M13/40

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carro Armato M13/41
Czołg M13/41 w muzeum w Bovington
Czołg M13/41 w muzeum w Bovington
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent FIAT-Ansaldo
Typ pojazdu czołg średni
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4
Historia
Prototypy 1939
Produkcja 19401943
Egzemplarze 710 (wersji M13/40)[1]
752 (wersji M14/41)[1]
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny, 8-cylindrowy SPA 8 TM40 o mocy 125 KM przy 1800 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Pancerz grubość: 6 – 42 mm
Długość 4,923 m
Szerokość 2,20 m
Wysokość 2,375 m
Masa 14 000 kg (bojowa)
Osiągi
Prędkość 32 km/h (po drodze)
14 km/h (w terenie)
Zasięg 200 km (po drodze)
145 km (w terenie)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,00 m
Rowy (szer.) 2,10 m
Ściany (wys.) 0,80 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata czołgowa Model 37 L/32 Ansaldo kal. 47 mm (zapas amunicji – 104 szt.)
2 – 3 karabin maszynowy Breda 38 kal. 8 mm
Użytkownicy
Włochy, Niemcy

M13/40 i jego ulepszona wersja M14/41 to seria włoskich czołgów średnich z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj]

M13/40 w kanadyjskim muzeum

Pod koniec lat 30. we Włoszech skonstruowano czołg średni M11/39. Został on w 1939 roku wprowadzony do uzbrojenia, ale okazało się że nie jest to konstrukcja udana. Największą wadą było rozmieszczenie uzbrojenia (armata w kadłubowym sponsonie i dwa karabiny maszynowe w wieży). Dlatego rozpoczęto prace nad nowym czołgiem. Powstały pod kierownictwem generała Caracciolo di Feroleto, w wyglądzie zewnętrznym podobne do M11/39 (wykorzystano zawieszenie i układ napędowy tego modelu) ale ze zmienionym uzbrojeniem - działo 47 mm przeniesiono z kadłuba do wieży, a karabiny maszynowe zostały przeniesione do kadłuba. Trzeci karabin maszynowy mógł być montowany na wieży jako uzbrojenie przeciwlotnicze. Do lipca 1940 zbudowano 15 prototypów, do służby weszły później w tym roku, po raz pierwszy uczestniczyły w akcji bojowej pod Sollum-Halfaya 9 grudnia 1940. Użyte były w Afryce, Grecji i Jugosławii. W momencie wejścia do służby były mniej więcej odpowiednikiem PzKpfw III. Nie ustępowały także starszym brytyjskim czołgom A9, A10 i A13 znajdującym się na uzbrojeniu oddziałów brytyjskich walczących w Afryce. Dopiero po pojawieniu się w Afryce oddziałów uzbrojonych w amerykańskie czołgi M3 Stuart i M3 Grant sytuacja włoskich czołgistów pogorszyła się.

M13/40 nie były lubiane przez załogi, uważane były za zawodne i łatwo palące się. Ponad 100 M13/40 zostało zdobytych pod Beda Fomm i przez pewien czas stanowiły uzbrojenie oddziałów angielskich i australijskich. Służyły także w armii niemieckiej, a po kapitulacji Włoch reszta czołgów została skonfiskowana przez Niemców, otrzymały oznaczenia PzKpfw M13/40 735(i) i PzKpfw M14/41 736(i).

Warianty[edytuj]

  • M14/41 - wersja afrykańska, właz po lewej stronie kadłuba, poprawione filtry powietrza i paliwa, mocniejszy silnik 145 KM Fiat SPA 15T. Wyprodukowano 1103 sztuki.
  • Semovente Comando M40 - M13/40 bez wieży w wersji dowodzenia z dodatkowymi radiostacjami.
  • Semovente M40 75/18 - działo szturmowe wyposażone w armatę 75 mm. Wyprodukowano 810 sztuk.

Przypisy

  1. a b Nicola Pignato: Italian Medium Tanks In Action, Armor Number 39, Squadron/Signal Publications, 2001, ​ISBN 0-89747-426-0​, s.34

Bibliografia[edytuj]

  • Solarz, J., Ledwoch, J.: Czołgi włoskie 1939-1943. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1995. ISBN 83-86209-29-1.

Linki zewnętrzne[edytuj]