Małygin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Małygin na radzieckim znaczku z 1981

Małygin (ros. Малыгин, do 1921: Sołowiej Budimirowicz, ros. Соловей Будимирович) – rosyjski parowiec o wzmocnionym kadłubie i opancerzonym dziobie zbudowany w 1912[1].

Statek zbudowano w Glasgow jako Bruce[2] na potrzeby rozwijających się rosyjskich badań arktycznych. Miał długość 62 metry, szerokość 14,2 metra i wyporność 1790 ton. Nie był to typowy lodołamacz, lecz statek wzmocniony i przystosowany do żeglugi wśród lodów. W 1918 znalazł się w grupie 22 statków przekazanych przez rząd utworzonej w tym czasie Ekspedycji Hydrograficznej Mórz Północnych. Uczestniczył w następnych latach w rejsach m.in. do ujść Obu i Jeniseju, po Morzu Białym i Morzu Barentsa. W tym też czasie zmieniono nazwę jednostki na Małygin, na część uczestnika Wielkiej Ekspedycji Północnej Stiepana Małygina (XVIII wiek)[1].

W 1928 uczestniczył w ekspedycji ratunkowej do rozbitego niedaleko Spitsbergenu sterowca Italia, który rozbił się tam 25 maja. 7 czerwca rosyjski radioamator z Archangielska wychwycił sygnał ratunkowy od Włochów. W akcji ratunkowej udział wzięło 18 statków i 21 samolotów z sześciu państw. Związek Radziecki skierował do akcji, oprócz Małygina, także lodołamacz Krasin i statek Siedow. Na Małyginie bazowali m.in. lotnicy uczestniczący w akcji[1].

Po tych wydarzeniach statek brał udział w trudnych rejsach arktycznych, prowadząc badania glacjologiczne i hydrologiczne. W 1935 pływał we wschodniej części Morza Karskiego, w okolicach Wyspy Isaczenki. Załoga odkryła wówczas siedem niewielkich wysp, które nazwano Archipelagiem Kirowa. W 1937, podczas prowadzonych badań (w towarzystwie statków Siedow i Sadko), we wschodniej części Morza Łaptiewów, na północ od ujścia Leny, flotylla spóźniła się z dotarciem przez Cieśninę Wilkickiego do któregoś z portów na Morzu Karskim. Cieśnina była już zamknięta zwałami lodu. Próby przebicia się na wschód również nie przyniosły rezultatów. 23 października statki wmarzły w pole lodowe i rozpoczęły dryf. Z 217 członków załóg pozostawiono tylko 33, resztę ewakuowano samolotami. Pozostali prowadzili dalsze badania naukowe. Wiosną 1938 flotylla znajdowała się trzysta kilometrów na północ od Wysp De Longa. W sierpniu tego roku lodołamacz Jermak przebił się do statków i dwa z nich wyprowadził, pozostawiając Siedowa ze zniszczonym sterem (uwolnił go dopiero lodołamacz Stalin w 1940 już na Morzu Grenlandzkim)[1].

Małygin zakończył służbę w 1940[1], tonąc w wyniku sztormu u wybrzeży Kamczatki[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e E.K., Statek jak legenda, w: Poznaj Świat, nr 9/1982, s.25-26, ISSN 0032-6143
  2. Terence Armstrong: The Northern Sea Route: Soviet Exploitation of the North East Passage. Cambridge University Press, 2011, s. 129. ISBN 0-521-23263-5. (ang.)
  3. Малыгин (ros.). Водный транспорт. [dostęp 24 lutego 2019].