielonoświątkowego[edytuj]

Murowana budowla z końca XIX w., z ryzalitem i trójkątnym szczytem. Ma ostrołukowy portal i okna w opaskach[36].

Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych[edytuj]

Budynek obecnego Zespołu Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych został wzniesiony w latach 1912–1913 według planów architekta miejskiego Möllera. W budynku mieściły się ewangelicka szkoła i szkoła średnia dla dziewcząt. Budowla była tak rozplanowana, że wszystkie klasy miały okna od strony wschodniej, skierowane na znajdujący się obok cmentarz. Na dachu była platforma do obserwacji nieba. Na południowej fasadzie znajduje się duży zegar słoneczny ze znakami Zodiaku. Nad jednym z dwóch wejść do szkoły są rzeźby ze scenami z niemieckich bajek: Szczęśliwy Jaś, Stoliczku nakryj się, Siedmiu zuchów ze Szwabii. Po wojnie w niezniszczonym budynku uruchomiono w 1946 r. Szkołę Podstawową i Liceum Ogólnokształcące, tzw. „11-latkę”, której dyrektorem w latach 1948-1972 był Stanisław Brutkowski. W roku 1960 Szkoła Podstawowa została przeniesiona do innego budynku a Liceum Ogólnokształcące otrzymało imię Henryka Brodatego. W ostatnich latach nastąpiło połączenie pod jednym kierownictwem Liceum Ogólnokształcącego z Zespołem Szkół Zawodowych. Przy głównym wejściu znajdują się dwie tablice pamiątkowe odsłonięte z okazji 50-lecia i 60. rocznicy powstania Liceum.

Kamienny most na Bobrze[edytuj]

Most z 1558 roku.

Szwajcaria Lwówecka[edytuj]

Masyw Skalny „Szwajcaria Lwówecka”
 Zobacz też: Szwajcaria Lwówecka.

Skałki „Szwajcaria Lwówecka” to zgrupowanie piaskowcowych form skalnych, największe poza Górami Stołowymi w całych Sudetach. Ciąg baszt i murów skalnych na długości ok. 200 m. wznosi się nad głęboko wciętą doliną potoku Srebrna /lewostronny dopływ Bobru/. W północnej ścianie skalnej o łącznej wysokości do 20 m. znajdują się cztery wolnostojące baszty skalne oraz szereg ambon, półek skalnych, szczelin i jaskiń szczelinowych. „Szwajcaria Lwówecka” od wielu dziesięcioleci była zapleczem rekreacyjnym dla mieszkańców Lwówka Śląskiego i turystów. Skałki te są udostępnione schodami i ścieżkami. W ich zasięgu są szlaki turystyczne, znajdują się tam również punkty widokowe pozwalające podziwiać piękno Ziemi Lwóweckiej. Skałki „Szwajcaria Lwówecka” ze względu na swoje walory przyrodnicze i geomorfologiczne – przed II wojną światową były uznane jako państwowy rezerwat przyrody, jednakże w okresie powojennym ochrona rezerwatowa nie była kontynuowana. „Szwajcaria Lwówecka” znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Doliny Bobru.

Inne[edytuj]

Pomniki[50][edytuj]

Pomnik Napoleona Bonaparte
Pomnik Poległych w I Wojnie Światowej
Pomnik Poległym za Wolność i Niepodległość

Lista pomników i miejsc pamięci narodowych we Lwówku Śląskim:

  • Lapidarium Kamienne na Plantach Miejskich przy ul. Szkolnej;
  • Krzyż Pokutny przy ul. Przyjaciół Żołnierza;
  • Pomnik Honorowych Dawców Krwi z 2003 przy ul. PCK;
  • Pomnik Napoleona Bonaparte z 2008 w Górnym Rynku;
  • Pomnik Kombatantów na Wzgórzu Kombatantów przy ul. Kombatantów;
  • Pomnik Pamięci Ofiar Zbrodni OUN-UPA w Korościatynie i na Kresach Wschodnich na Cmentarzu Komunalnym;
  • Pomnik Poległych w I Wojnie Światowej na Plantach Miejskich przy ul. Zamkowej;
  • Pomnik Poległym Za Wolność I Niepodległość Ojczyzny na Plantach Miejskich przy ul. Sienkiewicza;
  • Pomnik św. Floriana przy ul. Sikorskiego;
  • Pomnik św. Jana Nepomucena przy południowej ścianie Kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny;
  • Pomnik św. Jana Pawła II z 2014 na pl. papieskim św. Jana Pawła II;
  • Pomnik Żołnierzy Wyklętych na skwerze Żołnierzy Wyklętych;
  • Pręgierz w sali mieszczańskiej ratusza;
  • Tablica Pamiątkowa 750-lecia Praw Miejskich z 1967 wmurowana w południową ścianę ratusza;
  • Tablica Pamiątkowa 790-lecia Miasta z 2007 przy skrzyżowaniu ul. Gryfowskiej i al. Wojska Polskiego;
  • Tablica Pamiątkowa Fundatorom Mostu wmurowana w kamienny most na Bobrze na ul. Betleja;
  • Tablica Pamiątkowa Ku Pamięci Sierot z Korei przebywających w Płakowicach w latach 60-tych XX wieku wmurowana w budynek Szkoły Podstawowej nr 3 Płakowice ul. Pałacowa;
  • W Hołdzie Osadnikom Wojskowym Kombatantom II Wojny Światowej na Cmentarzu Komunalnym.

Fontanny[edytuj]

Fontanna z Sową

Na płycie lwóweckiego rynku, oprócz zabytkowego ratusza i kilku kamienic, zachowały się trzy fontanny, które stanowią dziś ciekawą atrakcję turystyczną miasta.

Lista fontann we Lwówku Śląskim:

  • Fontanna Sukienników (Dolny Rynek)

Najstarszą z fontann jest fontanna sukienników, która jest również największą z wszystkich fontann. Wcześniej w miejscu tym stała studnia miejska, którą w XVIII wieku przerobiono na fontannę. Przebudowy dokonał niemiecki architekt Paul Schulz z Wrocławia. W dwudziestoleciu międzywojennym w fontannie umieszczono pomnik Sukienników, od którego pochodzi nazwa tejże fontanny.

  • Fontanna z Lwem (Górny Rynek);

Fontanna z lwem znajduje się w zachodniej części rynku. Swoją nazwę zawdzięcza figurze lwa, która jest jej zwieńczeniem. Powstała w XVIII wieku w miejscu studni, gdzie wzniesiono betonowy murek z głową delfina. W centralnym miejscu wzniesiono toskańską kolumnę z rzeźby lwa trzymającą herb miasta z wyrytym na cokole 1711 rokiem. Figurę lwa na początku XXI wieku zdemontowano i zastąpiono kopią. Oryginał mieści się w budynku ratusza.

  • Fontanna z Sową (na południowej ścianie ratusza);

Najmniejszą i najmłodszą fontanną jest fontanna z sową, mieszcząca się w narożniku ratusza. Powstała w czasie prac renowacyjnych, które przeprowadzono w pierwszej połowie XX wieku. Jest to fontanna przykryta owalnym daszkiem, u podłoża zamieszczono niski murek, który otacza miskę fontanny. Na szczycie fontanny zamontowano rzeźbę sowy, która w pewnym stopniu odzwierciedla nazwę i kształt fontanny.

  • Fontanna przy ul. Szkolnej;
  • Fontanna na wschodniej ścianie Zespołu Szkół (ul. Brodatego 1).

Nieistniejące fontanny[edytuj]

  • Fontanna na placu Zespołu Szkół Ogólnokształcących i zawodowych (na terenie dzisiejszego boiska);
  • Fontanna na Skwerze Żołnierzy Wyklętych (przed budynkiem byłego aresztu śledczego).

Kamienice[edytuj]

Agatowa Kamienica i Budynek Ław Szewskich i Chlebowych
Z prawej – Kamienica z Końską Głową

W bloku śródrynkowym znajdują się renesansowe domy. Między kamienicami, a ratuszem przebiega wąska uliczka.

Zabytkowe kamienice w Rynku:

Ponadto na terenie miasta w obrębie murów obronnych zachowały się m.in.:

  • Dom Johannes’a Titz’a[52] przy ul. Krawczyńskiego 6;
  • Kamienice przy ul. Kościelnej;
  • Kamienice przy ul. Malinowskiego;
  • Kamienice przy ul. Orzeszkowej;
  • Kamienice przy ul. Sienkiewicza;
  • Kamienice przy ul. Szpitalnej;
  • Kamienice przy ul. Traugutta.

Atrakcje Turystyczne w dzielnicy Lwówka Śląskiego – Płakowicach[edytuj]

Pałac Płakowice[edytuj]

 Zobacz też: Pałac Płakowice.
Pałac w Płakowicach
Pałac w Płakowicach – dzielnicy Lwówka Śląskiego
Dziedziniec Pałacu w Płakowicach
Portal Pałacu w Płakowicach

Na skraju Lwówka Śląskiego w malowniczej dolinie rzeki Bóbr znajduje się wyjątkowa rezydencja. Wzniesiona w połowie XVI w. należy obecnie do grupy największych i najpiękniejszych budowli rycerskich na Dolnym Śląsku. Renesansowa siedziba jest również doskonałym przykładem szczytowego rozwoju murowanych dworów szlacheckich tego okresu. Początki średniowiecznej osady zwanej Płakowicami sięgają końca XII w., kiedy to w okolicy pojawili się liczni koloniści poszukujący złotonośnego piasku. Po założeniu wsi (1217) obok mostu na rzece Bóbr postawiono drewnianą komorę celną. Jej zadaniem było pobieranie opłat od kupców przyjeżdżających do Lwówka Śl., a zarazem podróżujących po wielkim szlaku handlowym – „Drodze Królewskiej” (Via Regia) z Rusi na zachód Europy. Wieś początkowo stanowiła własność książęcą. Sytuacja ta zmieniła się w XIV stuleciu, kiedy książę jaworski Henryk podarował ją dla zasłużonego rodu von Raussendorf. Mieszczańsko-rycerska rodzina była wówczas najbogatszą i najbardziej wykształconą w okolicy. Przedstawiciele tego rodu pełnili funkcje sędziów nadwornych, kanoników wrocławskich i legnickich oraz wójtów i burgrabiów lwóweckich. Najprawdopodobniej w miejscu dawnej komory celnej nowi dziedzice wznieśli w XIV w. gotycki dwór obronny. Dotychczas we wszystkich opracowaniach początki istnienia drugiej płakowickiej rezydencji przesuwano na połowę XVI stulecia. Zupełnie niesłusznie, albowiem z 1480 r. zachował się dokument podający, że w tym czasie we wsi stały dwa dwory, do których doprowadzono ciek wodny w celu utworzenia fosy. Ostatnim właścicielem jednej z gotyckich siedzib był rycerz Gunczel, który chciał ułatwić sobie pośmiertną drogę do nieba, opłacając w lwóweckim kościele franciszkańskim dwie msze w tygodniu (1482). Jego córka wyszła za mąż za Krzysztofa von Talkenberga, starostę głogowskiego (1480), a później radcę królewskiego i starostę Królestwa Czech (1490). Pod koniec życia Gunczel von Raussendorf nakazał sporządzić testament, w którym wszelkie dobra przekazał swemu wnukowi, Rumpoldowi von Talkenberg. Nowy dziedzic postanowił rozebrać skromny dwór odziedziczony po dziadku i wznieść okazałą rezydencję. W tym celu ok. 1550 r. pozyskał wybitnego architekta Franciszka Parra, który poprowadził prace budowlane. Mimo iż korpus budynku ukończono kilka lat później (1558), prace wykończeniowe trwały jeszcze do 1563 r. Z zewnątrz do dziś widać, jak bardzo dwór odwoływał się do najlepszych wzorców bazujących na książęcym zamku w Brzegu. Dzięki dobremu stanowi zachowania obiektu można sobie wyobrazić, co widzieli pierwsi goście przybywający na zaproszenie właścicieli. Powstałe trzy trójkondygnacyjne skrzydła wyposażono w charakterystyczne kwadratowe alkierze basztowe, otoczone fosą i wysokim murem obwodowym. Najbardziej ozdobiona została frontowa fasada budynku bramnego. Cała została pokryta bogatymi dekoracjami rzeźbiarskimi. Po przejściu po moście nad fosą i zbliżeniu się do wyjątkowo pięknym portalem uwagę przykuwały: liczne płaskorzeźby, inskrypcje, osiem kartuszy herbowych i dwa medaliony portretowe; pierwszy z głową rycerza Rumpolda w antycznym hełmie, a drugi z wizerunkiem jego żony w czepku z brokatu. Powyżej umieszczono dwie wstęgi. Pierwsza zawierała informację o fundatorze dworu, zaś druga miała religijne przesłanie. Kierując się dalej, goście wchodzili na niewielki dziedziniec, na którym ponoć właściciele mieli demonstrować swe rycerskie umiejętności. Podczas pokazów walk bronią obusieczną lub obuchową tłum gapiów usadawiał się pod otaczającymi dziedziniec ozdobnymi krużgankami podtrzymywanymi przez zdobione roślinną dekoracją jońskie kolumny, połączone szerokimi i półkolistymi archiwoltami. Pozostali udawali się na piętro, gdzie były trzy ganki z balustradami wzorowanymi sztuką włoskiego renesansu zamknięte murem kurtynowym z ozdobna balustradą. Pierwotnie dziedziniec był otwarty w kierunku wschodnim i ograniczony fosą, dopiero z czasem zamknięto go istniejącym do dzisiaj murem kurtynowym z ozdobną balustradą. Zewnętrzne piękno biło niemal z każdego miejsca. Wystarczyło zerknąć na zdobienia obramień okien i drzwi, wyposażone w rzadko spotykany na Śląsku rysunek wieńca laurowego, podobny do występującego na książęcym zamku w Brzegu. Uwagę przykuwały również balustrady ganku oraz położony na piętrze głównego skrzydła reliefowo dekorowany portal. Na koniec goście udawali się na spoczynek, gdzie czekała ich kolejna niespodzianka. Bogato wyposażone komnaty z zawieszonymi na ścianach obrazami, bogatymi zbiorami broni, zdobionymi tkaninami i meblami. Niektóre z pokojów w 1558 roku ozdobiono polichromią z dekoracją kwiatową, dziś niestety zachowaną fragmentarycznie. Po śmierci Rumpolda majątek przejęła jego córka Magdalena, która rezydencję wniosła w posagu, wychodząc za mąż za Kacpra von Schaffgotscha z zamku Chojnik i Gryf, wolnego pana na Żmigrodzie. Córkę Rumpolda złożono we Lwówku w pięknej kaplicy rodowej w kościele franciszkanów (wówczas jednej z najokazalszych na Śląsku), gdzie od kilkudziesięciu lat spoczywały zwłoki jego ojca, Krzysztofa von Talkenberga. W mauzoleum nie złożono zwłok Kaspra, albowiem ten zmarł w Snowidzy koło Jawora (1616) i tam też został pochowany. Płyty Magdaleny i Krzysztofa cudem przetrwały kolejne stulecia. Dzięki temu dziś w północnej ścianie sieni lwóweckiego ratusza możemy zobaczyć uwiecznioną w piaskowcu właścicielkę rezydencji w Płakowicach – Magdalenę von Schaffgotsch z domu Raussendorf (zm. 1605). Przez kolejne dekady pałac w Płakowicach przechodził rozmaite koleje losu. W czasach wojen napoleońskich podczas toczących się kilkaset metrów od zamku dwóch bitew (1813), miano zakopać kasę z pieniędzmi przeznaczonymi na żołd. Skarbu poszukiwano później wielokrotnie, ale za każdym razem bezskutecznie. W 1824 roku August Ludwig von Nostitz sprzedał pałac królewskiemu rządowi. Po opróżnieniu pomieszczeń z ozdobnych kominków, portali z kartuszami i innych kilkusetletnich dekoracji, obiekt został przeznaczony na Prowincjonalny Zakład Opiekuńczy. Niebawem renesansową rezydencję przemianowano na Zakład dla Umysłowo Chorych (1829). Kolejna zmiana nastąpiła w latach 1866-1870 podczas wojny prusko-austriackiej. Z płakowickiego Zakładu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych zostali usunięci pacjenci, a pomieszczenia dawnego pałacu przeznaczono na wojskowy lazaret, w którym przebywali m.in. ranni i chorzy austriaccy żołnierze. Kilkadziesiąt lat później w pobliżu pałacu dobudowano pawilon dla chorych i kilka innych budynków. Na tajne polecenie wyższych władz III Rzeszy w płakowickim kompleksie szpitalnym miano prowadzić systematyczną eutanazję pacjentów. Po zakończeniu wojny w dawnym pałacu przez pewien czas kwaterowały sieroty wojenne z Grecji, Macedonii i Korei, a następnie batalion żołnierzy. Przez kilka kolejnych dekad majątek był w zasadzie nieużytkowany, co walnie przyczyniło się do pogorszenia jego stanu technicznego. Pod koniec lat 80. w odległej Australii Kenneth i Giselle Herweynen, otrzymawszy od Boga wizję i zadanie, postanowili wyruszyć do Europy celem znalezienia pierwszej bazy Objazdowej Misji Ewangelizacyjnej. Przemierzając jeden z krajów byłego Bloku Wschodniego, a dokładniej Polskę, znaleźli się w okolicy Lwówka Śl., gdzie zepsuł im się samochód. W trakcie jego dwutygodniowej naprawy oboje poczuli, że to nie przypadek. Podczas kolejnych tygodni Państwo Herweynen nawiązali współpracę z domem dziecka w Płakowicach. Wtedy właśnie jedno z nich zauważyło stary, zarośnięty pałac, gdzie spróbowano ulokować centrum religijno-szkoleniowo-rehabilitacyjne. Po upewnieniu się, że tak właśnie muszą postąpić na początku 1992 roku wzięli udział w przetargu. Wygrał go jednak pewien biznesmen z Warszawy, który miał plan utworzenia tu hotelu z kasynem. Kilka miesięcy później okazało się, że człowiek ten postanowił sprzedać pałac z powodu bankructwa. Ponieważ Państwo Herweynen nadal byli nim zainteresowani, po dopełnieniu procedur notarialnych w listopadzie 1992 roku kilkusetletnia nieruchomość stała się ich nowym domem zwanym odtąd Chrześcijańskim Ośrodkiem Elim. Bardzo drogie i pracochłonne roboty budowlane trwają tu nieustannie, co jednak nie przeszkadza w zwiedzaniu pałacu. Właściciele są bowiem otwarci na przyjmowanie w swym niezwykłym domu ludzi z całego świata, bez względu na ich pochodzenie, zasobność portfela czy wykształcenie. Szkoda tylko, że przybywający tu licznie turyści najczęściej nie zdają sobie sprawy, iż kilkusetletni pałac należy do nielicznego grona najwcześniejszych, a zarazem najpiękniejszych, największych i najlepiej zachowanych renesansowych siedzib rycerskich w Polsce.

Transport[edytuj]

Transport drogowy[edytuj]

Przez Lwówek Śląski prowadzi droga i linia kolejowa do Czech. Jest on połączony koleją z trzema ośrodkami: Jelenią Górą, Bolesławcem i Lubaniem. Lwówek jest węzłem drogowym, przez jego teren biegnie kilka znaczących tras:

droga wojewódzka 297    Nowa Sól – Lwówek Śląski – Jelenia Góra
droga wojewódzka 364    Gryfów Śląski – Lwówek Śląski – Legnica

Struktura sieci drogowej Lwówka jest silnie zorientowana na centrum miasta, mając kształt promienisty.

Odległości ze Lwówka Śląskiego[edytuj]

Odległości ze Lwówka Śląskiego
Lp. Miejscowość Löwenberg.gif Lwówek Śląski
Odległość
1. POL Lubomierz COA.svg Lubomierz 16 km
2. POL Gryfów Śląski COA.svg Gryfów Śląski 18 km
3. POL Wleń COA.svg Wleń 19 km
4. Arms Boleslawiec.png Bolesławiec 20 km
5. POL Złotoryja COA.svg Złotoryja 26 km
6. POL Mirsk COA.svg Mirsk 27 km
7. POL Lubań COA.svg Lubań 32 km
8. POL Jelenia Góra COA.svg Jelenia Góra 34 km
9. POL Świeradów-Zdrój COA.svg Świeradów-Zdrój 35 km
10. Legnica Herb.PNG Legnica 46 km
11. Herb Zgorzelca.png Zgorzelec 59 km
12. POL Wałbrzych COA.svg Wałbrzych 88 km
13. POL Zielona Góra COA.svg Zielona Góra 110 km
14. Herb wroclaw.jpg Wrocław 116 km
15. Prague CoA CZ.svg Praga 176 km
16. Coat of arms of Berlin.svg Berlin 255 km
17. POL Szczecin COA.svg Szczecin 315 km
18. POL Kraków COA.svg Kraków 373 km
19. POL Warszawa COA 1.svg Warszawa 477 km
20. Greater coat of arms of the City of Brussels.svg Bruksela 930 km
Lp. Miejscowość Odległość
Löwenberg.gif Lwówek Śląski
Odległości ze Lwówka Śląskiego

W mieście funkcjonują przystanki komunikacji publicznej (PKS) oraz prywatnej. Znajduje się tu również stacja PKP. Lwówek Ślaski ma bezpośrednie połączenia m.in. z: Wrocławiem, Zieloną Górą, Jelenią Górą, Bolesławcem, Złotoryją.

Transport kolejowy[edytuj]

Lwówek Śląski posiada dworzec kolejowy z 1885 roku.

Z Lwówka Śląskiego wychodzą linie kolejowe w kierunkach:

Ponadto istnieje nieczynny fragment linii kolejowej:

Miejski transport indywidualny[edytuj]

Na terenie gminy zlokalizowane są trzy trasy rowerowe oraz dwie ścieżki rowerowe.We Lwówku Śląskim jest około 20[53] km tras i ścieżek rowerowych. W 2004 roku uruchomiono najnowszą ścieżkę rowerową prowadzącą aż do Pławnej. W mieście działają również firmy taksówkarskie.

Ścieżki i trasy rowerowe przebiegające przez miasto:

  • Orange bike.jpeg Ścieżka rowerowa w mieście – „pomarańczowa” – 2,9 km:

Urząd Skarbowy → ul. Graniczna (przejazd kolejowy) → plac sportowy → przejazd kolejowy → śluza na Bobrze → ogródki działkowe → „ścieralnia” → ul.Wiejska /mostek/ Urząd Skarbowy;

  • Flag of Europe.svg Ścieżka rowerowa Lwówek Śląski – Pławna – 7,6 km

Lwówek Śląski → MojeszPławna DolnaPławna ŚredniaPławna Górna;

  • Szlak rowerowy żółty.svg Trasa rowerowa – „żółta” – 9,2 km

Lwówek Śląski → Płóczki DolneMojesz → Lwówek Śląski;

  • Violet bike.jpg Trasa rowerowa – „fioletowa” – 21,2 km

Lwówek Śląski → MojeszDębowy GajSobotaPieszkówDworek → Lwówek Śląski;

  • Szlak rowerowy zielony.svg Trasa rowerowa – „zielona” – 55,5 km

Lwówek Śląski → MojeszDębowy GajSobotaBielankaZbylutówGaszówSkałaŻerkowiceRakowice MałeKotliskaNiwniceRadłówka → Lwówek Śląski;

  • Szlak rowerowy czerwony.svg Trasa rowerowa – czerwona – „Pętla Lwówecka” – 93 km

Lwówek Śląski → RadłówkaNiwniceGradówekRząsinyUboczeGryfów ŚląskiWieżaBrzeziniecMirskRębiszówGrudzaJanicePopielówekLubomierzWojciechówRadomiceKleczaWleńBystrzycaPrzeździedzaGórczycaSobotaDębowy GajMojesz → Lwówek Śląski;

  • ER4.png Euroregionalny Szlak Rowerowy ER-4 (Szlak Średniowiecznych Miast):

GörlizZgorzelecPokrzywnikGronówSławnikowiceHenryków LubańskiRadogoszczUniegoszczLubańRadostów Średni → Radostów → MściszówNiwniceRadłówka → Lwówek Śląski → ZłotoryjaJaworWrocław;

  • PL ER 6.jpg Euroregionalny Szlak Rowerowy ER-6 – 122 km:

LubawkaKamienna GóraMarciszówJanowice WielkieJelenia GóraSiedlęcinBarcinekPokrzywnikPilchowiceNielestnoCzernicaModrzewieWleńPrzeździedzaGórczycaSobotaDębowy Gaj → Lwówek Śląski → Rakowice WielkieRakowice MałeWłodzice MałeBolesławiec;

  • PL ER 10.jpg Euroregionalny Szlak Rowerowy ER-10 – 60 km:

Lwówek Śląski → MojeszPławna DolnaPławna ŚredniaPławna GórnaLubomierzChmieleńMirskGiebułtówWolimierzJindřichovice pod SmrkemFrydlant[54].

Turystyka[edytuj]

Biuro Informacji Turystycznej mieści się w Rynku w ratuszu przy pl. Wolności 1.

Lwówek Śląski odwiedza rocznie ponad 4.500 turystów[55], a podczas Lwóweckiego Lata Agatowego w mieście może przebywać nawet 50 000 osób.

Miasto posiada kilka punktów widokowych zlokalizowanych w różnych miejscach, są to m.in.: Baszta Lubańska, Góra Okrąg, Wieża Ratuszowa, masyw skalny Szwajcaria Lwówecka.

Szlaki turystyczne przebiegające przez miasto:

  • Agate from Płóczki Górne RN1.jpg Szlak Agatowy:

Lwówek Śląski → Płóczki Dolne (jaskinie) → Płóczki Górne → Wzgórze Lipień (pola agatowe) → Szpitalna Góra → Lwówek Ślaski. Długość – 12,5 km;

  • Szlak Lwóweckich Form Skalnych (SLFM).jpgSzlak Lwóweckich Form Skalnych:

plac Wolności (Fontanna Sukienników) → ul.Browarna → ul.Brodatego → Góra Szpitalna → Panieńskie Skały → ul.Polna → Droga Wojewódzka nr 297 → ścieżka pieszo-rowerowa → Szwajcaria Lwówecka → Park Bucholec → Wzgórze Kombatantów. Długość – 6,6 km.

Brzeg → OławaWrocław → Środa ŚląskaLegnica → Legnickie Pole → Złotoryja → Lwówek Śląski → Lubań → Zgorzelec;

Via Regia przebiega następującymi ulicami Lwówka Śląskiego: ul.Płakowicka → ul.Złotoryjska → ul.Słoneczna → ul.Widokowa → ul.Złotoryjska → ul.Betleja → ul.Jaśkiewicza → ul.Sienkiewicza → Plac Wolności → ul.Orzeszkowej → ul.10. Dywizji → ul.Sobieskiego[56];

BolesławiecTomaszów Bolesławiecki → Lwówek Śląski → LubańZgorzelecLubomierzWleńJelenia GóraKowaryKarpaczSzklarska PorębaPiechowiceHarrachovRokytnice nad JizerouPaseky nad JizerouVysoké nad JizerouPonikláJilemniceTrutnov (Voletiny) → Horní MaršovVrchlabí[57];

ul. Zamkowa → Góra Szpitalna → Panieńskie Skały → ul. Jaśkiewicza → Szwajcaria Lwówecka → ul. Graniczna → Panieńskie Skały → Góra Szpitalna[58]

  • POL Szlak żółty.svg Szlak żółty:

Lwówek Śląski → RadłówkaNiwnice. Długość – 10 km;

  • POL Szlak żółty.svg Szlak żółty:

Lwówek Śląski → Lwóweckie Skały → Dębowy Gajzamek LennoWleń. Długość 15 km;

  • POL Szlak zielony.svg Szlak zielony:

Lwówek Śląski → Płóczki GórneNagórzeOleszna PodgórskaGryfów Śląski. Długość 18 km;

  • POL Szlak zielony.svg Szlak zielony:

Lwówek Śląski → ChmielnoSkałaŻerkowiceWłodzice Wielkie. Długość 15 km;

  • POL Szlak niebieski.svg Szlak niebieski:

Lwówek Śląski → DworekBielankazamek Grodziec. Długość 21 km;

  • POL Szlak czarny.svg Szlak czarny:

Lwówek Śląski → Płóczki Dolne (jaskinie) → Gradówek (Pirszyn) → Rząsiny. Długość 11 km[59].

Kultura i rozrywka[edytuj]

Lwówecki Ośrodek Kultury

Lwówecki Ośrodek Kultury[edytuj]

Lwówecki Ośrodek Kultury (LOK) jest instytucją działającą na terenie miasta. Siedziba mieści się przy ul. Przyjaciół Żołnierza 5. Lwówecki Ośrodek Kultury jest instytucją, która prowadzi wiele imprez kulturalnych, rozrywkowych i oświatowych na terenie miasta. Angażuje w życie kulturalne samych mieszkańców, oferując zajęcia stałe prowadzone przez wyspecjalizowane osoby. Wielu lwówczan może się aktywnie włączyć w animację życia kulturalnego miasta, poprzez uczestnictwo w różnego rodzaju zajęciach plastycznych, muzycznych, tanecznych, rozrywkowych.

W budynku Lwóweckiego Domu Kultury mieszczą się m.in.:

  • Kino LOK;
  • Galeria Sztuki Kla-Tka;
  • Szkoła Tańca Vega;
  • Sala Muzyczna;
  • Szkoła Rysunku.

Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna w Lwówku Śląskim[edytuj]

Biblioteka zapewnia obsługę biblioteczną mieszkańców gminy. Rozwija i zaspokaja potrzeby czytelnicze i informacyjne mieszkańców, upowszechnia wiedzę i sprzyja rozwojowi kultury. Przy bibliotece działa Dyskusyjny Klub Książki, ponadto organizowane są różnego rodzaju wystawy, a także konkursy[60].

Filie Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Lwówku Śląskim:

Filie Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Lwówku Śląskim
Lp. Placówka Lokalizacja
1. Filia nr 1 w Chmielnie Chmielno 50
2. Filia nr 3 w Kotliskach Kotliska 26
3. Filia nr 4 w Płóczkach Górnych Zawieszona od 1 czerwca 2008 r.[61]
4. Filia nr 6 w Sobocie Sobota 51
5. Filia nr 7 w Rakowicach Wielkich Rakowice Wielkie 49 c
6. Filia nr 8 w Niwnicach Niwnice 149

Filia Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Lwówku Śląskim nr 2 w Gradówku oraz filia nr 5 w Radłówce z powodu niewielkiej ilości czytelników, a także braku wystarczjącyhc funduszy decyzją rady gminy zostały zlikwidowane.

Organizacje pozarządowe[edytuj]

  • Dolnośląskie Stowarzyszenie Sportów Wodnych Chmura;
  • Fundacja Nasz Szpital;
  • Fundacja Pomocy Niepełnosprawnym Płakowice;
  • Fundacja Rozwoju Dzieci „Razem”;
  • Gminna Spółdzielnia „Samopomoc Chłopska” w Lwówku Śląskim;
  • „Lwówecka” Spółdzielnia Mieszkaniowa;
  • Lwóweckie Towarzystwo Regionalne;
  • Lwóweckie Towarzystwo Wędkarskie;
  • Klub Wspinaczkowo-Rowerowy „Leo”;
  • Ochotnicza Straż Pożarna w Chmielnie;
  • Ochotnicza Straż Pożarna w Kotliskach;
  • Ochotnicza Straż Pożarna w Niwnicach;
  • Ochotnicza Straż Pożarna w Płóczkach Górnych;
  • Ochotnicza Straż Pożarna w Sobocie;
  • Ochotnicza Straż Pożarna w Zbylutowie;
  • Ochotnicza Straż Pożarna we Włodzicach Wielkich;
  • Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Autonomia” Pracowników Kopalni Gipsu i Anhydrytu „Nowy Ląd” Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością w Niwnicach;
  • Oddział PTTK „Ziemi Lwóweckiej” w Lwówku Śląskim;
  • Polski Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów;
  • Powiatowe Stowarzyszenie Inicjatyw Gospodarczych w Lwówku Śląskim;
  • Powiatowe Zrzeszenie Ludowe Zespoły Sportowe w Lwówku Śląskim;
  • Powiatowy Szkolny Związek Sportowy w Lwówku Śląskim;
  • Samorządowe Stowarzyszenie na Rzecz Ochrony i Odbudowy Kolei Na Dolnym Śląsku;
  • Spółdzielnia Rzemieślnicza Usług i Wyrobów Różnych;
  • Stowarzyszenie Absolwentów i Przyjaciół Liceum Ogólnokształcącego Imienia Henryka Brodatego we Lwówku Śląskim;
  • Stowarzyszenie Artystyczne „Artyści Dla Powiatu Lwóweckiego”;
  • Stowarzyszenie Kupców Lwóweckich;
  • Stowarzyszenie „Lower Sielsia Country Life”;
  • Stowarzyszenie Maltanowo;
  • Stowarzyszenie Motocyklistów „Leopolis Bikers”;
  • Stowarzyszenie na Rzecz Oświaty w Powiecie Lwóweckim;
  • Stowarzyszenie „Nasz Dworek”;
  • Stowarzyszenie Przedszkole Naszych Dzieci;
  • Stowarzyszenie Przyjaciół Szkoły „Jedenastka”;
  • Stowarzyszenie na Rzecz Ofiar Wypadków Drogowych „Pomoc” w Lwówku Śląskim;
  • Stowarzyszenie na Rzecz Osób Niepełnosprawnych, Bezdomnych i Zagrożonych Patologiami Społecznymi „Moje Miejsce”;
  • Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Społecznego Oraz Integracji Europejskiej;
  • Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Wsi;
  • Stowarzyszenie na Rzecz Szkół Wiejskich w Gminie Lwówek Śląski;
  • Stowarzyszenie „Nasza Gmina Lwówek Śląski”;
  • Stowarzyszenie „Nowoczesna Wieś”;
  • Stowarzyszenie Rozwoju Wsi Włodzice;
  • Stowarzyszenie Sołtysów Gminy Lwówek Śląski „Nasza Wieś”;
  • Stowarzyszenie „Srebrna Dolina”;
  • Stowarzyszenie „ZSET – Nasza Szkoła”;
  • Związek Leśników Polskich w Rzeczypospolitej Polskiej Organizacja Zakładowa w Nadleśnictwie;
  • Związek Sybiraków;
  • Związek Zawodowy Pracowników Samorządowych Powiatu Lwóweckiego[62].

Imprezy[63][edytuj]

Każdego roku w drugi weekend lipca w mieście odbywa się Lwóweckie Lato Agatowe.

Styczeń Luty Marzec Kwiecień Maj Czerwiec Lipiec Wrzesień Październik Listopad Grudzień
Orszak Trzech Króli w Święto Trzech Króli Zimowy Koncert Stoisko promocyjne na Międzynarodowej Giełdzie Mineralogicznej w Warszawie Wieczór Muzyczny w KlaTce Stoisko promocyjne na Międzynarodowych Targach Turystycznych „Tourtec” w Jeleniej Górze Szkolny plener plastyczny im. Józefa Gielniaka Logo Lwóweckiego Lata Agatowego.jpg

Lwóweckie Lato Agatowe

Dożynki Gminne Dni Poezji i Sztuki Wieczór Muzyczny w KlaTce Wieczór Muzyczny w KlaTce
Wieczór Muzyczny w KlaTce Noc Bibliotek Niecodzienne Jarmarki Dziedzicowe – Piknik Napoleoński Wieczór Muzyczny w KlaTce Spotkanie z Mikołajem
Szkolny konkurs wiedzy o Lwówku Śląskim Karnawałowe Prezentacje Taneczne V Festiwal Piosenki Polskiej Jarmark Wielkanocny Ogólnopolski tydzień bibliotek Lwóweckie Dyktando o puchar Burmistrza Gminy i Miasta Lwówek Śląski „Historia Lwówka Śląskiego” Rajd rowerowy dookoła powiatu lwóweckiego[64] Koncert „Książę Konstantyn Zaprasza” Koncert „Książę Konstantyn Zaprasza” Stoisko promocyjne na Jarmarku Adwentowym w Niemczech
Powiatowy Konkurs Historyczny „Polska Piastów” Wieczór Muzyczny w KlaTce Festiwal Piosenki Religijnej Lwówecki Zlot Motocykli Piknik Historyczny Powiatowy Konkurs Szopek Betlejemskich
Finał WOŚP Ferie w LOK Lwówecki Festiwal Talentów Gminny Konkurs Ekologiczny Międzynarodowy Spływ Kajakowy na Bobrze Bezpieczny Dzień Dziecka Narodowe Czytanie Lwówecki Sejmik Mineralogiczny Koncert „Książę Konstantyn Zaprasza”
Rajd Turystyczny im. H. Brodatego Wiosenne Prezentacje Taneczne Konferencja Historyczna Lwóweckie Jasełka Uliczne
Koncert Noworoczny Stoisko promocyjne na Międzynarodowej Giełdzie Mineralogicznej w Krakowie Ogólnopolska Impreza na Orientację (III runda Pucharu Polski) Giełda Plastycznych Talentów Wiosenny Koncert Dolnośląski Festiwal Dary Lasu Halloween Party w LOK Jarmark Bożonarodzeniowy
Festyn Piwo w osiemsetletnim Lwówku Międzynarodowy Turniej Piłki Nożnej[65] Bieg Mikołajów
Piknik Rodzinny ze św. Franciszkiem[66]

Muzea[edytuj]

We Lwówku Śląskim znajduje się dwa znaczące obiekty muzealne:

Kina[edytuj]

We Lwówku Śląskim znajduje się obecnie jedno działające kino w Lwóweckim Domu Kultury:

  • Kino „Lok” (ul. Przyjaciół Żołnierza 5).

Ponadto w mieście istnieje budynek po zlikwidowanym kinie „Bajka”:

  • Kino „Bajka” (ul. Jaśkiewicza 2).

Kąpieliska[edytuj]

Baseny:

  • Ośrodek Sportu i Rekreacji (ul. Betleja 8).

Kąpieliska odkryte, niestrzeżone działające sezonowo:

  • Kąpielisko „Żwirownia” (Rakowice Wielkie);
  • Kąpielisko „Tama” na rzece Bóbr (ul. Rybna 15).

Edukacja[edytuj]

Zegar słoneczny na elewacji zespołu szkół ogólnokształcących i zawodowych

Historia szkolnictwa we Lwówku Śląskim w latach 1945-1958[edytuj]

Koniec drugiej wojny światowej zastał Lwówek Śląski w znacznej części zniszczony. Miasto wyzwolone 16-17 II 1945 r. ostatecznie zostało zajęte przez wojska radzieckie 8-9 V. W ciągu kilkunastu następnych tygodni została utworzona polska administracja. Powstanie Komendy Milicji Obywatelskiej i Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego zachęcało do osadnictwa. Dla przybywających, oprócz służby zdrowia, zaczęto organizować pierwsze sklepy i zakłady. Przybywali tu zarówno repatrianci z województw centralnych, jak i dawnych kresów wschodnich. Lwówek Śl. i jego okolice przekazano głównie na zasiedlanie przez żołnierzy i ich rodziny, w szybkim czasie dał się odczuć deficyt różnych profesji. Dlatego wśród przybywających tu cywilów, pierwszeństwo mieli ci rzemieślnicy, których najbardziej brakowało. Pilnie poszukiwano urzędników, księży oraz nauczycieli.

W takich warunkach we Lwówku Śl. rodziła się powojenna szkoła. Działania te zgodne były z polityką kształtującego się polskiego rządu, który widział w rozwoju szkolnictwa integrację mieszkańców oraz odrodzenia polskości na Dolnym Śląsku.

W oparciu o uprawnienia Wydziału Oświaty na Okręg Administracyjny Dolnego Śląska (z dnia 10 lipca 1945 r.) rozpoczęto organizację szkolnictwa na terenie powiatu lwóweckiego. Pełnomocnik z Jeleniej Góry Wojciech Tabaka i Jeleniogórski Inspektor Szkolny Bronisław Piórkowski polecili burmistrzowi zabezpieczenie budynków szkolnych, pomocy naukowych i mieszkań dla nauczycieli. Zalecali, by dnia 1 września 1945 r., a nawet wcześniej otworzyć szkoły. Dla zachęcenia osadzania się w okolicy nauczycieli, sugerowano nadawanie każdemu nauczycielowi po 2 ha ziemi i inwentarz żywy. Trudność pojawiała się jednak, gdy pedagodzy chcieli jako miejsce zamieszkania wybrać miasto.

Tworzenie sieci szkół i powiększająca się ilość nauczycieli wymusiła w Starostwie utworzenie Referat Oświaty i Szkolnictwa zwanego Inspektoratem. Pierwszym Inspektorem Szkolnym na terenie powiatu lwóweckiego został Albin Ratajski. Tymczasem przebywająca w mieście od sierpnia 1945 r. nauczycielka Henryka Szpak, po uzyskaniu zgody Inspektora Szkolnego rozpoczęła zapisy dzieci do szkoły. W tym celu spotykała się z osadnikami i repatriantami, odwiedzała nieliczne lwóweckie urzędy, instytucje oraz domy prywatne, zachęcając rodziców by ich pociechy rozpoczęły lub kontynuowały edukację. Kilka dni później, na początku września przybyła do Lwówka Śl. wieloletnia nauczycielka Helena Pielarska, która szybko włączyła się w organizowanie lwóweckiej szkoły.

Dzięki wysiłkom i ogromnej pracy tych trzech osób w dniu 8 września 1945 r. odbyły się pierwsze (nieoficjalne) zajęcia w lwóweckiej szkole. Do dwóch klas łączonych uczęszczało w sumie 28 uczniów. Stąd w klasie od I – IV oraz V – VII było zapisanych po kilkanaście osób. Lekcje odbywały się w dwóch przywróconych do użytku salach, znajdujących się na parterze w północnej części budynku (obecnie szkoła średnia – Zespół Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących).

Helena Pielarska tak wspominała pierwsze dni:

Quote-alpha.png
„Budynek szkolny, choć okazały, robił przykre wrażenie. Dach świecił dziurami jak sito, gdzieniegdzie zwisały niebezpieczne dachówki. Okna bez futryn, nie mówiąc o szkle. W salach kupy gruzów, z gruzami zmieszane niemieckie książki, pomoce naukowe, rury popękane. Na dziedzińcu przed jednym z wejść ogromny lej po wybuchu pocisku.”

17 października 1945 r. pierwszym kierownikiem szkoły został podporucznik Kazimierz Banach. W szkole prowadził zajęcia z fizyki, chemii, wychowania fizycznego, a także dyrygował chórem szkolnym. Henryka Szpakówna nauczała języka polskiego, natomiast Helena Pielarska geografii i historii. W listopadzie 1945 r. zmienił się Inspektor Szkolny, został nim po Bolesław Błaszczyński. Był on głównym inicjatorem uroczystego (oficjalnego) otwarcia lwóweckiej szkoły podstawowej. W tym celu został powołany Komitet Organizacyjny, który wyznaczył datę zjazdu na 20 grudnia 1945 r. Uroczystemu spotkaniu przewodniczył Pełnomocnik Rządu Zygmunt Mościcki. W trakcie spotkania ustalono, że pierwsza szkoła podstawowa we Lwówku będzie nosiła imię „Dzieci Piastów”. Po zakończeniu spotkania dla uczestników ksiądz Loszke odprawił uroczyste nabożeństwo. Po mszy udano się w kierunku budynku, gdzie w wyremontowanej specjalnie na tę uroczystość auli, na honorowej ścianie umieszczono wizerunek orła białego a obok słowa Juliusza Słowackiego:

Quote-alpha.png
„ Niech żywi nie tracą nadziei przed Narodem niosą oświaty kaganek”

To wielkie wydarzenie dla Lwówka Śl. zostało opisane w „Pionierze” (1946, nr 3), jednej z pierwszych i najpopularniejszych gazet, jakie ukazywały się na Dolnym Śląsku. Tytuł artykułu brzmiał „Jeszcze jedna polska szkoła na Dolnym Śląsku”, a zapisano w nim m.in.: Dnia 20 XII 1945 r. odbyło się (...) uroczyste otwarcie publicznej szkoły powszechnej im. Dzieci Piastów. W uroczystościach tych wzięły udział organizacje społeczne”. Początkowo szkoła funkcjonowała bez wody i prądu. Brakowało podręczników, programów i bibliotek. Czasami w szkole był jeden podręcznik, często więc teksty przepisywano na taką ilość kartek, by starczyło dla każdego ucznia. Nauczyciele starali się zdobywać podręczniki i inne środki dydaktyczne na własną rękę np. prosząc o nie znajomych lub oddając własne zbiory. Helena Pielarska zapisała we wspomnieniach:

Quote-alpha.png
„Lektur dla dzieci nie było, pojechałam do Częstochowy, gdzie przebywałam w czasie okupacji, tam zdobyłam kilkadziesiąt książek – to była pierwsza biblioteka.”

Innym sposobem zdobywania funduszy na zakup niezbędnych rzeczy a przede wszystkim książek, było organizowanie zabaw, imprez kulturalno – rozrywkowych, przedstawień amatorskich, z których dochód przeznaczano właśnie na cele szkoły. Korzystano także ze zbiórek Komitetów Rodzicielskich oraz z pomocy instytucji i przedsiębiorstw.

Pomoce szkolne i mapy wykonywali także uczniowie, którzy poświęcali swój czas również na porządkowanie budynku szkoły. Zdarzało się, że pod nadzorem rzemieślników wykonywali także instalacje elektryczne i wodne. Chcąc uczęszczać do szkoły, uczniowie pieszo często pokonywali duże odległości, nawet ponad 4 kilometry.

Te trudne chwile tak o to opisała Helena Pielarska:

Quote-alpha.png
„Szkoła zasypana gruzem, okna bez szyb, ogrzewanie centralne nieczynne. [Dlatego zimą klasy i kancelarię szkolną ogrzewano paląc w małych, żelaznych piecykach.] Na razie sprzątnęłyśmy dwie sale i tak zaczęłyśmy naukę z koleżanką Szpak w klasach łączonych. Nadeszły mrozy, wstawiono piece przenośne, które niewiele dawały ciepła, bo atrament w kałamarzach zamarzał. Po przybyciu kolegi Banacha, który objął kierownictwo szkoły, zaczęło się poszukiwanie pomocy do nauki. Mapy, obrazy poniemieckie przenieśliśmy ze starego muzeum, przedmioty czyściło się, katalogowało. Remont szkoły przeprowadził inżynier Kraczkiewicz, który wrócił z obozu w Marmau, a żona jego była pierwszą przewodniczącą Komitetu Rodzicielskiego.”

Mimo dużych trudności nauczyciele pracowali po kilkanaście godzin. Często zajęcia prowadzili po osiem godzin dziennie, a po lekcjach pomagali dzieciom słabszym w nauce. Wspólnie z uczniami czytali obowiązujące lektury. Dzięki ogromnemu poświęceniu i ich pracy w ciągu kilku lat we Lwówku Śl. zakończył się główny etap państwowej „walki z analfabetyzmem”.

Na konferencji nauczyciel powiatu w dniu 15 kwietnia 1946 r. powołano Oddział Powiatowego Związku Nauczycielstwa Polskiego (ZNP) z siedzibą w budynku władz powiatowych (dawny pałac Hohenzollernów – dziś budynek Urzędu Gminy i Miasta Lwówek Śląski oraz Starostwa Powiatowego). Później Oddział ZNP miał swoją siedzibę w domu przy ul. Marszałka Roli – Żymierskiego.

Sprawozdanie z działalności za lata 1945-1946 wykazało na dzień 1 września 1946 r. łącznie 92 członków, w tym 32 z Lwówka Śl. Według stanu na dzień 1 października 1946 r. liczba nauczycieli w ZNP wynosiła już 101 osób. Do ZNP wstępowało się wówczas na zasadzie dobrowolności, dlatego nie wszyscy nauczyciele byli jego członkami.

Od początku działalności głównym zadaniem ZNP było organizowanie pomocy dla nauczycieli niekwalifikowanych. W latach 40’tych w wielu szkołach pedagogami zostawali zdemobilizowani żołnierze lub żony oficerów. Na ogólną liczbę 101 pedagogów – 30 (29, 7%) nie posiadało pełnych kwalifikacji. Dlatego zaczęto urządzać dokształcające konferencje rejonowe w trakcie, których odbywały się lekcje pokazowe z różnych przedmiotów. Ponadto odczytywano referaty z zakresu metodyki nauczania oraz zapoznawano uczestników z programami nauczania i sposobami i realizacji. W roku szkolnym 1946/1947 i w pierwszym półroczu 1948 r. zorganizowanych zostało 14 takich spotkań, na których odczytano 14 referatów oraz przeprowadzono 12 lekcji pokazowych.

Tymczasem w kwietniu 1946 r. w lwóweckiej szkole siedmioklasowej pracowało 9 nauczycieli, a uczyło się 187 uczniów. Funkcjonowało też 12 sal lekcyjnych. Z powodu braków etatowych, zdarzało się, iż zatrudnieni nauczyciele mieli nawet do 12 godzin nadliczbowych tygodniowo. Szukający oszczędności Inspektor Szkolny z czasem unikał przydzielania wszystkich godzin nadliczbowych, co odbijało się nie tylko na wyjątkowo niskich pensjach nauczycieli, lecz także na możliwości dodatkowej edukacji uczniów.

Sytuacji nie poprawiło przyznanie nauczycielom od 1 stycznia 1946 r. dodatku mieszkaniowego w wysokości 28 zł miesięcznie. Dodatkowym problemem okazywało się sprawne przekazanie całych poborów. Listy płac dla nauczycieli powiatu lwóweckiego sporządzano, bowiem w Kuratorium. W efekcie nader często wkradały się tam różne błędy. W listopadzie 1946 r. w wyniku takiej pomyłki Kuratorium nie wypłaciło poborów za 1, 2 lub 3 miesiące dla 19 nauczycieli. Zdarzało się, że na listach płac przysyłanych do Lwówka były nazwiska nauczycieli nigdy tu nie zatrudnionych. Dlatego z końcem roku na prośbę Inspektora Szkolnego Bogusława Błaszczyńskiego Kuratorium wydało zgodę, aby listy płac sporządzano według ustalonych przez Inspektorat pięciu rejonów płatniczych. Płatnikiem rejonu lwóweckiego został wspomniany pierwszy kierownik szkoły podstawowej – Kazimierz Banach.

W 1947 r. Szkołę Powszechną im. „Dzieci Piastów” opuściło pierwszych kilkunastu absolwentów. Następne lata przyniosły ze sobą zwiększoną liczbę kończących tę szkołę. Wynikało to przede wszystkim ze stale zwiększającej się liczby osadników. Dla nich też w budynku szkoły zorganizowano prywatne gimnazjum oraz kursy dla dorosłych.

Wynikiem starań kierownictwa szkoły i Komitetu Rodzicielskiego budynek szkolny został przywrócony do przyzwoitego stanu. Do roku 1948 r. wyremontowano dach, poprawiono tynki oraz usprawniono urządzenia wodociągowo – kanalizacyjne.

Z powodu wzrastającej liczby uczniów w roku szkolnym 1951/1952 zdecydowano się kilka klas przenieść do „budynku zastępczego”. Był nim stary klasztor pofranciszkański przy ul. Szkolnej, zwany popularnie „babką”. W ciągu kolejnych dwóch lat prowadzono remont budynku, by zaadoptować go do nauczania. W 1954r. przeniesiono tam resztę klas szkoły podstawowej. Tymczasem pozostałe w starym budynku prywatne gimnazjum, przekształcono w państwową szkołę średnią.

Budynek poklasztorny był dość ciasny i wymagał ciągłych remontów. Początkowo Inspektor Oświaty nie odmawiał pieniędzy i w sumie zainwestował 0,5 miliona złotych. Niestety naprawy przeprowadzone przez miejscowe przedsiębiorstwo nie przyniosły oczekiwanych efektów i już w 1956 r. zaczął odpadać tynk w dalszej części budynku. W wyniku postępujących zniszczeń szkoła musiała zrezygnować z auli i sali gimnastycznej.

Ponieważ nadal zwiększała się liczba dzieci, zaczęło robić się coraz ciaśniej. Konsekwencją tego była potrzeba zaadoptowania kolejnego obiektu. Została nim położona przy Alei Wojska Polskiego Spółdzielnia, zwana „budynkiem po szewcach” (dziś wchodzi w skład obiektów Szkoły Podstawowej nr 2). Dzięki temu szkoła zyskała dodatkowe sale lekcyjne, co chwilowo usunęło problem dwuzmianowości. Nadal jednak pozostała kwestia położenia w znacznej odległości od siebie dwóch budynków jednej szkoły.

Kolejne lata powojennego wyżu wymusiły ponowne wprowadzenie zajęć na dwie zmiany. Ten trudny stan postawiono rozwiązać w zupełnie inny sposób. Po uzyskaniu zezwolenia na budowę nowej szkoły, wiosną 1958 r. po zatwierdzeniu projektu 11 – izbowej szkoły wraz z salą gimnastyczną i innymi pomieszczeniami, Jeleniogórskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Terenowego rozpoczęło prace budowlane. Jesienią tego samego roku do budowy nowej szkoły przyłączył się Komitet Rodzicielski, który powołał Społeczny Komitet Budowy Szkoły. W międzyczasie decyzją Krajowego Społecznego Funduszu Budowy Szkół, lwówecka szkoła została wciągnięta na listę Szkół 1000 – lecia.

Ukończona w 1959 r. początkowo funkcjonowała z imieniem „Dzieci Piastów” (świadczą o tym m.in. zachowane pieczęcie na szkolnych dokumentach). Dla rozróżnienia z „babką”, szybko wprowadzono oznaczenie nr 2. Kolejnym etapem było nadanie w 1963 r. szkole imienia „Bohaterów 10-tej Sudeckiej Dywizji Piechoty”.

Ponieważ Szkoła Podstawowa nr 1, nosząca imię „Dzieci Piastów” nadal posiadała nieodpowiedni budynek do prowadzenia zajęć, zdecydowano się w północno-zachodniej części miasta wybudować nowy. W 1964 r. ukończono prace, a młodzież mogła opuścić kilkusetletnie mury „babki”.

Obecnie w budynku SP nr 1 mieści się lwóweckie gimnazjum im. Jana Pawła II. Ponieważ szkołę im „Dzieci Piastów” rozwiązano przed kilku laty, dziś we Lwówku znajduje się tylko SP nr 2 oraz SP nr 3 (położona w dawnych Płakowicach)[67].

Ośrodek dla sierot z Korei[edytuj]

Wszystko zaczęło się w dniu 31 maja 1951 roku, kiedy to północnokoreański minister kultury i propagandy Cho Czon Suk w swoim przemówieniu zwrócił się do krajów obozu socjalistycznego z prośbą o pomoc dla koreańskich dzieci w tym w szczególności sierot. Do Polski największa grupa w liczbie 1270 osób dotarła na Dolny Śląsk w 1953 roku, już po zakończeniu wojny. Docelowym miejscem stała się miejscowość Płakowice koło Lwówka Śląskiego. Priorytetowe znaczenie miał fakt, że wieś leżała z dala od szlaków drogowych i kolejowych i była wtedy mało znana i uczęszczana.

Dla koreańskich dzieci przeznaczono poniemiecki kompleks szpitala psychiatrycznego. W sumie było to 13 domów dziecka, szpital dziecięcy, ambulatorium, budynki dyrekcji, księgowość, magazyny, stołówki i mieszkania oraz naturalnie szkoła. Obsługa ze strony polskiej obejmowała 600 osób (kucharki, sprzątaczki, nauczyciele, wychowawcy, lekarze, pielęgniarki). Dzieci z Korei pochodziły z rejonów po obu stronach granicznego, 38 równoleżnika. Akcja z dziećmi z Korei trwała przez 6 lat by nagle zakończyć się w 1959 roku.

W tym czasie dzieci były pod stałą opieką koreańskich wychowawców dbających o ich ideologiczny kręgosłup. Do dziś są osoby w KRLD władające językiem polskim, którego nauczyły się u nas na Dolnym Śląsku, w tym sam szef Towarzystwa Przyjaciół Polski w Korei. Jedna z dziewczynek, która zmarła w Polsce pochowana jest na wrocławskim cmentarzu Osobowickim.

Placówki oświatowe w Lwówku Śląskim[edytuj]

Placówki Oświatowe w Lwówku Śląskim
Przedszkola Lokalizacja
Publiczne Przedszkole nr 1 al. Wojska Polskiego 21
Publiczne Przedszkole nr 2 ul. Partyzantów 10
Szkoły Podstawowe Lokalizacja
Szkoła Podstawowa nr 1 im. Dzieci Piastów ul. Jana Pawła II 35
Szkoła Podstawowa nr 2 im. Bohaterów X Sudeckiej Dywizji Piechoty al. Wojska Polskiego 1a
Szkoła Podstawowa nr 3 Płakowice, ul. Pałacowa 11
Prywatna Szkoła Podstawowa Master's Academy ul. Szkolna 1
Szkoły Średnie Lokalizacja
Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Płakowice, ul. Parkowa 9, 17[68]
Zespół Szkół Ekonomiczno – Technicznych im. Kombatantów Ziemi Lwóweckiej Rakowice Wielkie 48
Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych[69] ul. Brodatego 1

Media[edytuj]

Stacje telewizyjne, portale internetowe, gazety i czasopisma stanowiące lokalne media docierają do blisko 50 000 mieszkańców gmin: Gryfów Śląski, Lubomierz, Lwówek Śląski, MirskWleń.

Media w Lwówku Śląskim
Stacje telewizyjne Portale internetowe Gazety i czasopisma
Telewizja Łużyce www.lwowecki.info Kurier Lwówecki[70]
infolwowek24.pl Gazety i czasopisma wycofane ze sprzedaży
TV LOK http://lwowekslaski.naszemiasto.pl/ Głos Lwówecki[71]
Gazeta Lwówecka

Lwówek Śląski w filmie[edytuj]

Produkcje filmowe mające miejsce w Lwówku Śląskim:

  • Film „Droga do raju” (2010) reżyserii Gerwazego Reguły, głównie kręcony we Wleniu; we Lwówku Śląskim nakręcono scenę odgrywającą się w kinie (dawne kino Bajka);
  • Polski film „7 grzechów głównych” (2012) rozgrywający się w plenerach Bolesławca i Lwówka Śląskiego[74];

Produkcje filmowe wzmiankujące o Lwówku Śląskim:

  • Serial Rodzinka.pl (sezon 9, odcinek 195) - na początku serialu Ludwik Boski (grany przez Tomasza Karolaka) wypowiada słowa :
    Quote-alpha.png
    „Trasa z pięknego Lwówka Śląskiego do pięknego Lubomierza [...]”

Ponadto w planach programu TVN Turbo „Absurdy drogowe” jest nakręcenie 7 sezonu programu w powiatach: Bolesławieckim, Jeleniogórskim, Lubańskim, Lwóweckim Zgorzeleckim i Złotoryjskim[84].

Religia[edytuj]

Wnętrze Kościoła św. Franciszka z Asyżu
Ołtarz w Kościele Wniebowzięcia NMP

Od czasu włączenia Lwówka Śląskiego do Państwa polskiego po II wojnie światowej największą grupą wyznaniową są katolicy. Konsekwentnie, najwięcej świątyń chrześcijańskich należy do diecezji legnickiej obrządku łacińskiego.

Obecność kilku grup religijnych jest rezultatem złożonej przeszłości miasta, w której Lwówek zamieszkiwały przeróżne grupy wyznaniowe. Wszystkie grupy pozostawiły po sobie nie tylko kulturę, ale także wiarę.

Kościoły i związki wyznaniowe[edytuj]

Na terenie miasta działalność religijną prowadzą następujące kościoły:

Kościoły i związki wyznaniowe w Lwówku Śląskim
Lp. Kościół Rzymskokatolicki (dekanat Lwówek Śląski) Lokalizacja
1. Parafia Wniebowzięcia NMP ul. Kościelna 29
2. Parafia św. Franciszka z Asyżu ul. Szkolna 3
Lp. Kościół Protestancki Lokalizacja
3. Kościół Protestancki Betel al. Wojska Polskiego 22
Lp. Kościół Baptystyczny Lokalizacja
4. Kościół Chrześcijan Baptystów Płakowice, Pałacowa 4
Lp. Chrześcijański Zbór Świadków Jehowy Lokalizacja
5. Sala Królestwa Świadków Jehowy[85][86] ul. Malinowskiego 9
Lp. Kościół Zielonoświątkowy Lokalizacja
6. Zbór Zielonoświątkowy Betania ul. Stogryna 2

Nekropolie[edytuj]

Cmentarz Żołnierzy Radzieckich
Cmentarze w Lwówku Śląskim
Miejsce Lokalizacja
Lp. Lwówek Śląski
1. Cmentarz komunalny al. Wojska Polskiego 19
2. Cmentarz Żołnierzy Radzieckich ul. Zwycięzców 2
3. Cmentarz żydowski ul. Oświęcimska; nie istnieje
Miejsce Lokalizacja
Lp. Lwówek Śląski (Płakowice)
4. Cmentarz Ewangelicki ul. Podgórska

Ekologia[edytuj]

Wieża ciśnień z 1920 roku

Gospodarka wodna[edytuj]

Zwodociągowanie Gminy Lwówek Śląski wynosi 87,4%[87]. Na 240,37 km² powierzchni Gminy przypada 148,5 km sieci wodociągowej. Na terenie Gminy działa łącznie 7 ujęć wody, 17 pompowni oraz 5 zbiorników retencyjnych. W systemie tym wyróżniamy siedem niezależnych podsystemów:

  • podsystem „SUW Płakowice”,
  • podsystem „Rakowice Wielkie”,
  • podsystem „Rakowice Małe”,
  • podsystem „SUW Lwówek Śląski”,
  • podsystem „SUW Sobota”,
  • podsystem „Ujęcie Gradówek”,
  • podsystem „Ujęcie Radomiłowice”[88].

Gospodarka ściekowa[edytuj]

Według danych z 2013 r. 68% mieszkańców gminy jest podłączonych do sieci kanalizacyjnej. Liczba oczyszczalni ścieków w gminie w 2013 r. wyniosła 2 Liczba ludności korzystającej z oczyszczalni ścieków w gminie wyniosła 12 000.

Gospodarka odpadami[edytuj]

Na terenie miasta i gminy prowadzona jest selektywna zbiórka odpadów. Wysypisko śmieci znajduje się w przyległej do miasta wsi – Płóczkach Dolnych.

Sport[edytuj]

W Lwówku Śląskim istnieje kilka klubów sportowych jednak największymi są „Czarni” i „Piast”. Najpopularniejszym klubem sportowym jest LKS Czarni Lwówek Śląski. Obecnie klub piłkarski LKS Czarni Lwówek Śląski występuje w V lidze[89]. Od 13 października 2005 roku klub uzyskał status organizacji pożytku publicznego.

Lwóweckie drużyny sportowe
Nazwa klubu Sekcje sportowe
Piłka nożna
Lekkoatletyka


Czarni Lwówek[edytuj]

Rok założenia
1946

Nazwy[edytuj]

  • 1946 – 1947 – Robotniczy Klub Sportowy „Czarni”;
  • 1948 – 1949 – Zakładowy Klub Sportowy „Browar”;
  • 1950 – 1951 – Klub Sportowy „Gwardia”;
  • 1951 – 1954 – Klub Sportowy „Spójnia”;
  • 1955 – 1956 – Klub Sportowy „Sparta”;
  • 1957 – 1964 – Robotniczy Klub Sportowy „Czarni”;
  • 1965 – 1967 – Lwówecki Klub Sportowy „Skalnik”;
  • 1968 – 1969 – Międzyzakładowy Klub Sportowy „Czarni”;
  • 1970 – 1985 – Międzyzakładowy Ludowy Klub Sportowy „Czarni”;
  • 1986 – 1993 – Międzyzakładowy Klub Sportowy „Czarni”;
  • od 1994 – Lwówecki Klub Sportowy „Czarni”.
Barwy
żółto-zielone
Stadion
przy ul.Kościuszki 3 ok. 1000 miejsc stojących, 200 siedzących

Obiekty sportowe we Lwówku Śląskim[edytuj]

  • Stadion Miejski (Piłka Nożna, Lekkoatletyka) ok. 1000 miejsc stojących, 200 siedzących – ul.Kościuszki 3
  • Hala Sportowa przy Szkole Podstawowej nr 2 (Tenis, siatkówka, Koszykówka, Piłka ręczna, Futsal, ponadto siłownia i sauna[90]) – al. Wojska Polskiego 1
  • Hala Sportowa przy Zespole Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych (siatkówka, Koszykówka, Piłka ręczna, Futsal) – ul. Brodatego 1
  • Hala Sportowa przy Gimnazjum im. Jana Pawła II – ul. Jana Pawła II 35
  • Basen Miejski – przy ul. Betleja – nieczynny
  • Boiska Orlik przy al. Wojska Polskiego 1 i Pałacowej 1 (Płakowice)
  • Stadion lekkoatletyczny przy ul. Jana Pawła II 35 wybudowany w ramach programu „Dolny Śląsk dla Królowej Sportu”
  • Boisko przy Szkole Podstawowej nr 3 – ul. Pałacowa 11 (Płakowice)
  • Siłownia Zewnętrzna[91] przy Zespole Placówek Edukacyjno-Wychowawczych – ul. Parkowa 3 (Płakowice)

Administracja[edytuj]

Budynek Urzędu Gminy i Miasta w Lwówku Śląskim

Samorząd[edytuj]

Mieszkańcy miasta wybierają do Rady Miejskiej we Lwówku Śląskim 15 radnych[92]. Organem wykonawczym samorządu jest burmistrz miasta.

Burmistrzowie[edytuj]

Burmistrzowie Lwówka Śląskiego
Średniowiecze
Lp. Zdjęcie Lata Burmistrz
XII wiek,

około 1217

Tomasz

Hartlieb (zasadźcy i jedni z pierwszych znanych wójtów Lwówka)[93]

1365 Hentschel Helwig (właściciel folwarku w Brunowie) [94].
Przed 1945
Lp. Zdjęcie Lata Burmistrz

Lwówek Śląski, ratusz, wnętrza (8).JPG

między

b.d. – 1655

Niemcy Caspar Zeidler[95]
1796-1808 Niemcy Carl Gottlieb Fischer
1940-1945 Niemcy Adolf Möller
Po 1945 (w komunistycznej Polsce)
Lp. Zdjęcie Lata Naczelnik Przynależność partyjna lub partia popierająca
1985-1990 Polska Zdzisław Rzewuski[96] POL PZPR logo.svg Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Po 1990 (w wolnej Polsce)
Lp. Zdjęcie Lata Burmistrz Przynależność partyjna lub partia popierająca
1. 1998-2002 Polska Hilary Modelski Löwenberg.gif Przymierze Samorządowe
2. 2002-2014 Polska Ludwik Kaziów Löwenberg.gif Wspólnota Samorządowa Lwówek Śląski
3. 2014-2018 Polska Mariola Szczęsna PSL-logo.jpg Polskie Stronnictwo Ludowe

Wydziały[edytuj]

W Lwówku Śląskim znajdują się następujące wydziały jednostek strukturalnych:[97]

  • Wydział Organizacyjny;
  • Wydział Spraw Obywatelskich;
  • Wydział Infrastruktury i Zamówień Publicznych;
  • Wydział Gospodarki Przestrzennej, Nieruchomości oraz Rolnej i Ochrony Środowiska;
  • Wydział Finansowo - Budżetowy;
  • Urząd Stanu Cywilnego;
  • Straż Miejska.

Podział administracyjny[edytuj]

Lwówek Śląski dzieli się administracyjnie na 2 dzielnice, stanowiące jednostki pomocnicze miasta (Lwówek Śląski i Płakowice). Niegdyś miasto nie składało się z żadnych dzielnic.

Dzielnice miasta:

Nieoficjalnie, najstarsza część miasta w obrębie średniowiecznych murów obronnych przez mieszkańców jest nazywana:

  • Centrum.

Bezpieczeństwo publiczne[edytuj]

Służba zdrowia[edytuj]

Lwówek Śląski posiada kilka szpitali, przychodni i ośrodków zdrowia:

Szpitale, przychodnie i ośrodki zdrowia w Lwówku Śląskim
Lp. Nazwa Obiektu Adres
1. Powiatowe Centrum Zdrowia ul. Kościelna 21
2. Przychodnia Rejonowa ul. Morcinka 7
3. Pogotowie Ratunkowe w Jeleniej Górze Oddział Lwówek Śląski ul. Gryfowska 1
4. Prywatne Centrum Medyczne Medvita ul. Traugutta 1

Policja[edytuj]

We Lwówku Śląskim mieści się Powiatowa Komenda Policji, która znajduje się przy ul. Jana Pawła II 12.

Straż pożarna[edytuj]

We Lwówku Śląskim mieści się Powiatowa Komenda Straży Pożarnej, która znajduje się przy ul. Sikorskiego 2. Przed budynkiem znajduje się pomnik św. Floriana – patrona strażaków.

Ponadto w okolicznych miejscowościach znajdują się komendy ochotniczej straży pożarnej:

Komendy ochotniczej straży pożarnej w pobliżu Lwówka Śląskiego
Lp. Nazwa Obiektu Adres
1. Ochotnicza Straż Pożarna w Chmielnie Chmielno 42B[98]
2. Ochotnicza Straż Pożarna w Kotliskach Kotliska 40A[98]
3. Ochotnicza Straż Pożarna w Niwnicach Niwnice 66B[98]
4. Ochotnicza Straż Pożarna w Płóczkach Górnych Płóczki Górne 85A[98]
5. Ochotnicza Straż Pożarna w Sobocie Sobota 15[98]
6. Ochotnicza Straż Pożarna we Włodzicach Wielkich Włodzice Wielkie 27A[99]
7. Ochotnicza Straż Pożarna w Zbylutowie Zbylutów 42[98]

Współpraca między miastami[edytuj]

Powojenny, niemiecki znaczek pocztowy przedstawiający wnętrze lwóweckiego ratusza

Okoliczne miasta[edytuj]

Okoliczne miasta graniczące z gminą i miastem Lwówek Śląski
Lp. Miasto Powiat Województwo Kraj
1. POL Gryfów Śląski COA.svg Gryfów Śląski POL powiat lwówecki COA.svg lwówecki województwo dolnośląskie dolnośląskie Polska Polska
2. POL Lubomierz COA.svg Lubomierz
3. POL Wleń COA.svg Wleń
5. POL Bolesławiec COA 1.svg Bolesławiec POL powiat bolesławiecki COA.svg bolesławiecki
4. POL Nowogrodziec COA.svg Nowogrodziec
6. POL Złotoryja COA 1.svg Złotoryja Powiat Zlotoryjski.png złotoryjski

Miasta partnerskie[edytuj]

Miasta partnerskie[100]
Lp. Miasto Powiat Województwo Kraj Data rozpoczęcia współpracy
1. Wappen Heidenau.svg Heidenau Wappen Landkreis Saechsische Schweiz-Osterzgebirge.svg Sächsische Schweiz-Osterzgebirge Saksonia Saksonia Niemcy Niemcy 4 kwietnia 1995
2. Znak Velký Šenov.png Velký Šenov Decin-czech-rep-shield.jpg Děčín kraj ustecki Kraj ustecki Czechy Czechy 16 listopada 2000
3. POL Lwówek COA 1.svg Lwówek POL powiat nowotomyski COA.svg nowotomyski województwo wielkopolskie wielkopolskie Polska Polska 31 sierpnia 2003[101]
4. Vesoul herb.jpg Noidans-lès-Vesoul Blason département fr Haute-Saône.svg Górna Saona Logo Bourgogne-Franche-Comté 2016-11.png Burgundia-Franche-Comté Francja Francja 21 czerwca 2006
5. Chrastava CoA CZ.svg Chrastava Znak Liberec.svg Liberec kraj liberecki Kraj liberecki Czechy Czechy 18 czerwca 2007[102]
6. Wappen Wilthen.svgWilthen Wappen Landkreis Bautzen.svg Budziszyn Saksonia Saksonia Niemcy Niemcy 22 września 2009

Ludzie[edytuj]

Honorowi i zasłużeni obywatele Lwówka Śląskiego[edytuj]

W 2017 roku tytuł Honorowego Obywatela Lwówka Śląskiego zastąpiono tytułem Zasłużonego dla Gminy i Miasta Lwówek Śląski.[103] Tytuł ten jest wręczany pojedynczym osobom jak i instytucjom. Oprócz tytułu nominowani otrzymują również piaskowcową statuetkę przedstawiającą Lwóweckiego Lwa wzorowanego na herbie miejskim.

Honorowi Obywatele Lwówka Śląskiego (do 1989)
Odznaczenia nadawane przed 1989 rokiem, w PRL
Lp. Zdjęcie Wyróżnione osoby Funkcja Rok
1. Polska płk Edward Jakubowski członek Zarządu Głównego Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych, prezes Zarządu Okręgowego w Jeleniej Górze[104] 1973[105]
Honorowi Obywatele Lwówka Śląskiego (do 2017)
Odznaczenia nadawane po 1989 roku, w III RP
Lp. Zdjęcie Wyróżnione osoby Funkcja Rok
2. Australia Kenneth Herweynen misjonarz, założyciel w 1992 r. w Płakowicach (obecnie Lwówek Śląski) Chrześcijańskiego Ośrodka Kościoła Baptystów “Elim”[106] 2003[107]
3. Polska Józef Gielert twórca potęgi lokalnego krwiodawstwa[108] 2008, pośmiertnie[109]
4. Michael Canov in 2016.jpg Czechy Michael Canov czeski polityk, burmistrz miasta partnerskiego Lwówka Śląskiego - Chrastavy 2013[110]
Zasłużeni dla Gminy i Miasta Lwówek Śląski (od 2017)[96]
Lp. Zdjęcie Wyróżnione osoby/instytucje Funkcja Rok
5. Polska Aleksandra Fiutowska wieloletnia lekarza pediatra 2017
6. Logo-psp.png Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Lwówku Śląskim 2017
7. Badge of Polish Police.png Komenda Powiatowej Policji w Lwówku Śląskim 2017
8. Logo kopalni Nowy Ląd w Niwnicach.jpg Kopalnia Gipsu i Anhydrytu Nowy Ląd w Niwnicach 2017
9. Oddział Gminnych Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej w Lwówku Śląskim 2017
10. Polska Stanisław Wachal wieloletni działacz na rzecz sportu w Gminie Lwówek Śląski 2017
11. Polska Zdzisław Rzewuski dyrektor Oddziału w Jeleniej Górze Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, naczelnik Miasta i Gminy Lwówek Śląski w okresie od 01.03.1985 r. do 19.06.1990 r. 2017
12. Polska Zofia Sadownik emerytowana wieloletnia nauczycielka Liceum Ogólnokształcącego im. Henryka Brodatego w Lwówku Śląskim 2017

Słynni Lwówczanie[edytuj]

Słynni Lwówczanie
Lp. Zdjęcie Mieszkaniec Opis Lata życia
1. Polska Stanisław Sauer[111] luminarz epoki b.d.
2. Polska Jakub Ortunalus[111] wybitny humanista śląski b.d.
3. Bernard Zwinny seal.PNG Polska Bernard Zwinny[112] książę lwówecki w latach 1281 – 1286 między 12531257 – 1286
4. Polska Jan Cerasinus[113] wójt sądu wyższego na Wawelu 1507 – 1556
5. Lwówek Śląski Ratusz Sień Nagrobki (1).JPG Niemcy Christoph von Talkenberg[114] pan na zamku w Płakowicach (obecnej dzielnicy Lwówka Śląskiego) b.d. – 1525
6. Lwówek Śląski Ratusz Płyty nagrobne na I piętrze (1).JPG Niemcy Casparo Svevo[115] rektor i syndyk 1539 – 1585
7. Nikolaus von Reusner.jpg Niemcy Nikolaus von Reusner jurysta 1545 – 1602
8. Polska Franciszek Mymer tłumacz, poeta i wydawca ok. 1500 – po 1564
9. Lwówek Śląski Ratusz Sień Nagrobki.JPG Niemcy Magdalena von Schaffgotsch[116] pani na zamku w Płakowicach (obecnej dzielnicy Lwówka Śląskiego) b.d. – 1605
10. Niemcy Caspar von Schaffgotsch[117] pan na zamku w Płakowicach (obecnej dzielnicy Lwówka Śląskiego) b.d. – 1616
11. Niemcy Martin Moller poeta i mistyk 1547 – 1606
12. Niemcy Michael Wirth[118] jurysta 1571 – 1618
13. Niemcy Georg Schultze jurysta 1599 – 1634
14. Lwówek Śląski, ratusz, wnętrza (8).JPG Niemcy Caspar Zeidler[95] burmistrz Lwówka Śląskiego b.d. – 1655
15. Esaias Reusner.jpg Niemcy Esaias Reusner lutnista i kompozytor 1636 – 1679
16. Niemcy Franz Schmidt proboszcz, reprezentant w parlamencie frankfurckim w 1848; wyjechał do Szwajcarii, później do St. Louis, gdzie założył niemieckie liceum 1818 – 1853
17. Fr Ern Otto-Liebmann.jpg Niemcy Otto Liebmann filozof, profesor w Strasburgu, prekursor neokantyzmu 1840 – 1912
18. Georg Wichmann.jpg Niemcy Georg Wichmann[119] malarz pejzażysta, uczeń Akademii Berlińskiej, związany z terenem Dolnego Śląska i Sudetów, współzałożyciel Stowarzyszenia Artystów św. Łukasza 1876 – 1944
19. Niemcy Günther Klammt[120] główny generał 1898 – 1971
20. Niemcy Eberhard Zwirner lekarz i fonetyk 1899 – 1984
21. Niemcy Stefan Hüfner fizyk 1935 – 2013
22. Polska Jerzy Wilkin polski ekonomistaprofesor nauk ekonomicznych, były dziekan Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk ur. 1947
23. Polska Tadeusz Więckowski rektor Politechniki Wrocławskiej ur. 1952
24. Polska Zygmunt Pacuszka polski bokser. W 1975 r. mistrz Polski w wadze lekkopółśredniej 1954 – 1994
25. Polska Szczepan Szczykno polski reżyser teatralny i telewizyjny ur. 1960
26. Polska Krzysztof Zawadzki polski aktor teatralnytelewizyjny i filmowy ur. 1970
27. Błaszczyk Lucjan.jpg Polska Lucjan Błaszczyk olimpijczyk i wielokrotny medalista międzynarodowych turniejów w tenisie stołowym ur. 1974
28. Polska Anna Zagórska-Rostkowska polska atletka, olimpijka z Pekinu ur. 1980
29. Polska Leszek Mikulski w 2015 r. w ciągu 17 godzin i 11 minut dwukrotne zdobył najwyższy szczyt Europy – Elbrus (5642 m, szczyt zachodni) oraz Elbrus (5621 m, szczyt wschodni) wraz z dwoma pełnymi zjazdami do siodła 5300 m i dalej do samej podstawy lodowca (3771 m) ustanawiając tym samym rekord Guinnesa.[121] b.d.
30. Polska Zbigniew Boczar zdobywca 3 złotych medali na III Mistrzostwach Europy w Martwym Ciągu i Wyciskaniu Sztangi Leżąc[122] b.d.

Ludzie związani z miastem[edytuj]

Ludzie związani z miastem
Lp. Zdjęcie Osobistość Opis Lata życia
1. Bolesław I Wysoki.PNG Polska Bolesław I Wysoki[123] inicjator budowy zamku książęcego w Lwówku Śląskim w drugiej połowie XII wieku, zamek był częścią fortyfikacji miejskich (zamek obecnie niezachowany, w jego miejscu jest Browar Lwówek) 1127 – 1201
2. Henryk Brodaty.jpg Polska Henryk I Brodaty książę śląski (wrocławski), nadał prawa miejskie dla Lwówka Śląskiego w 1217 roku 1165/11701238
3. Bolesław II Rogatka.JPG Polska Bolesław II Rogatka[124] książę krakowski, południowo-zachodniej Wielkopolski, śląski ,legnicko-głogowski; organizator pierwszego turnieju rycerskiego na ziemiach polskich w Lwówku Śląskim w 1243 r. 1220/1225 – 1278
4. Bolko I Surowy tomb effigy.PNG Polska Bolko I Surowy[125] książę lwówecki w latach 1278 – 1281 1252/12561301
5. Niemcy Wendel Roskopf niemiecki architekt, budowniczy i kamieniarz doby późnego średniowiecza i wczesnego renesansu, działający na obszarze ŁużycCzech i Dolnego Śląska; brał udział w przebudowie ratusza lwóweckiego w latach 1522 – 1524 ok. 1480 – 1549
6. Vladislaus II of Bohemia and Hungary.jpg Czechy Władysław II Jagiellończyk król czeski i węgierski, nadał w 1501 r. herb Lwówkowi Śląskiemu, który w nieco zmienionej formie używany jest do dzisiaj[126] 14561516
7. Bundesarchiv Bild 183-R06118, August Graf Neidhardt von Gneisenau (Zeichnung).jpg Niemcy August Neidhardt von Gneisenau hrabiafeldmarszałek; mieszkał w Lwówku Śląskim w latach 1785 – 1795[127] 1760 – 1831
8. KonstantinHohenzHech.jpg Niemcy Konstantyn von Hohenzollern-Hechingen ostatni książę Hohenzollern–Hechingen, mieszkał w Lwówku Śląskim w latach 1850-1869 1801 – 1869
9. Niemcy Juliusz Hohberg[128] urodzony w Kowarach niemiecki przemysłowiec, piwowar, założyciel browaru przemysłowego w Lwówku Śląskim 1839 – 1907
10. Niemcy Johannes Titz urodzony we Wleniu, większość życia spędził jednak w Lwówku Śląskim; legendarny budowniczy jednej z najsłynniejszych na świecie fisharmonii artystycznych[129] 1844 – 1925
11. Friedrich-August-Stüler.jpg Niemcy Friedrich August Stüler architekt niemiecki, brał udział w przebudowie pałacu książąt von Hohenzollern-Hechingen w 1855 r. (obecnie Urząd Masta i Gminy) 1800 – 1865
12. Adolf Rehnert.jpg Niemcy Adolf Rehnert[130] fotograf, wynalazca-konstruktor, podróżnik; wieloletni mieszkaniec Lwówka Śląskiego 1852 – 1908
13. Max Wislicenus.jpg Niemcy Max Wislicenus[131] niemiecki malarz i projektant gobelinów, zaprojektował gobeliny zdobiące wnętrza lwóweckiego ratusza 1861 – 1957
14. Hans Poelzig.jpg Niemcy Hans Poelzig architekt niemiecki, wziął udział w renowacji i przebudowie lwóweckiego ratusza w 1910 r. 1869 – 1936
15. Wanda Bibrowicz.jpg Polska Wanda Bibrowicz[132] polska artystka specjalizująca się w tkactwie, głównie w projektowaniu i wykonywaniu gobelinów, wykonała gobeliny zdobiące lwówecki ratusz 1878 – 1954
16. Nowobilski Tadeusz.jpg Polska Tadeusz Nowobilski główny księgowy w nadleśnictwie Lwówek Śląski w latach 1960-1978, skoczek Cichociemny[133] 1919 – 1989
17. Konrad Małek.jpg Polska Konrad Małek instruktor, nauczyciel, mistrz tańca towarzyskiego, twórca amatorskiego ruchu tanecznego w Jeleniej Górze i regionie, popularyzator kultury tanecznej, inicjator i organizator wielkich imprez tanecznych 1921 – 1996
18. Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich lejtnant Wasylij Jefremowicz Biełousy[134] lejtnant, spoczywa na Cmentarzu Żołnierzy Radzieckich w Lwówku Śląskim 1922 – 1945
19. Hanna-Barbara Strehblow.jpg Niemcy Hanna-Barbara Strehblow (pseud. Elre Bach) pisarz, mecenas śląskiej kultury ludowej w Niemczech, działaczka na rzecz zrozumienia międzyludzkiego; matka pisarki została zamordowana w szpitalu psychiatrycznym w Płakowicach 1927 – 1996
20. Niemcy Rudolf Müller[135][136] urodzony w Pławnej niemiecki duchowny rzymskokatolicki, w latach 1994-2006 biskup diecezjalny Görlitz, uczęszczał do lwóweckiego gimnazjum (do 1945) 1931 – 2012
21. Mieczysław Buczyński.jpg Polska Mieczysław Buczyński historyk sztuki, bibliotekarz, muzealnik, nauczyciel; po wojnie mieszkał w Płakowicach koło Lwówka Śląskiego 1941 – 2005
22. Zygmunt Klementowski.jpg Polska Zygmunt Klementowski ukończył Liceum Ogólnokształcące we Lwówku Śląskim; działacz, animator, pracownik kultury, dyrektor Lwóweckiego Ośrodka Kultury (LOK) 1942 – 2007

Sławne osobistości w Lwówku Śląskim[edytuj]

Sławne osobistości w Lwówku Śląskim
Lp. Zdjęcie Osobistość Funkcja Data pobytu
1. Wladyslaw III Laskonogi.jpg Władysław III Laskonogi[137] książę wielkopolski i krakowski między 1194 – 1216
2. Lwówek Śląski Nagrobek Henryka I Jaworskiego i Agnieszki Czeskiej.JPG Henryk I jaworski książę jaworsko-świdnicki od 1301, w wyniku podziału od 1312 książę jaworski, w latach 1319-1329 we wschodnich Łużycach ze Zgorzelcem (do 1337 w Przewozie), od 1329 w Hradcu Kralove (dożywotnio), od 1337 w Głogowie i Kątach Wrocławskich między 1301 – 1346
3. Lwówek Śląski Nagrobek Henryka I Jaworskiego i Agnieszki Czeskiej.JPG Agnieszka Przemyślidka królewna czeska, księżna jaworska między 1316 –1337
4. Albrecht II. von Habsburg.jpg Święte Cesarstwo RzymskieAlbrecht II Habsburg król Rzymian (Niemiec) 8.11.1438[138]
5. Matthias-corvinus-hoesegter-budapest.jpg Królestwo Węgier Maciej Korwin król Węgier i Czech 1469[139]
6. Charles XII 1706.jpg Szwecja Karol XII Wittelsbach król Szwecji, książę Palatynatu-Zweibrücken 12.09.1706
7. Friedrich Bernhard Werner.jpg Królestwo Prus Friedrich Bernhard Werner rysownik miast śląskich między 1728 – 1737
8. Friedrich Zweite Alt.jpg Królestwo Prus Fryderyk II Wielki król Prus 27.11.1756
9. JQA Photo.tif  Stany Zjednoczone John Quincy Adams amerykański polityk, prezydent Stanów Zjednoczonych 1800[140]
10. Jacques Pierre Louis Marie Joseph Puthod.jpg Francja Jacques Pierre Louis Puthod generał, dowódca 17 Dywizji w 1813 r. 1813
11. Général Jacques Alexandre Bernard Law Lauriston.jpg Francja Jacques Alexandre Law de Lauriston francuski generałmarszałek Francji, potomek szkockiego ekonomisty Johna Lawa; uczestnik Bitwy nad Bobrem w 1813 r. 1813
12. Ludwig Yorck von Wartenburg.jpg Królestwo Prus Johann Ludwig Yorck von Wartenburg pruski feldmarszałek; uczestnik Bitwy nad Bobrem w 1813 r. 1813
13. MacDonald par Antoine Jean Gros.jpg Francja Etienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald książę Tarentumarszałek Francji, z pochodzenia Szkot, syn zwolennika wygnanej dynastii Stuartów; uczestnik Bitwy nad Bobrem w 1813 r. 1813
14. Langeron A F.jpg Carstwo Rosyjskie Alexandre Andrault de Langeron generał francuskiego pochodzenia, służący w armii Imperium Rosyjskiegowolnomularz; uczestnik Bitwy nad Bobrem w 1813 r. 1813
15. RaczynskiAleksander.PortretAleksandraFredro.jpg Polska Aleksander Fredro polski komediopisarzpamiętnikarzpoetawolnomularz, tworzył w epoce romantyzmu; wstąpił do armii Napoleona w Lwówku Śląskim 22.08.1813 r. 22.08.1813[141]
16. Józef Bonawentura Załuski.PNG Polska Józef Bonawentura Załuski hrabia w Królestwie Kongresowym w 1820 roku, polski generał walczący w czasie powstania listopadowego, pamiętnikarz, publicysta i poeta; dowódca polskiego pułku w Gwardii Cesarskiej 21-23.08.1813
17. Polska Józef Ignacy Grabowski adiutant Napoleona Bonapartego, polityk konserwatywny, działacz publiczny w Wielkim Księstwie Poznańskim, pamiętnikarz i autor pism ekonomiczno-politycznych. Kawaler Legii Honorowej oraz Orderu Orła Czerwonego; oficer polskiego pułku w Gwardii Cesarskiej 21-23.08.1813
18. Polska Tadeusz Suchorzewski generał brygady Armii Królestwa Polskiego i generał brygady powstania listopadowego; oficer polskiego pułku w Gwardii Cesarskiej 21-23.08.1813
19. Napoleón Bonaparte.jpg Francja Napoleon Bonaparte cesarz Francuzów, uczestnik Bitwy nad Bobrem w 1813 r. 21-23.08.1813[142]
20. Grand Duke Constantine Pavlovich of Russia.JPG Carstwo Rosyjskie Konstanty Pawłowicz Romanow wielki książę rosyjski z dynastii Romanowów 23-25.05.1813
21. Emperor Alexander I of Russia by Alexander Molinari 1813.png Carstwo Rosyjskie Aleksander I Romanow car Rosji 23-25.05.1813
22. Friedrich Wilhelm III of Prussia.PNG Królestwo Prus Fryderyk Wilhelm III Pruski król pruski 23-25.05.1813[143]
23. Blücher.jpg Królestwo Prus Gebhard Leberecht von Blücher pruski feldmarszałek 28-30.08.1813
24. Hw-stein.jpg Królestwo Prus Heinrich Friedrich Karl vom Stein pruski polityk, baron Rzeszy, szef ministrów 23-25.05.1813
25. Franz Liszt by Nadar, March 1886.png Królestwo Węgier (1526–1867) Franciszek Liszt kompozytor i pianista węgierski 1861
26. Richard Wagner, Paris, 1861.jpg Związek Niemiecki Ryszard Wagner kompozytor niemiecki epoki romantyzmu 1863
27. Hans von buelow.jpg Związek Niemiecki Hans Guido von Bülow pianista i dyrygent niemiecki 1863
28. Hector-berlioz-135.jpg Francja Hektor Berlioz francuski kompozytor około 1852-1858
29. Popper david v2.jpg Czechy Dawid Popper czeski wiolonczelista i kompozytor około 1852-1858
30. Carl Tausig - Project Gutenberg eText 16431.jpg Polska Karol Tausig pianista i kompozytor polski około 1852-1858
31. Hans Bronsart von Schellendorff.jpg Związek Niemiecki Hans Bronsart niemiecki pianista i kompozytor około 1852-1858
32. Nahl spohr.jpg Związek Niemiecki Ludwik Spohr niemiecki kompozytor, skrzypek i dyrygent około 1852-1858
33. A. Lepper 2.jpg Polska Andrzej Lepper polski polityk 2006
34. Janusz Korwin-Mikke Sejm 2016.JPG Polska Janusz Korwin-Mikke polski polityk 06.10.2013[144]
35. J.Piechociński.JPG Polska Janusz Piechociński polski polityk 30.04.2014[145]
36. Zofia Czernow Sejm 2016.JPG Polska Zofia Czernow posłanka na Sejm VII i VIII kadencji 20.06.2014[146]

26.07.2017[147]

37. Ilona Antoniszyn-Klik.jpg Polska Ilona Antoniszyn-Klik polska urzędniczka państwowa i samorządowa, polityk, od 2010 do 2011 wicewojewoda dolnośląski, od 2011 do 2015 podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki, od 2012 do 2015 sekretarz NKW Polskiego Stronnictwa Ludowego 18.10.2014[148]
38. Marcin Najman 2014.jpg Polska Marcin Najman bokser polski 06.02.2016[149]
39. Hołownia Szymon.jpg Polska Szymon Hołownia polski dziennikarz 11.05.2017[150]

Hymn Lwówka Śląskiego[edytuj]

Ratusz w Lwówku Śląskim - niemy świadek wielu wydarzeń historycznych w mieście
Mury obronne, które na przestrzeni wieków odegrały istotną rolę w kwestii bezpieczeństwa mieszkańców
Rzeka Bóbr - ważny czynnik we wczesnych etapach rozwoju miasta

Autorami Hymnu Lwówka Śląskiego są Henryk Swolkień (muzyka) i Zdzisława Milczarek (słowa). Hymn Lwówka Śląskiego składa się z trzech czterowersowych zwrotek, z czego każde dwa ostatnie wersy w każdej zwrotce śpiewane są po dwa razy. Refren hymnu po każdej zwrotce różni się śpiewanymi słowami, jednak melodia dla każdego refrenu pozostaje taka sama. Każdy refren jest czterowersowy i zawsze jest śpiewany dwukrotnie. W hymnie Lwówka Śląskiego są wzmiankowane miejsca ważne dla miasta: ratusz w Lwówku Śląskim, mury obronne Lwówka Śląskiego, rzeka Odra i rzeka Bóbr (dopływ Odry).

Rzeka Odra w Krośnie Odrzańskim - miejscu złączenia się Odry i Bobru
Hymn Lwówka Śląskiego
Autorzy
Muzyka Słowa
Henryk Swolkień Zdzisława Milczarek
Hymn Lwówka Śląskiego[151]

I.Najpiękniejsze nasze miasto,
Co się Lwówek Śląski zwie.
Chociaż wszędzie dobrze przecież –
Lecz do Lwówka serce rwie.

Chociaż wszędzie dobrze przecież –
Lecz do Lwówka serce rwie.

Ref.Tu jest nasza szkoła,
Tu rodzinny dom,
Tu wszyscy najbliżsi
Sercom naszym są.

Tu jest nasza szkoła,
Tu rodzinny dom,
Tu wszyscy najbliżsi
Sercom naszym są.

II.Ratusz swoją sławą słynie
I obronne mury też.
Wokół piękne pola, lasy,
Wszędzie pięknie wzdłuż i wszerz.

Wokół piękne pola, lasy,
Wszędzie pięknie wzdłuż i wszerz.

Ref.Rzeka poprzez miasto
Toczy fale swe,
I do Odry płynie,
złączyć się z nią chce.

Rzeka poprzez miasto
Toczy fale swe,
I do Odry płynie,
złączyć się z nią chce.

III.Płyńże Bobrze, płyńże rzeko,
Zanieś dalej taką wieść,
Że kochamy swoje miasto,
Oddajemy jemu cześć.

Że kochamy swoje miasto,
Oddajemy jemu cześć.

Ref.Miasto odzyskane
Ojców naszych krwią,
My będziemy strzegli
Całą siłą swą.

Miasto odzyskane
Ojców naszych krwią,
My będziemy strzegli
Całą siłą swą.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/Lwowek_Slaski, w oparciu o dane GUS.
  2. a b Heinrich Adamy: Die Schlesischen Ortsnamen ihre entstechung und bedeutung. Breslau: Verlag von Priebotsch’s Buchhandlung, 1888, s. 9.
  3. a b Lwow w "Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego" Tom V, str. 554.
  4. Dz.U. 1945 nr 33, poz. 196.
  5. CONCEPT Intermedia, Portal, www.lla.lwowekslaski.pl [dostęp 2017-07-16] (pol.).
  6. POLSKA – Nawigator turystyczny, Carta blanca, 2009, ​ISBN 978-83-61444-46-6​.
  7. Pruski dokument z roku 1750 ustalający urzędowe opłaty na Śląsku – „Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750”.
  8. Matthäusa Meriana, „Topographia Bohemiae, Moraviae et Silesiae”, Frankfurt am Main 1650.
  9. „Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750”.
  10. Józef Lompa, „Krótki rys jeografii Śląska dla nauki początkowej”, Głogówek 1847, s. 14.
  11. Zarządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. (M.P. z 1946 r. Nr 44, poz. 85).
  12. Lwówek Śląski – Baszta Lubańska. fotopolska.eu. [dostęp 2015-09-07].
  13. K.U. Müller, Vaterländischer Bilder, Glogau 1837, s. 365.
  14. Benjamin Gottlieb Sutorius Die Geschichte von Löwenberg aus Urkunden und Handschriften gesammlet: Erster Theil, Bunzlau 1784, str 20.
  15. Gustav Adolf Tzschoppe, Gustav Adolf Harald Stenzel Urkundensammlung zur Geschichte des Ursprungs der Städte: und der Einführung und Verbreitung deutscher Kolonisten und Rechte in Schlesien und der Ober-Lausitz str. 276.
  16. Benedykt Zientara, Henryk Brodaty i jego czasy, Wyd II, str 154.
  17. Gustav Adolf Tzschoppe, Gustav Adolf Harald Stenzel Urkundensammlung zur Geschichte des Ursprungs der Städte: und der Einführung und Verbreitung deutscher Kolonisten und Rechte in Schlesien und der Ober-Lausitz str. 278.
  18. Benedykt Zientara, Henryk Brodaty i jego czasy, Wyd II, str 155.
  19. l, Ireneusz Sach, Katarzyna Pieczarka, Lwówecki.info, lwowecki.info [dostęp 2017-07-21] (ang.).
  20. l, Ireneusz Sach, Katarzyna Pieczarka, Lwówecki.info, lwowecki.info [dostęp 2017-07-21] (ang.).
  21. Słownik geografii turystycznej Sudetów. Pogórze Kaczawskie, pod redakcją Marka Staffy, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2002, ​ISBN 83-85773-47-9
  22. "Heimatbuch des Kreises Löwenberg" Löwenberg 1925 str 231
  23. a b The Shamrock. Irish National Newspaper and Publishing Company, Limited, 1868. [dostęp 2015-07-13]. (ang.)
  24. a b c Christopher Kelly: History of the French Revolution and of the Wars Produced by that Memorable Event: From the Commencement of Hostilities in L792, to the Second Restoration of Louis XVIII ; and the Deportation of Napoleon Buonaparte to the Island of St. Helena, Including a Complete Account of the War Between Great Britain and America ; and the Memorable Battle of Waterloo.... T. Kelly, 1820. [dostęp 2015-07-13]. (ang.)
  25. l, Krzysztof Kopacz, Ireneusz Sach, Witamy na stronie Powiatu Lwóweckiego, www.powiatlwowecki.pl [dostęp 2017-07-25].
  26. a b c Edward Müffling: Passages from My Life: Together with Mémoirs of the Champaign of 1813 and 1814. R. Bentley, 1853. [dostęp 2015-07-13]. (ang.)
  27. Gregory Fremont-Barnes, Todd Fisher: The Napoleonic Wars: The Rise and Fall of an Empire. Osprey Publishing, 2004. ISBN 9781841768311. [dostęp 2015-07-13]. (ang.)
  28. Michael V. Leggiere: Napoleon and Berlin: The Franco-Prussian War in North Germany, 1813. University of Oklahoma Press, 2015-06-23. ISBN 9780806180175. [dostęp 2015-07-13]. (ang.)
  29. Krystian Krawczyk, DOLNY ŚLĄSK: Księstwo świdnicko-jaworskie, DOLNY ŚLĄSK, 19 lutego 2013 [dostęp 2017-07-25].
  30. Michał Szuster, Henryk I jaworski - POCZET.COM, www.poczet.com [dostęp 2017-07-24] (pol.).
  31. Michał Szuster, Bolko II Mały (Świdnicki) - POCZET.COM, www.poczet.com [dostęp 2017-07-24] (pol.).
  32. Polska_1386_-_1434.png, https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/bb/Polska_1386_-_1434.png.
  33. Michał Szuster, Bolko II Mały (Świdnicki) - POCZET.COM, www.poczet.com [dostęp 2017-07-25] (pol.).
  34. l, Turystyka w Powiecie Lwóweckim, turystyka.powiatlwowecki.pl [dostęp 2017-07-24].
  35. Andrzej Łebkowski, Lwówek Śląski, www.zamki.name [dostęp 2017-07-24] (pol.).
  36. a b Marek Staffa: Słownik geografii turystycznej Sudetów, Pogórze Izerskie. [1], A-Ł. Wrocław: I-BiS, 2003, s. 443-471. ISBN 83-85773-60-6.
  37. Tabele demograficzne, stan z 30 czerwca 2014 r.
  38. dr Anna Wójcicka-Rosińska: Plan Zadań Ochronnych obszaru Natura 2000 Panieńskie Skały PLH 020009 w województwie dolnośląskim na lata 2012–2021 (pol.). [dostęp 2014-06-17]. s. 14.
  39. European Climate Assessment & Dataset. [dostęp 2014-08-27].
  40. Skwery przy SP2.
  41. Geo-System: lwowekslaski.e-mapa.net. lwowekslaski.e-mapa.net. [dostęp 2015-08-24].
  42. cpu-zeto.com.pl; Ireneusz Sach ireks[at]cpu-zeto.pl; Katarzyna Pieczarka kasiap[at]cpu-zeto.pl;: Lwówecki.info. lwo7.pbox.pl. [dostęp 2015-08-08].
  43. Dane adresowe – Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków we Wrocławiu. wosoz.ibip.wroc.pl. [dostęp 2015-08-08].
  44. a b Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 16.9.2012]. s. 118,119.
  45. Lwówek Śląski - Kaplica Świętego Krzyża - stare zdjęcia, mapa, lwowek_slaski.fotopolska.eu [dostęp 2017-07-21].
  46. informacyjna tabliczka: kaplica św. krzyża.
  47. Mobile Computers Grzegorz Bielak: Ratusz Lwówek Śląski > Centrum Informacji Turystycznej. www.cit.gryfow.pl. [dostęp 2015-08-16].
  48. Lwówek Śląski – Ratusz. www.ratusze.karr.pl. [dostęp 2015-08-16].
  49. Mapa Basteja Archonattiego w Lwówku Śląskim Mapa turystyczna Polski Polskie Szlaki, mapa.polskieszlaki.pl [dostęp 2017-07-21] (pol.).
  50. Lwówek Śląski. lwowek_slaski.fotopolska.eu. [dostęp 2015-08-08].
  51. Robert Zawadzki: Dom z końską głową. [dostęp 2015-08-08].
  52. Ausstellung, Konzert und Symposium zu Johannes Titz im Rahmen der 800-Jahr-Feier in Wleń / Lähn, Schlesien – Gesellschaft der Orgelfreunde. www.gdo.de. [dostęp 2015-08-08].
  53. Ścieżki rowerowe na terenie miasta i gminy.
  54. Tablica tras rowerowych.
  55. Liczba turystów rocznie.
  56. Administrator, Via Regia, www.olesnicamala.info [dostęp 2016-03-16].
  57. Szlak Tradycji Rzemieślniczych – Via Fabrilis. www.viafabrilis.eu. [dostęp 2015-08-19].
  58. Trasa Nordic Walking – Lwóweckie Towarzystwo Regionalne. [dostęp 2015-08-22].
  59. Ścieżki i szlaki rowerowe.
  60. Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna w Lwówku Śląskim. www.biblioteka.lwowekslaski.pl. [dostęp 2015-08-25].
  61. Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna w Lwówku Śląskim, www.biblioteka.lwowekslaski.pl [dostęp 2017-08-02].
  62. Organizacje Pozarządowe.
  63. LOK, http://www.lok.lwowekslaski.pl/do_pobrania/kalendarium.pdf, styczeń 2017.
  64. l, Krzysztof Kopacz, Ireneusz Sach, Witamy na stronie Powiatu Lwóweckiego, www.powiatlwowecki.pl [dostęp 2017-07-16].
  65. l, Krzysztof Kopacz, Ireneusz Sach, Witamy na stronie Powiatu Lwóweckiego, www.powiatlwowecki.pl [dostęp 2017-07-16].
  66. l, Ireneusz Sach, Katarzyna Pieczarka, Lwówecki.info, lwowecki.info [dostęp 2017-07-17] (ang.).
  67. Szkolnastrona.pl: Szkoła Podstawowa Nr 2 im. Bohaterów X Sudeckiej Dywizji Piechoty – HISTORIA SZKOLNICTWA WE LWÓWKU ŚL. W LATACH 1945-1958. www.sp2lwowek.szkolnastrona.pl. [dostęp 2015-08-17].
  68. Lista szkół – Gmina Lwówek Śląski. szkolygminalwowekslaski.szkolnictwa.pl. [dostęp 2015-08-17].
  69. Rafał Matuszak: Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Lwówku Śląskim. www.zsoiz.home.pl. [dostęp 2015-08-17].
  70. Krzysztof Zając: Reaktywacja „Kuriera Lwóweckiego”. lwowekslaski.pl. [dostęp 2015-08-19].
  71. Robert Zawadzki: „Głos Lwówecki” w latach 1954-1955. [dostęp 2015-08-22].
  72. Lwówek Śląski.
  73. 1 Maja Lwówek Śląski 1974. KarkonoszeInfo 2011-04-13.
  74. Bolesławiec i Lwówek na planie filmowym [dostęp 2017-07-16] (pol.).
  75. ECHA PRZESZŁOŚCI 145 Wyzwolenie Lwówka Śląskiego. Archiwum Łużyce 2015-03-26.
  76. Lwówek Śląski i okolice. SudeckieHoryzontyTV 2014-10-30.
  77. Miejsca na mapie Dolnego Śląska Lwówek Śląski. tadeuszsiwek 2011-11-02.
  78. Na szlakach historii - Lwówek Śląski. TV Regionalna pl 2014-03-28.
  79. Lwówek Śląski - Ratusz. G-Art Studio 2012-09-03.
  80. Lwówek Ślaski "Oblicza miasta. Zmiany w architekturze Powiatu Lwóweckiego". PiMBPLwowekSlaski 2013-05-20.
  81. Kreis Löwenberg/Schlesien. Freies Schlesien 2011-11-18.
  82. Przedwojenny Dolny Śląsk (Niederschlesien) Cz. 3 z 3. Grzegorz Sanik 2014-09-14.
  83. LÖWENBERG---Niederschlesien.wmv. SCHLESIERvonOHLAU 2011-11-10.
  84. TVN Turbo oraz infolwówek24 - szukamy ,,Absurdów drogowych", 10 marca 2017 [dostęp 2017-07-16] (pol.).
  85. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 4 czerwca 2014.
  86. Sala Królestwa Świadków Jehowy.
  87. Vademecum Samorządowca.
  88. PWiK Bolesławiec.
  89. Mecze – Czarni Lwówek Śląski. www.90minut.pl. [dostęp 2015-08-17].
  90. Szkoła Podstawowa Nr 2 im. Bohaterów X Sudeckiej Dywizji Piechoty – HALA i ORLIK. www.sp2lwowek.szkolnastrona.pl. [dostęp 2015-11-06].
  91. Lwówecki.info. lwowecki.info. [dostęp 2015-11-06].
  92. Biuletyn Informacji Publicznej Gminy i Miasta Lwówek Śląski – Rada Miejska w Lwówku Śląskim. www.bip.lwowekslaski.pl. [dostęp 2015-08-08].
  93. Andrzej Łebkowski, Lwówek Śląski, www.zamki.name [dostęp 2017-07-24] (pol.).
  94. Benjamin Gottlieb Sutorius Die Geschichte von Löwenberg aus Urkunden und Handschriften gesammlet: Erster Theil, Bunzlau 1784, str 62
  95. a b Wiesław Długosz, Epitafia i płyty nagrobne, www.dokumentyslaska.pl [dostęp 2017-07-21].
  96. a b l, Ireneusz Sach, Katarzyna Pieczarka, Lwówecki.info, lwowecki.info [dostęp 2017-06-24] (ang.).
  97. Biuletyn Informacji Publicznej Gminy i Miasta Lwówek Śląski, www.bip.lwowekslaski.pl [dostęp 2017-07-24] (pol.).
  98. a b c d e f OpenStreetMap, OpenStreetMap [dostęp 2017-08-02] (pol.).
  99. 217757.html, http://www.krs-online.com.pl/ochotnicza-straz-pozarna-we-wlodzicach-krs-217757.html.
  100. [1].
  101. http://www.lwowekslaski.pl/11-aktualnosci/530-uroczysta-sesja-rady-miejskiej-w-lwowku-slaskim
  102. Chrastava – polski. www.chrastava.cz. [dostęp 2015-08-10].
  103. BIP Lwówek Śląski, BIP Lwówek Śląski, 24 czerwca 2017.
  104. płk w st.spocz. Edward Jakubowski - 90 lat, www.radar.jgora.pl [dostęp 2017-08-04].
  105. Zwi_zek Kombatantów RP i Byłych WięĽniów Politycznych, www.kombatantpolski.pl [dostęp 2017-06-24].
  106. Herweynen Family : Elim Christian Center Poland, elimcenter.pl [dostęp 2017-08-04] (ang.).
  107. BIP Lwówek Śląski.
  108. i i inni, http://jeleniagora.naszemiasto.pl/archiwum/mistrz-odchodzi,969082,art,t,id,tm.html.
  109. CoWRegionie.pl – Lwówek Śląski, Lubań, Świeradów, Gryfów, Bolesławiec. cowregionie.webdreamers.pl. [dostęp 2015-08-08].
  110. Michael Canov – čestný občan Lwówek Śląski. www.chrastava.cz. [dostęp 2015-08-08].
  111. a b Historia szkoły, www.zsoiz.home.pl [dostęp 2017-07-20] (pol.).
  112. Andrzej Łebkowski, Bernard Zwinny, www.zamki.name [dostęp 2017-07-22] (pol.).
  113. Cerasinus Jan - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy, encyklopedia.pwn.pl [dostęp 2017-07-20] (pol.).
  114. Wiesław Długosz, Epitafia i płyty nagrobne, www.dokumentyslaska.pl [dostęp 2017-07-21].
  115. Wiesław Długosz, Epitafia i płyty nagrobne, www.dokumentyslaska.pl [dostęp 2017-07-21].
  116. Wiesław Długosz, Epitafia i płyty nagrobne, www.dokumentyslaska.pl [dostęp 2017-07-21].
  117. Wiesław Długosz, Epitafia i płyty nagrobne, www.dokumentyslaska.pl [dostęp 2017-07-21].
  118. Johann Jacob Vogel, Leipzigisches geschicht-buch, oder, Annales, das ist: jahr- und tage-bücher der weltberühmten königl. und churfürstlichen sächsischen kauff- und handels-stadt Leipzig: in welchen die meisten merckwürdigsten geschichte und geschehene veränderungen, die in und bey belobter stadt und gegend, bey des in geistl. als weltl. sachen, so wohl in friedens-als krieges-zeiten, von anno 661. nach Christi geburth an, biss in das 1714. jahr, von tage zu tage sich begeben haben, enthalten sind, alle zum theil aus glaubwürdigen alten und neuen, bey des gedruckten als geschriebenen chronicken, bewahrten historicis, uhralten urkunden und documenten, zum theil auch aus eigener erfahrung mit nicht geringer mühe aus angebohrner liebe zusammen getragen und in richtige ordnung verfasset, auch mit dienlichen marginalien und einen benöthigten register erläutert von m. Johann Jacob Vogeln ..., F. Lanckischens sel. erben, 1714 [dostęp 2017-07-16] (niem.).
  119. Przemysław Wiater, Joanna Broniarczyk, Słownik Biograficzny Ziemi Jeleniogórskiej : Georg Wichmann, jbc.jelenia-gora.pl [dostęp 2017-08-07].
  120. [http://www.geocities.ws/orion47.geo/WEHRMACHT/HEER/Generalmajor2/KLAMMT_GUENTHER.html Generalmajor G�nther Klammt], www.geocities.ws [dostęp 2017-07-16].
  121. l, Ireneusz Sach, Katarzyna Pieczarka, Lwówecki.info, lwowecki.info [dostęp 2017-08-09] (ang.).
  122. o, http://lwowecki.info/pl/2866/drukuj-artykul.html.
  123. Andrzej Łebkowski, Lwówek Śląski, www.zamki.name [dostęp 2017-07-25] (pol.).
  124. Turniej rycerski w średniowiecznym Lwówku - Tajemnice Dolnego Śląska, tajemnicedolnegoslaska.cba.pl [dostęp 2017-07-21] (pol.).
  125. Bolko I Surowy, „Blog o naszych doświadczeniach” [dostęp 2017-07-24] (pol.).
  126. Lwówek Śląski - Aktualności, www.lwowekslaski.pl [dostęp 2017-07-21] (pol.).
  127. Castiglione, Napoleon.org.pl - August-Wilhelm Neidhardt von Gneisenau (1760-1831), www.napoleon.org.pl [dostęp 2017-08-02] (pol.).
  128. Historia lwóweckiego browaru - Tajemnice Dolnego Śląska, tajemnicedolnegoslaska.cba.pl [dostęp 2017-07-24] (pol.).
  129. l, Zaczarowane fisharmonie, www.palacwlen.pl [dostęp 2016-03-09].
  130. Noga, Anna. Red., Karkonosze: Kultura i Turystyka, 2006, nr 5 (241), 2006 [dostęp 2017-08-09] (ang.).
  131. Anna Szczodrak, Joanna Broniarczyk, Słownik Biograficzny Ziemi Jeleniogórskiej : Max Wislicenus, jbc.jelenia-gora.pl [dostęp 2017-08-07].
  132. Lwówek Śląski - Ślub jak z bajki. Atrakcje turystyczne Lwówka Śląskiego. Ciekawe miejsca Lwówka Śląskiego, www.polskaniezwykla.pl [dostęp 2017-08-07].
  133. Nadleśnictwo Lwówek Śląski — Lasy Państwowe, www.lwowek.wroclaw.lasy.gov.pl [dostęp 2017-08-04] (pol.).
  134. K. K, Lejtnant Biełousow, Lwóweckie Towarzystwo Regionalne, 7 lutego 2016 [dostęp 2017-08-09].
  135. Historia szkoły, www.zsoiz.home.pl [dostęp 2017-07-20] (pol.).
  136. David M. Cheney, Bishop Rudolf Müller [Catholic-Hierarchy], www.catholic-hierarchy.org [dostęp 2017-07-20].
  137. Czy w tym zamku straszy? Legendy o zamkach polskich - Księgarnia Średniowieczna, sredniowieczna.com [dostęp 2017-07-21] (pol.).
  138. Benjamin Gottlieb Sutorius Die Geschichte von Löwenberg aus Urkunden und Handschriften gesammlet: Erster Theil, Bunzlau 1784, str 98
  139. WIK, Lwówek Śląski zasłynął dzięki skarbom ziemi, „wroclaw.naszemiasto.pl”, 6 sierpnia 2011 [dostęp 2017-07-12] (pol.).
  140. Prezydent USA w Lwówku Śląskim, Lwóweckie Towarzystwo Regionalne, 13 czerwca 2017 [dostęp 2017-07-16].
  141. 5384/59/c/gdzie-w-lwowku-slaskim-jest-skwer-aleksandra-hrabiego-fredry-.html, http://lwowecki.info/pl/5384/59/c/gdzie-w-lwowku-slaskim-jest-skwer-aleksandra-hrabiego-fredry-.html, 5384.
  142. Lwówek Śląski – Pomnik Napoleona Bonaparte. Atrakcje turystyczne Lwówka Śląskiego. Ciekawe miejsca Lwówka Śląskiego. www.polskaniezwykla.pl. [dostęp 2015-08-24].
  143. Robert Primke: Władcy we Lwówku. [dostęp 2015-08-22].
  144. Janusz Korwin-Mikke, pl-pl.facebook.com [dostęp 2017-07-16] (pol.).
  145. cpu-zeto.com.pl; Ireneusz Sach ireks[at]cpu-zeto.pl; Katarzyna Pieczarka kasiap[at]cpu-zeto.pl;: Lwówecki.info. www.lwowecki.info. [dostęp 2015-08-24].
  146. l, Ireneusz Sach, Katarzyna Pieczarka, Lwówecki.info, lwowecki.info [dostęp 2017-07-24] (ang.).
  147. Informatyk, Zaproszenie na spotkanie, www.lwowekslaski.pl [dostęp 2017-07-24] (pol.).
  148. 1300/drukuj-artykul.html, http://lwowecki.info/pl/1300/drukuj-artykul.html, 18 października 2014.
  149. l, Ireneusz Sach, Katarzyna Pieczarka, Lwówecki.info, lwowecki.info [dostęp 2016-02-06].
  150. l, Ireneusz Sach, Katarzyna Pieczarka, Lwówecki.info, lwowecki.info [dostęp 2017-07-16] (ang.).
  151. Z. Milczarek: Hymn Lwówka Śląskiego (pol.). SP2Lwówek. [dostęp 2015-08-19].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]