Małgorzata Szczęśniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Małgorzata Szczęśniak
Data urodzenia 1954
Dziedzina sztuki scenografia
kostiumografia
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Małgorzata Szczęśniak (ur. 1954[1]) – polska scenografka i autorka kostiumów, znana przede wszystkim ze współpracy z Krzysztofem Warlikowskim[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1972 ukończyła Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie[3]. Później studiowała na Wydziale Filozofii i Psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1981-1984 studiowała na Wydziale Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Wśród jej profesorów na ASP byli Andrzej Kreütz-Majewski (promotor jej pracy dyplomowej) oraz Lidia i Jerzy Skarżyńscy[3].

Jest żoną Krzysztofa Warlikowskiego[4], z którym regularnie współpracuje od pierwszej połowy lat 90. Była autorką scenografii i kostiumów do niemal wszystkich jego spektakli, zarówno przedstawień teatralnych, jak i operowych[3].

Jej prace niejednokrotnie były prezentowane na wystawach indywidualnych i zbiorowych w Europie. W 1990 Szczęśniak brała udział w Quadriennale Scenografii w Pradze, w 1994 pokazała swoje prace na Wystawie Młodych Scenografów w Katowicach. W 2007 roku powróciła na praskie Quadriennale, gdzie jej projekty reprezentowały polską sztukę scenograficzną. W 2008 roku otwarto wystawę jej prac w centrum kulturalnym „La Bellone” w Brukseli. W lipcu 2013 w Nowym Teatrze w Warszawie architektka Aleksandra Wasilkowska przygotowała wystawę Pojawia się i znika. Architektura scenografii Małgorzaty Szczęśniak[3][5]. W 2015 otrzymała nagrodę za najlepszą scenografię na Festiwalu Boska Komedia za pracę przy spektaklu Francuzi Warlikowskiego. Jury w uzasadnieniu stwierdziło, że „scenografia wciąga widzów w wielość przedstawionych światów, by doświadczali ciągłości rozwoju dramatu poprzez stworzenie silnie osadzonego w przestrzeni poczucia czasu”[6].

Postanowieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego z 22 czerwca 2015 została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w pracy twórczej i działalności artystycznej, za osiągnięcia w promowaniu polskiej kultury” i 1 lipca tego roku udekorowana tym odznaczeniem[7][8].

Realizacje – scenografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 1992: Auto da fé
  • 1993: Kochankowie piekła (Teatr Ludowy w Krakowie)
  • 1993: Markiza O. (Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 1993: Zdrada (Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, reż. Marek Fiedor)
  • 1993: Trucizna teatru (Teatr Nowy w Poznaniu, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 1994: Oleanna (Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, reż. Paul Lampert)
  • 1994: Kupiec wenecki (Teatr im. Wilama Horzycy Toruń, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 1997: Elektra (Teatr Dramatyczny w Warszawie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 1997: Tancerz mecenasa Kraykowskiego (Teatr Powszechny w Radomiu, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 1998: Perykles (Piccolo Teatro w Mediolanie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 1999: Hamlet (Teatr Rozmaitości w Warszawie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2003: Ubu Rex (Teatr Wielki w Warszawie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2003: Dybuk (Teatr Rozmaitości w Warszawie w koprodukcji z Wrocławskim Teatrem Współczesnym, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2004: Makbet (Staatstheater w Hanowerze, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2005: Krum (Teatr Rozmaitości w Warszawie w koprodukcji ze Starym Teatrem w Krakowie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2006: Wozzeck (Teatr Wielki w Warszawie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2006: Madame de Sade (Tonnel Groep w Amsterdamie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2006: Ifigenia w Taurydzie (Opera Paryska, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2007: Anioły w Ameryce (Teatr Rozmaitości w Warszawie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2009: (A)pollonia (Nowy Teatr w Warszawie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2009: Król Roger (Opera Paryska, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2010: Macbeth (Theatre La Monnaie Bruksela, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2010: The Rake's Progress (Staatsoper Berlin, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2011: Opowieści afrykańskie według Szekspira (Nowy Teatr w Warszawie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2012: Marylin Mongoł (Teatr Ateneum w Warszawie, reż. Bogusław Linda)
  • 2012: Poppea e Nerone (Teatro Real, Madryt, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2013: Kabaret warszawski, (Nowy Teatr w Warszawie, reż. Krzysztof Warlikowski)
  • 2015: Francuzi (Nowy Teatr w Warszawie, reż. Krzysztof Warlikowski)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Katalog Biblioteki Narodowej
  2. Widzieć świat inaczej. Wywiad z Małgorzatą Szczęśniak, www.afiszteatralny.pl [dostęp 2016-11-14].
  3. a b c d Monika Mokrzycka-Pokora: Małgorzata Szczęśniak (pol.). culture.pl. [dostęp 2013-12-21].
  4. Mike Urbaniak: Małgorzata Szczęśniak. Związki zawodowe i małżeńskie (pol.). wysokieobcasy.pl, 2013-08-05. [dostęp 2013-12-21].
  5. Izabela Szymańska: Brokat miesza się ze śmiercią - scenografie Małgorzaty Szczęśniak (pol.). wyborcza.pl, 2013-07-10. [dostęp 2013-12-21].
  6. Werdykt jury 8. Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska Komedia. boskakomedia.pl, 13 grudnia 2015. [dostęp 12 stycznia 2018].
  7. M.P. z 2015 r. poz. 851.
  8. Odznaczenia dla twórców i mecenasów kultury. prezydent.pl, 1 lipca 2015. [dostęp 1 lipca 2015].