M.2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
~Porównanie złączy SSD mSATA (po lewej) i M.2

M.2 (początkowo określany Next Generation Form Factor - NGFF) – złącze dla kart rozszerzeń. Został zaprojektowany jako szybszy i bardziej kompaktowy następca interfejsu mSATA. Oferuje większą wydajność niż SATA III oraz mSATA. Prędkość transmisji danych w przypadku M.2 jest w stanie osiągnąć 4 GB/s dzięki wykorzystaniu magistrali PCI Express[1].

Rozmiary dysków M.2[edytuj | edytuj kod]

Standard M.2 pozwala na karty o szerokości 12, 16, 22 i 30 mm, oraz długości 16, 26, 30, 38, 42, 60, 80 i 110 mm. Aktualnym standardem jest szerokość 22 mm o długościach 30, 42, 60, 80 lub 110 mm.

Przykładowe oznaczenia: 2242 - 22mm szerokości, 42mm długości, 2280 - 22mm szerokości, 80mm długości.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Złącze NGFF miało pierwotnie być przeznaczone dla dysków SSD, kart Wi-Fi, Bluetooth, NFC i/lub GPS. Nazwa została zmieniona na obecną w 2013 roku. Po raz pierwszy poparcie dla tego standardu wyraził Intel, który wdrożył jego obsługę w płytach głównych z chipsetami H97 i Z97, przeznaczonych dla 4. generacji procesorów Core.

Aktualnie złącze M.2 może być podłączone na płycie głównej przez protokół PCIe, SATA lub obsługiwać obydwa. Najczęściej stosuje się obsługę PCIe 3.0. W celu wykorzystania maksymalnych możliwości tego interfejsu wdrożono protokół NVMe, umożliwiający wykonywanie większej ilości operacji na sekundę przy mniejszym zużyciu procesora.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]