Mała Krótka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mała Krótka
Ilustracja
Mała Krótka w środkowej części zdjęcia
Państwo

 Słowacja

Pasmo

Tatry, Karpaty

Wysokość

2197 m n.p.m.

Pierwsze wejście

21 września 1907 r.
A. Martin, J. Franz

Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, na dole znajduje się czarny trójkącik z opisem „Mała Krótka”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, u góry nieco na lewo znajduje się czarny trójkącik z opisem „Mała Krótka”
Ziemia49°09′27,7″N 20°00′43,6″E/49,157694 20,012111

Mała Krótka (słow. Krátka veža, niem. Kratkaturm, węg. Krátkatorony[1], 2197[2] lub 2218[1] m) – turnia położona w Jamskiej Grani w słowackich Tatrach Wysokich, odgałęziającej się od głównej grani odnogi Krywania w wierzchołku Krótkiej. Na północy Mała Krótka graniczy z Krótką Szczerbiną, która oddziela ją od najbliższej z grupy Jamskich TurniSkrajnej Jamskiej Turni. Z kolei na południe Mała Krótka opada postrzępioną granią w stronę Jamskiej Przełęczy, która odgranicza ją od Jamskiej Kopy[1].

Mała Krótka ma dwa wierzchołki rozdzielone Krótkim Karbem[3] (Krátky zárez)[4]. W grani pomiędzy nimi a Jamską Przełęczą znajdują się następujące obiekty[3]:

  • Krótka Przehyba (Krátka priehyba),
  • Krótka Czuba (Krótki Kopiniak[2], Krátky hrb),
  • Szczerbina pod Czubą (Štrbina pod hrbom),
  • Krótka Turniczka (Krátka vežička),
  • Szczerbina nad Kopą (Štrbina nad kopou),
  • Krótka Kopa (Krátka kopa),
  • Szczerbina pod Kopą (Štrbina pod kopou),
  • Zadnia Jamska Turniczka (Zadná jamská vežička).

Zachodnie stoki turni przechodzą w wał morenowy nad Zielonym Stawem Ważeckim[1]. Oddziela on od siebie dwa kotły lodowcowe w Dolinie Ważeckiej: górny Krywański Kocioł i dolny Jamski Kocioł. Wschodnie stoki opadają natomiast do Doliny Suchej Ważeckiej[2].

Pierwszego wejścia na Małą Krótką dokonali Alfred Martin i przewodnik Johann Franz senior 21 września 1907 r.[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VIII. Młynicka Przełęcz – Krywań. Warszawa: Sport i Turystyka, 1956, s. 149–150.
  2. a b c Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 138. ISBN 83-909352-2-8.
  3. a b Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-06-25].
  4. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 337. ISBN 83-01-13184-5.