Macchi M.3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Macchi M.3 (L.3)[a]
Ilustracja
Zdobyczny Macchi L.3 w bazie w Kotorze w 1917 r.
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent Società Anonima Nieuport-Macchi, Varese
Typ łódź latająca
Konstrukcja drewniana
Załoga 2 (pilot, obserwator)
Historia
Data oblotu 1916
Wycofanie ze służby 1924
Egzemplarze ok. 200
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy Isotta Fraschini V.4B
Moc 160 KM (118 kW)
Wymiary
Rozpiętość 15,95 metra
Długość 10,25 m[b]
Wysokość 3,33 m
Powierzchnia nośna 45 m²
Masa
Własna 900 kg
Startowa 1350 kg
Osiągi
Prędkość maks. 145 km/h
Prędkość wznoszenia 5 min 30 s na 1000 m,
38 min na 4000 m
Pułap 5400 m[c]
Zasięg 450 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 działko kal. 40 mm i 1 km kal. 6,5 mm
(lub 2 km kal. 6,5 mm)
bomby o masie do 100 kg
Użytkownicy
 Włochy

Macchi M.3 (L.3)włoska rozpoznawcza łódź latająca z okresu I wojny światowej, zaprojektowana i zbudowana w 1916 roku w wytwórni lotniczej Società Anonima Nieuport-Macchi w Varese. Samoloty te służyły do zadań rozpoznawczych, patrolowych, bombowych i dywersyjnych, a ze służby we włoskim lotnictwie zostały wycofane w 1924 roku.

Projekt i rozwój[edytuj | edytuj kod]

Wodnosamolot Macchi L.3 był pierwszą samodzielną konstrukcją zakładów Nieuport-Macchi, po modelach L.1 i L.2, bazujących na przechwyconej w 1915 roku austro-węgierskiej łodzi latającej Lohner L[3][d]. Prototyp L.3 oblatano w 1916 roku, po czym w kwietniu tego roku skierowano do produkcji seryjnej, budując do końca 1917 roku 107 sztuk, a do końca 1918 roku jeszcze kilkadziesiąt (łącznie powstało około 200 egzemplarzy)[3][4]. Wkrótce po rozpoczęciu produkcji nazwę samolotu zmieniono na M.3. Maszyna miała bardzo dobre osiągi i właściwości lotne, a także silne uzbrojenie (osiągnięty przez M.3 pułap 5400 m był w 1916 roku rekordowy w kategorii łodzi latających)[3].

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

M.3 był łodzią latającą o układzie dwupłata i konstrukcji całkowicie drewnianej. Konstrukcja kadłuba skorupowa, o przekroju prostokątnym i sklejkowym pokryciu. Podłodzie jednoredanowe. Na końcu kadłuba znajdowało się klasyczne usterzenie drewniane, kryte płótnem. Kabina dwuosobowa, otwarta, osłonięta wiatrochronem, z miejscami obok siebie (pilot z lewej strony). Komora płatów dwuprzęsłowa, podparta dwoma parami zastrzałów z rurek o przekroju kroplowym oraz ukośnymi podporami końcówek górnego płata, wykrzyżowana drutem stalowym. Skrzydła dwudźwigarowe, drewniane, o dużym skosie krawędzi natarcia, kryte płótnem. Płat górny bez wzniosu, dolny z niewielkim wzniosem, o mniejszej rozpiętości. Pomocnicze małe pływaki o konstrukcji drewnianej i prostokątnym przekroju usytuowano pod skrajnymi zastrzałami dolnego płata. Napęd stanowił chłodzony cieczą 6-cylindrowy silnik rzędowy Isotta Fraschini V.4B o mocy 118 kW (160 KM), zawieszony pod górnym płatem, w układzie pchającym. Śmigło drewniane, dwułopatowe[3].

Uzbrojenie samolotu składało się z działka lotniczego Hotchkiss kal. 40 mm i karabinu maszynowego Fiat-Revelli kal. 6,5 mm, umieszczonych na kadłubie przed stanowiskiem obserwatora (w części egzemplarzy w miejsce działka montowano drugi karabin maszynowy kal. 6,5 mm). Prócz tego pod skrzydłami mógł przenosić w wyrzutnikach do 100 kg bomb, zwalnianych przy pomocy mechanizmu linkowego[3].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Samoloty Macchi M.3 używane były podczas I wojny światowej przez Regia Marina do zadań rozpoznawczych, patrolowych, bombowych i dywersyjnych. Silne uzbrojenie strzeleckie pozwalało na skuteczną obronę przed myśliwcami przeciwnika; M.3 bombardowały często austro-węgierskie bazy morskie w Kotorze i Puli i prowadziły rozpoznanie fotograficzne ruchów nieprzyjacielskiej floty[3]. Po zakończeniu wojny służyły do 1924 roku głównie jako samoloty szkolne, jak też latały w lotnictwie cywilnym[3][4].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane techniczne za: Wiesław Bączkowski: Samoloty I wojny światowej. Warszawa: 2000, s. 248.
  2. Według A. Jońcy długość wynosiła 9,97 m[1].
  3. Według Z. Jankiewicza pułap wynosił 2800 m[2].
  4. Macchi L.1 stanowił kopię austro-węgierskiej maszyny, wyłączając napęd i uzbrojenie, zaś L.2 był ulepszoną i pomniejszoną wersją pierwowzoru, wyprodukowaną w jednym egzemplarzu[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Jońca: Lotnictwo morskie. Warszawa: 1969, s. 231.
  2. Zbigniew Jankiewicz: Wodnosamoloty. Warszawa: 1986, s. 81.
  3. a b c d e f g h Wiesław Bączkowski: Samoloty I wojny światowej. Warszawa: 2000, s. 248.
  4. a b Michael J.H. Taylor (red.): Jane’s Encyclopedia of Aviation. London: 1989, s. 616.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Bączkowski: Samoloty I wojny światowej. Warszawa: Lampart, 2000. ISBN 83-86776-54-4.
  • Zbigniew Jankiewicz: Wodnosamoloty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1986. ISBN 83-11-07272-8.
  • Adam Jońca: Lotnictwo morskie. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1969.
  • Michael J.H. Taylor (red.): Jane’s Encyclopedia of Aviation. London: Studio Editions, 1989. ISBN 1-85170-324-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Macchi L.3, www.airwar.ru (ros.) [dostęp 2017-09-06]