M17 MGMC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
M17 MGMC
Ilustracja
M17 MGMC w Muzeum Czołgów w Kubince
Dane podstawowe
Państwo

 Stany Zjednoczone

Producent

International Harvester Co.

Typ pojazdu

samobieżne działo przeciwlotnicze

Trakcja

pólgasienicowa

Załoga

5 osób

Dane techniczne
Długość

610 cm

Szerokość

220 cm

Wysokość

235 cm

Prześwit

0,28 m

Masa

9400 kg

Osiągi
Prędkość

62 km/h

Zasięg

320

Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.)

bez przygotowania: 0,8 m

Rowy (szer.)

1 m

Ściany (wys.)

0,3 m

Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 × wkm M2
Użytkownicy
US Army, Armia Czerwona, Ludowe Wojsko Polskie

M17 MGMC – amerykańskie samobieżne działo przeciwlotnicze wykorzystujące podwozie transportera opancerzonego M5 Half-track. W tylnej części podwozia umieszczono platformę M45 Quadmount z czterema wkm-ami M2. Naprowadzanie broni na cel – ręcznie.

M17 MGMC miał konstrukcję zbliżoną do M16 MGMC wykorzystującego podwozie M3 Half-track i został przyjęty do uzbrojenia w 1942 roku. Duże ilości tych pojazdów zostało dostarczone w ramach Lend-Lease ZSRR, skąd trafiły do Ludowego Wojska Polskiego. Po II wojnie światowej M14 MGMC były używane przez US Army jeszcze podczas wojny koreańskiej zarówno jako pojazdy przeciwlotnicze, jak i pojazdy zwalczające cele naziemne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]