Marmozeta złotogłowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Lwiatka złotogłowa)
Skocz do: nawigacja, szukaj
marmozeta złotogłowa[1]
Leontopithecus chrysomelas[2]
(Kuhl, 1820)
marmozeta złotogłowa[1]
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd naczelne
Rodzina pazurkowcowate[2]
Rodzaj marmozeta[1]
Gatunek marmozeta złotogłowa[1]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Marmozeta złotogłowa[1] (Leontopithecus chrysomelas) – gatunek ssaka z rodziny pazurkowcowatych. Gatunek endemiczny; występuje tylko w nizinnych fragmentach lasów tropikalnych w stanie Bahia w Brazylii. Jest uważany przez IUCN za zagrożony gatunek.

Środowisko życia[edytuj]

Lwiatka złotogłowa żyje w lasach tropikalnych Południowej Ameryki, przebywa na wysokościach od 3 do 10 metrów nad ziemią[4].

Wygląd[edytuj]

Gatunek ten przypomina wyglądem marmozetę lwią, główną różnicą jest ubarwienie - czarne futro pokrywa większą część ciała, z wyjątkiem łap i głowy, które mają złoty odcień. Cechuje je niewielka głowa i ciało oraz stosunkowo duże kły i bardzo długi ogon. Dymorfizm płciowy słabo zaznaczony. Długość ciała (bez ogona) wynosi 200–336 mm, ogon mierzy 315–400 mm. Masa ciała mieści się w przedziale 360–710 g[4].

Tryb życia[edytuj]

Prawie całe swoje życie spędzają na drzewach, włączając w to sen i reprodukcję. Prowadzą dzienny tryb życia. Tworzą grupy złożone z 2-8 osobników (zazwyczaj 3-4); okazjonalnie tworzą grupy liczące do 16 osobników. Typowa rodzina składa się z rodziców i ich najmłodszego potomstwa. Pary łączą się na całe życie, okres godowy rozpoczyna się około września i kończy w marcu. Ciąża trwa 125-132 dni. Oboje partnerów opiekuje się młodymi. Samce osiągają dojrzałość płciową w około 24. miesiącu życia, samice w 18. Dorosłe osobniki tej samej płci wykazują wobec siebie agresję terytorialną. Żywią się owocami i insektami, okazjonalnie uzupełniając dietę ślimakami i pająkami. Stwierdzono przypadki zjadania jaszczurek, jaj ptasich, a nawet piskląt[4].

Przypisy

  1. a b c d Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 37. ISBN 978-83-88147-15-9.
  2. a b Leontopithecus chrysomelas, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  3. Leontopithecus chrysomelas. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b c Lundrigan, B. & K. Kapheim: ADW: Leontopithecus chrysomelas: Information. W: Animal Diversity Web [on-line]. University of Michigan, 2000. [dostęp 12 grudnia 2016].