MCHC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Średnie stężenie hemoglobiny w erytrocytach[a], MCHC (od nazwy angielskiej) – wskaźnik erytrocytarny odzwierciedlający średnie stężenie hemoglobiny w jednostkowej objętości krwinek czerwonych. Norma wynosi 32–36 g/dl[1]. Jest pomocny w różnicowej diagnostyce niedokrwistości.

Obliczany jest ze wzorów:

  • MCHC [nmol/l] = Hb [mmol/l] / hematokryt [l/l]
  • MCHC [g/dl]= Hb [g/dl] × 100 / hematokryt [%]

Wartość parametru MCHC wzrasta w pewnych dziedzicznych defektach budowy erytrocytu (na przykład w sferocytozie), częściej natomiast towarzyszy ciężkim, przedłużającym się stanom odwodnienia organizmu. Kolokwialnie można powiedzieć, że wzrost MCHC świadczy o „zagęszczeniu” hemoglobiny we krwi. Odwrotnie, spadek wartości tego parametru może świadczyć o „rozcieńczeniu” krwi i jest obecny w stanach przewodnienia organizmu. Spadek MCHC może także świadczyć o niedokrwistości (anemii) wynikającej z niedoborów żelaza. Jest on wtedy spowodowany spadkiem syntezy hemoglobiny; w wynikach morfologii widoczne więc będzie przede wszystkim obniżenie się właśnie poziomu hemoglobiny oraz zwykle również ilości erytrocytów.

Zobacz też[edytuj]

Uwagi

  1. także średnie stężenie hemoglobiny w krwinkach czerwonych

Przypisy

  1. Choroby wewnętrzne. Andrzej Szczeklik (red.). T. II. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 1407. ISBN 8374300698.

Bibliografia[edytuj]

  • Choroby wewnętrzne. Andrzej Szczeklik (red.). T. II. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 1407. ISBN 8374300698.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.