M37 HMC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
M37 HMC
M37 HMC
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Typ pojazdu haubica samobieżna
Trakcja gąsienicowa
Załoga 8 osób
Dane techniczne
Długość 5000 mm
Szerokość 2900 mm
Wysokość 2500 mm
Prześwit 450 mm
Masa 18 200 kg
Osiągi
Prędkość 55 km/h
Zasięg 240
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 × haubica M4 kalibru 105 mm (zapas amunicji – 90 szt.)
1 × wkm M2 kalibru 12,7 mm (zapas amunicji – 900 szt.)

M37 Howitzer Motor Carriageamerykańska haubica samobieżna zaprojektowana w okresie II wojny światowej.

Pomimo swojej niezawodności M7 Priest, który był wówczas standardową haubicą samobieżną armii amerykańskiej, nie był konstrukcją do końca udaną. Uważano, że jest zbyt ciężka (22,9 t) i powolna (maks. 40-42 km/h). Postanowiono więc zaprojektować nowy pojazd, tym razem bazujący na podwoziu czołgu lekkiego M24 Chaffee. W tym samym czasie na tym samym podwoziu zaprojektowano także pojazdy M41 HMC i M19 GMC.

Nowo powstały pojazd był bardzo podobny do starego M7, włącznie z charakterystyczną "amboną" mieszczącą karabin maszynowy. W porównaniu z M7, M37 był krótszy i szerszy przez co był wygodniejszy i miał więcej miejsca dla załogi i przechowywania amunicji. Kąt ostrzału haubicy w pionie od -10° do +45°, w poziomie 45°. Tego samego modelu haubicy użyto jako uzbrojenie jednej z odmian czołgu M4 Sherman (105). Maksymalna donośność pocisków była równa 11 250 m.

Łącznie wybudowano 316 egzemplarzy tego pojazdu (z 448 pierwotnie zamówionych), wszedł na uzbrojenie armii w 1945 i nie zdążył wziąć udziału w walkach II wojny światowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]